19. เล่ห์กลของฟิกซ์

ซื้อตั๋วเรือคาร์เนติค

      “คุณตัดสินใจจะเดินทางไปอเมริกากับเราหรือยังล่ะครับ คุณฟิกซ์ ?”  ปาสปะตูเอ่ยถามนักสืบฟิกซ์ขึ้น

      “ใช่”  นักสืบฟิกซ์ตอบ  อันที่จริงแล้ว  เขาคิดจะเหนี่ยวรั้งฟ้อกก์ให้อยู่ในฮ่องกงต่อไป  เพื่อรอหมายจับที่ส่งมาทันการณ์ได้

      “ดีมาก   ผมไม่คิดว่าคุณจะคิดแยกจากเราไปได้หรอก”     ปาสปะตูพูดยักไหล่ทั้งสอง   “ไปขึ้นเรือคาร์แนติคกันเถอะครับ”

      คนขายตั๋วบอกว่า  เรือคาร์แนติคซ่อมเครื่องไอน้ำเรียบร้อยแล้ว  เรือจะแล่นจากท่าในเย็นวันนี้  ขณะที่ปาสปะตูคิดจะบอกข่าวน่ายินดีนี้ต่อฟิลลีส ฟ้อกก์  สายลับฟิกซ์ก็รั้งตัวปาสปะตูไว้ที่ร้านอาหารเสียก่อน

      ในร้านอาหารนั้น  ลูกค้าส่วนใหญ่เข้ามาดื่มเหล้า  และสูบฝิ่นกัน  มีเตียงจัดไว้สำหรับพวกสูบฝิ่นทางสุดด้านในของร้าน  ปาสปะตูดื่มเหล้าไวน์แก้วหนึ่งร่วมกับสายลับฟิกซ์  และถลันลุกขึ้นเตรียมจะกลับไปหาฟ้อกก์ทันที

โรงฝิ่นในฮ่องกง

      “รอเดี๋ยวน่า”  ฟิกซ์กล่าว  “ผมอยากจะบอกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งกับคุณก่อนที่คณะจะจากไป”

      “บอกผมพรุ่งนี้ก็ได้นี่ครับ”  ปาสปะตูพูดกระชากเสียง  “ผมไม่มีเวลาให้คุณแล้วละ !”

      “แต่สิ่งที่ผมจะพูดนี้เกี่ยวข้องกับคุณฟ้อกก์โดยตรงทีเดียวนะ”

       ร่างของปาสปะตูทรุดนั่งลงอีกครั้ง

      “คุณคงรู้แล้วสินะ ว่าผมคือใคร” ฟิกซ์พูดขึ้น

      “แน่นอนครับ”

      “ถ้างั้น ผมจะบอกคุณทุกอย่างเลย”

      “ผมรู้เรื่องทุกอย่างดีอยู่แล้วละ  แต่ขอให้รู้ไว้ด้วยว่า เจ้านายคนนี้ของผมอาจถึงกับล่มจมขึ้นมาก็ได้ !”

      “ล่มจมเทียวรึ ?”  ฟิกซ์ร้องครางออกมา  “เงินมากมายขนาดไหนกันล่ะ ?”

      “20,000 ปอนด์ครับ”

      “ไม่ใช่ !  55,000 ปอนด์ต่างหากเล่า !” ฟิกซ์ยืนยัน

      “อะไรนะครับ ?”  ปาสปะตูตะโกน  “คุณฟ้อกก์น่ะหรือกล้าพนันเงินถึง 55,000 ปอนด์น่ะ  ถ้ามากขนาดนั้นละก้อ  ผมเห็นทีจะต้องรีบบอกเจ้านายผมเรื่องตารางออกเรือเสียแล้วละ”

      “เดี๋ยวก่อน”  ฟิกซ์ตะโกน  “ช่วยผมด้วยเถอะ  ถ้าผมทำสำเร็จผมจะได้รับเงินรางวัล 2,000 ปอนด์  ผมจะแบ่งให้คุณถึง  50 ปอนด์ทีเดียวนะ !”

      “ใช่  ผมเพียงต้องการให้คุณฟ้อกก์อยู่ที่ฮ่องกงนี่ต่อไปอีกสองสามวันเท่านั้นแหละ”

      “คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังขออะไรผมอยู่ ? คุณฟิกซ์..ห๋า..ที่คุณติดตามนายผมมา พร้อมกับสงสัยในความซื่อสัตย์ของเขายังไม่เพียงพออีกรึ ?  สิ่งที่คุณทำก็คือขัดขวางนายผมไม่ให้เดินทางรอบโลกได้  ช่างเป็นเรื่องที่น่าละอายอะไรเช่นนี้  คุณคิดว่าการที่คุณทำเช่นนี้เป็นการกระทำที่สมควรแล้วของสุภาพบุรุษรึ ?  ขอให้คุณกลับไปคลับปฏิรูปบอกสมาชิกพวกนั้นว่า  เจ้านายของผมเป็นคนซื่อสัตย์  และเขาจะชนะเกมการพนันนี้ได้อย่างแน่นอน”

