รหัสมอร์ส

     ต่อมาเมื่อมีการผลิตกระแสไฟฟ้าได้  ก็เกิดการปฏิวัติการสื่อสารขึ้นโดยมนุษย์สามารถติดต่อสื่อสารกันได้โดยไม่ต้องเดินทางไปหากัน  ไม่ต้องตีเกราะเคาะไม้  ไม่ต้องส่งสัญญาณควัน ไม่ต้องใช้ม้าเร็ว ไม่ต้องใช้นกพิลาบ        เมื่อมีการผลิตกระแสไฟฟ้าได้การสื่อสารระยะไกลก็ได้มีการพัฒนาตามเทคโนโลยีใหม่  โดยแซมมวลมอร์ส นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน เป็นคนแรกที่คิดวิธีการสื่อสารสมัยใหม่(ในตอนนั้น)โดยการส่งสัญญาณไปตามสาย  มอร์สได้กำหนดรหัสขึ้นมาใช้ในการสื่อสาร  ด้วยการส่งกระแสไฟฟ้าให้ไหลไปตามสายไฟฟ้า  และกำหนดให้มีจังหวะของการไหลยาวบ้างสั้นบ้างเป็นจังหวะ    แล้วนัดหมายกับฝ่ายรับปลายทางว่ารหัสแต่ละตัวหมายถึงตัวอักษรตัวใด  เช่น  กระแสไฟฟ้าที่ไหลเป็นจังหวะ   ยาว - ยาว - สั้น หมายถึง  ตัวอักษร   “ ”   เป็นต้น  การส่งสัญญาณในรูปรหัสนี้เรียกว่าการส่งโทรเลข  ท่านผู้อ่านที่มีอายุตั้งแต่ 40 ขึ้นไป  คงเคยส่งโทรเลข  การส่งโทรเลขในยุคแรกๆเป็นการส่งข้อความในรูปของรหัส  สั้น-ยาว  ดังที่กล่าวไปแล้ว  รหัสที่ใช้ในการส่งโทรเลขเรียกว่ารหัสมอร์ส

     รหัสที่มอร์สกำหนดขึ้นมาโดยใช้สัญญาณเพียงสองลักษณะเท่านั้นคือสัญญาณไฟสั้นกับ ยาว  ซึ่งจะแทนด้วย  กับ  -   ( จุด  กับ ขีด ) จุดเกิดจากการกดคันเคาะในช่วงเวลาสั้นๆ  ส่วนขีดเกิดจากการกดคันเคาะแช่ไว้เป็นเวลาที่นานกว่า      มอร์สนำเอารหัสจุดกับขีดนี้มาผสมกันแล้วกำหนดเป็นรหัสสัญญาณโทรเลขของตัวอักษรต่างๆขึ้นมา  รหัสมอร์สของสัญญาณโทรเลขภาษาไทยเป็นดังรายละเอียดข้างล่างนี้

รูปที่ (6) รหัสมอร์สภาษาไทย

 

ขอขอบคุณ

  อ. สุชาติ  สุภาพ   ภาควิชาฟิสิกส์  คณะวิทยาศาสตร์       มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี

   กลับเข้าหน้าแรก   

หน้าที่ 
  1. ยุคเริ่มต้น
  2. รหัสมอร์ส
  3. ส่งโทรเลข
  4. เครื่องโทรพิมพ์
  5. โทรศัพท์
  6. การประชุมทางไกล
  7. การสื่อสารผ่านทางอินเตอร์เน็ต
 

 

 

 

กลับหน้าแรกโฮมเพจฟิสิกส์ราชมงคล

ครั้งที่

เซ็นสมุดเยี่ยม

บทความพิเศษ