Nobel-โนเบล PDF พิมพ์


เรื่อง : คำข้าว
ภาพประกอบ : วายูร



แต่ละปี พอถึงกลางเดือนตุลาคม พวกเราที่แม้จะอยู่ห่างไกลแดนสแกนดิเนเวีย ก็คอยเอียงหูฟังว่าปีนี้ใครจะได้รับรางวัลโนเบล
รางวัลดังกล่าวมี ๖ สาขาก็จริง แต่ชื่อผู้ได้รับรางวัลที่ชาวบ้านอย่างเราคุ้นๆ หูอยู่บ้าง มักจะอยู่ในสาขาสันติภาพมากกว่าสาขาฟิสิกส์ เคมี การแพทย์ วรรณคดี หรือเศรษฐศาสตร์ เราจะเห็นหน้าเห็นตาผู้ได้รับรางวัลกันอีกทีในพิธีรับรางวัล วันที่ ๑๐ ธันวาคม

๑๐ ธันวาคม ค.ศ. ๑๘๙๖ เป็นวันที่ อัลเฟรด โนเบล-ชาวสวีเดนโดยกำเนิด-ถึงแก่กรรม ที่บ้านบริเวณหาดริเวียรา เมืองซานเรโม ประเทศอิตาลี ขณะนั้นโนเบลมีอายุ ๖๓ ปี

โนเบลเป็นมหาเศรษฐี มีบ้าน ที่ดิน และกิจการต่างๆ อยู่ในฝรั่งเศส มีบ่อน้ำมันที่รัสเซีย มีโรงงานผลิตอาวุธที่เยอรมนี มีโรงงานผลิตวัตถุระเบิด บ้าน และธุรกิจในอิตาลี มีห้องทดลอง โรงงาน และธุรกิจที่สวีเดน

แต่การเป็นมหาเศรษฐีมีกิจการทำวัตถุระเบิด หรือแม้กระทั่งการเป็นผู้คิดค้นระเบิดไดนาไมต์ ก็อาจจะไม่เพียงพอให้คนทั่วโลกจดจำชื่อของเขา โนเบลคิดว่าวิธีที่จะทำให้คนทั้งหลายจดจำชื่อของเขาได้ คือการแบ่งปันดอกผลจากทรัพย์สินของเขา เพื่อเป็นรางวัลให้ “บุคคลผู้อำนวยคุณประโยชน์แก่เพื่อนมนุษย์” โดยไม่จำกัดว่าบุคคลผู้นั้นจะมีเชื้อชาติไหน พูดภาษาใด

ผ่านไปกว่า ๑ ศตวรรษ คนหลายล้านคนทั่วโลกได้ยินและจดจำชื่อของเขาในฐานะที่เป็นรางวัลอันทรงเกียรติ คนที่ได้รับรางวัลนี้ ถ้าไม่เป็นคนฉลาด ก็น่าจะเป็นคนดีที่โลกยอมรับ

โนเบลมีต้นทุนด้านความรู้เรื่องระเบิดอยู่ไม่น้อย อิมมานูเอล พ่อของโนเบล เป็นวิศวกรเคมีผู้คิดค้น และตั้งตัวได้จากสูตรผสมดินปืนทำวัตถุระเบิด โนเบลจึงกลายเป็นลูกไม้หล่นอยู่ใต้ต้น เมื่อเขาให้ความสนใจกับดินดำและกระสุนปืน แถมยังพูดภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ เยอรมัน รัสเซีย และสวีเดน ได้ดีพอๆ กับที่สนใจวรรณคดีและวิทยาศาสตร์

ช่วงเวลานั้นเป็นยุคสมัยแห่งการขุดบ่อน้ำมัน ทำเหมือง และสร้างเส้นทางคมนาคมทั้งทางบกและทางน้ำ เมื่อรวมกับสงครามครั้งสำคัญๆ ที่เกิดในยุโรปและอเมริกา วัตถุระเบิดจึงนับเป็นของที่ใครๆ ก็ต้องการ

ราวกับว่าโนเบลเกิดและมีชีวิตในกาละและเทศะอันเหมาะสม เขาพัฒนาไนโตรกลีเซอรีน ซึ่งศาสตราจารย์อัสซานิโย โซเบอโร นักเคมีชาวอิตาลี คิดค้นเอาไว้ในปี ๑๘๔๖ แต่ยังไม่แพร่หลายเพราะควบคุมยากและอันตราย

ปี ๑๘๖๓ โนเบลจดสิทธิบัตรไนโตรกลีเซอรีนสำหรับใช้เป็นวัตถุระเบิดในระดับอุตสาหกรรม และต่อมาอีก ๔ ปี เขาก็จดสิทธิบัตรไดนาไมต์ แต่ความสำเร็จอันเกิดมาจากการเล่นกับระเบิด ย่อมต้องแลกกับความพินาศย่อยยับของห้องทดลองและโรงงานของเขาหลายครั้งหลายหน ที่แย่ที่สุดน่าจะเป็นครั้งที่ทำให้ เอมิล-ลูกมือและน้องชายคนเล็กของเขาเอง-เสียชีวิตในปี ๑๘๖๔

แต่ความรักจะเล่นกับระเบิดคงอยู่ในสายเลือดของโนเบลจริงๆ เขาทดลอง พัฒนาวัตถุระเบิด รวมทั้งขยายโรงงานต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมยังประดิษฐ์วุ้นระเบิด (gelatinous dynamite) ในปี ๑๘๗๕ และแป้งระเบิดบัลลิสไทต์ (ballistite) ในอีก ๒ ปีต่อมาด้วย

แน่นอน เขาไม่ลืมจดสิทธิบัตรพวกมัน

ปี ๑๘๙๕ โนเบลทำพินัยกรรมฉบับสมบูรณ์และมอบรายได้เป็นกองทุนรางวัลโนเบล เขาเสียชีวิตในปีถัดมา และพิธีมอบรางวัลโนเบลครั้งแรกก็จัดขึ้นในอีก ๕ ปีหลังจากนั้น

 
< ก่อนหน้า   ถัดไป >
สถิติผู้เยี่ยมชม: 42442095

สมัครสมาชิก
เพื่อรับเอกสารเพิ่ม!