Electrical Current

    กระแสไฟฟ้า (I)   เป็นอัตราการไหลของประจุไฟฟ้าในตัวนำโลหะ  ประจุที่ไหลเป็นอิเล็กตรอน  (อนุภาคที่มีประจุเป็นลบ)  เหตุที่ไหลไปได้เนื่องจากความต่างศักย์ไฟฟ้า ระหว่างจุด  2  จุดในสนามไฟฟ้า  ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีความต่างศักย์ไฟฟ้า  เพื่อให้มีกระแสไฟฟ้า   วงจรไฟฟ้าเป็นวงปิด  ประกอบด้วยแหล่งความต่างศักย์ไฟฟ้าและอุปกรณ์อื่นๆที่ให้กระแสไหลผ่าน

Electromotive force  (e.m.f.)

แรงเคลื่อนไฟฟ้า

       หมายถึง ความต่างศักย์ไฟฟ้า  ที่สร้างขึ้นโดยเซลล์ไฟฟ้า  แบตเตอรี่  หรือเครื่องกำเนิดไฟฟ้า  ซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดกระแสไฟฟ้าในวงจร  แหล่งกำเนิดแรงเคลื่อนไฟฟ้ามี  2  ขั้ว  ซึ่งใช้สำหรับต่อกับสายไฟ  แรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับเป็นแรงเคลื่อนไฟฟ้าที่เกิดขึ้นจากอุปกรณ์ที่เป็นส่วนของวงจรนั้นโดยให้แรงเคลื่อนไฟฟ้าตรงกันข้ามกับแหล่งกำเนิดแรงเคลื่อนไฟฟ้าหลักของวงจร

Ampere (A):  แอมแปร์

     ในหน่วย SI   ของกระแสไฟฟ้า  กระแสไฟฟ้า  1  แอมแปร์  คือ กระแสที่ผ่านสายไฟ  2  เส้นยาวมากห่างกัน   1   เมตร  และมีแรงกระทำกับสายไฟนี้ในสุญญากาศเท่ากับ  2x 10 ^-7  นิวตันต่อความยาว 1  เมตร   เราสามารถวัดกระแสไฟฟ้าอย่างละเอียดได้โดยใช้เครื่องชั่งกระแส  ซึ่งเป็นการวัดแรงระหว่างขดลวด   2  ขดที่มีกระแสไหลผ่าน  เครื่องชั่งกระแสใช้สำหรับเทียบมาตรฐาน  แอมมิเตอร์

จากพจนานุกรมฟิสิกส์ ฉบับภาพประกอบ  แปลโดยสมาคมครูวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย

หน้า 

1. Electrical Current

2. Direct Current (d.c.) กระแสตรง

3. การควบคุมกระแสไฟฟ้า

4. สภาพนำไฟฟ้า

5. Serie : การต่อแบบอนุกรม