      “นี่คุณคิดว่าผมเป็นใครกันรึ ?”  ฟิกซ์ร้องถามขึ้นอย่างงุนงงกับคำพูดของปาสปะตู

      “ฟังให้ดีนะ คุณฟิกซ์  ผมรู้แล้วว่าคุณทำงานให้กับคลับปฏิรูปเพื่อยับยั้งไม่ให้นายของผมเดินทางไปรอบโลกตามกำหนดการเดินทางได้  แต่เอาเถอะผมจะไม่พูดเรื่องนี้ให้นายของผมฟังรำคาญใจหรอก”

      “คุณปาสปะตู  ผมจะบอกอะไรให้  ผมไม่ใช่สายลับมาจากคลับรีฟอร์มบ้าบออะไรของคุณนั่นหรอก!  ผมเป็นนักสืบตำรวจ  ผมมาที่นี่เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง”

ผมเป็นนักสืบ

      “ถ้างั้น  คุณยังต้องการอะไรจากผมอีกล่ะ”

      “ผมจะบอกอะไรให้  การที่คุณฟ้อกก์พนันเงินกับคลับปฏิรูปว่าจะเดินทางรอบโลกนั้น  เป็นแผนการของเขาที่คิดจะหนีออกจากกรุงลอนดอนโดยไม่ให้สงสัยได้แม้แต่น้อย”

      “เพื่ออะไรกันล่ะครับ”

      “ก็เมื่อวันที่ 20 กันยายน เดือนก่อน  มีนักปล้นคนหนึ่งได้ปล้นเงินจากธนาคารที่อังกฤษ  ได้เงินไปถึง 55,000  ปอนด์   มีคนบอกรูปร่างลักษณะของนักปล้นเอาไว้ที่กรมตำรวจ  และคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้    นอกจากฟิลลีส ฟ้อกก์  นายของคุณนั่นแหละ”

      “เหลวไหล”  ปาสปะตูคำราม  “นายของผมเป็นคนซื่อสัตย์นะครับ

      “คุณแน่ใจได้อย่างไรล่ะ ? ฮึ”  ฟิกซ์รุกคำพูดต่อ “ตอนที่คุณเข้ามาทำงานกับเขาใหม่ ๆ  เขาก็ออกเดินทางจากบ้านเกิดโดยทันทีทันใด  ไม่ได้จัดเตรียมเสื้อผ้าแม้แต่น้อย  ยิ่งกว่านั้นยังนำเงินออกมามากมายเสียอีก”

นักสืบฟิกซ์เล่าเรื่องการปล้นธนาคาร

      ปาสปะตูเริ่มคล้อยตามคำพูดของนักสืบฟิกซ์  อันที่จริงแล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องราวของเจ้านายของเขาเองแม้แต่น้อย  นอกจากท่าทีอันเมตตาที่เขามีต่อหญิงขอทานที่สถานีรถไฟกรุงลอนดอน  การมอบช้างคืนให้พาสีอย่างกรุณา  ทั้งยังยอมหยุดการเดินทางอันมีค่าของเขาเพื่อช่วยเหลืออูดาโดยไม่หวังผลตอบแทนใด ๆ  แม้แต่น้อย

      “ฟังให้ดีนะ”  ฟิกซ์พูดต่อ    “ผมอยากชะลอการเดินทางของคุณฟ้อกก์ให้อยู่ที่นี่ต่อ  เพื่อที่ผมจะรอหมายจับจากประเทศอังกฤษมาถึงที่นี่ได้   ถ้าคุณช่วยผม  ผมก็จะแบ่งเงินรางวัลนำจับที่ผมจะได้ให้กับคุณอีกด้วย”

      “ไม่มีทางหรอก”  ปาสปะตูตะโกนลั่น  “นายของผมไม่มีทางเป็นไอ้โจรนั่นเป็นอันขาด !”

      “ถ้างั้น  คุณก็จะปฏิเสธจะช่วยผมน่ะสิ”

      “ใช่  ผมขอปฏิเสธ”

      “ดีมาก  ถ้างั้นก็ลืมเรื่องที่ผมพูดไว้ทั้งหมดที่นี่  และเรามาดื่มกันต่อเถอะ”  ฟิกซ์พูด

      แอลกอฮอล์ทำให้ปาสปะตูมึนเมา  ขณะที่เขาพิงตัวลงไปบนพนักเก้าอี้  ฟิกซ์ก็จัดการนำกล้องยาฝิ่นใส่เข้าที่ปากของเขาทันที  เป็นผลให้ปาสปะตูหลับอย่างสนิท

      “ดีมาก”  ฟิกซ์พูดระร่ำระรัก  “คุณฟ้อกก์นั่นก็คงไม่รู้ว่าเรือคาร์แนติคจะออกจากท่าเรือในค่ำวันนี้ได้อย่างแน่นอน !  ฮ่ะ ฮ่ะ !”

ปาสปะตูถูกมอมฝิ่น