1. คนใช้ทีเด็ด

ฟิลลีส ฟ้อกก์  สุภาพบุรุษชาวอังกฤษ

          วันที่ 2 เดือนตุลาคม  ปี ค.ศ. 1872  ฟิลลีส ฟ้อกก์  พนันเงินที่เขามีอยู่ทั้งหมดว่า  เขาสามารถเดินทางรอบโลกได้ในเวลาเพียง 80 วันเท่านั้น

           คุณพ้อกก์ เป็นสุภาพบุรุษชาวอังกฤษ  อาศัยอยู่ในคฤหาสน์เลขที่ 7  ย่านซาวิลล์โรว์  กรุงลอนดอน  รายละเอียดนอกเหนือจากนี้ ไม่มีผู้ใดรู้ได้  เขาไม่เคยไปสถานธุรกิจ หรือที่สังคมที่ชาวลอนดอนมั่งคั่งไปร่วมกันอยู่เลย  ไม่มีงานทำเป็นที่แน่ชัด  เขาเป็นคนรวย  แต่ไม่รู้ว่าได้เงินมาจากทางใด  เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่คลับปฏิรูป  นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุดของคลับ หรือไม่ก็นั่งเล่นไพ่ฮวิสต์  ซึ่งเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในประเทศอังกฤษ  เวลานอกเหนือจากนั้น เขาอยู่กับตัวเองตลอดเวลา

           เรื่องที่น่านำมาเอ่ยอ้างเกี่ยวกับคุณพ้อกก์ทั้งหมด ก็เห็นจะเป็นเรื่องการตรงต่อเวลาของเขา  ชีวิตของเขารายล้อมอยู่ด้วยเวลาและนาฬิกา  โดยเฉพาะนาฬิกาของเขานั้นไม่เพียงแต่จะบอกชั่วโมง นาที หรือวินาทีเท่านั้น แต่ยังบอกถึงเดือนและปีอีกด้วย  เขาไม่เคยมาช้าหรือมาเร็วกว่ากำหนดแม้แต่ครั้งเดียว  ชีวิตประจำวันของเขา เป็นไปเช่นเดิมทุก ๆ วันอย่างไม่คลาดเคลื่อน  ยกตัวอย่างเช่น  ทุก ๆ วัน เวลา 11.30 น. เขาจะไปนั่งอยู่ที่คลับปฏิรูป รับประทานอาหารกลางวัน  ในที่เดิมทุก ๆ วัน  ห้องเดียวกัน และโต๊ะเดียวกัน  นั่งอยู่เพียงลำพังคนเดียว  หลังจากนั้นก็จะกลับคฤหาสน์ของเขาในยามค่ำ  แล้วเข้านอน

          ฟิลลิส  ฟ้อกก์ไม่มีภรรยา ลูก ญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงสนิทที่คบหาเลย  เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์กว้างใหญ่  กับคนรับใช้เท่านั้น  แต่บัดนี้ คนใช้เก่าก็ถูกไล่ออกไปเสียแล้ว ด้วยสาเหตุที่ทำให้น้ำโกนหนวดมีอุณหภูมิต่ำไป 2 องศา   เขากำลังรอคนใช้คนใหม่อยู่  ทันใด  เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น  พร้อมร่างของชายหนุ่มคนเดิมเข้ามาในห้อง

         “แกมาจากฝรั่งเศส  แล้วชื่อจอห์นใช่ใหม?”   ฟ้อกก์ร้องถาม

         “เรียกผมว่า ช็องเถอะครับ  ช็อง ปาสปะตู  ชื่อที่ผมได้รับมาจากละครสัตว์  ครูสอนพละ แล้วก็คนดับเพลิง  แต่นั่นมันตั้ง 5 ปีผ่านมาแล้ว  ผมจากฝรั่งเศสมาเป็นคนรับใช้ที่ประเทศอังกฤษนี่  ผมจะเริ่มต้นงานใหม่อย่างดีที่สุด  แล้วลืมชื่อเก่า ๆ ทั้งหมดเสีย”

         “ดีมาก  ตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้ว”

         “ก็สิบเอ็ดโมง ยี่สิบห้านาทีครับ”

         “โอ้ ….”   ฟ้อกก์คราง  “นาฬิกาของแกช้าไปตั้ง 4 นาที  แต่ช่างเถอะ  เอาละ  แกลองตั้งเวลาเสียใหม่เป็นสิบเอ็ดโมงยี่สิบเก้านาที  ของวันพุธ  ที่ 2 ตุลาคม  นับเป็นเวลาที่แกเข้ามาเริ่มงานกับฉัน”

ฟ้อกก์พบกับปาสปะตู