Big Bang

การระเบิดครั้งใหญ่

เรื่องเล่าแห่งนาฬิกาไทย

    ความผูกพันระหว่างมนุษย์กับนาฬิกานั้นมีมามาแต่เนิ่นนาน  และเชื่อแน่ว่าจวบจนทุกวันนี้ 'นาฬิกา'และ'เวลา'ได้กลายเป็นคำ 2 คำอันแสนคุ้นหูและคุ้นชินของทุกคน เฉกเช่นเดียวกับวิวัฒนาการของสิ่งประดิษฐ์อื่นๆ บนโลกใบนี้ นาฬิกามีการพัฒนาการจากรุ่นเก่าแก่ดึกดำบรรพ์มาจนถึงเรือนเวลาในหลายหลากรูปแบบ  บรรจุไว้ด้วยหลากหลายฟังก์ชันการทำงาน  แต่สิ่งหนึ่งที่หากจะเปรียบเทียบมูลค่าแล้ว  เรียกได้ว่าแทบจะเทียบกันไม่ได้ก็คือประวัติศาสตร์ความเป็นมาอันยาวนานของนาฬิกาแต่ละเรือนเวลาที่สั่งสมมาจากหลายชั่วอายุคนผ่านกาลเวลามาหลายทศวรรษหรือบ้างก็กว่าศตวรรษ  สุดท้ายกลายเป็นเรื่องเล่ากล่าวขานที่ไม่รู้จักจบ  ถ่ายทอดไปสู่ผู้สืบทอดรุ่นแล้วรุ่นเล่า  เพิ่มความน่าพิสมัยสู่เรือนเวลา ที่มีแต่เจ้าของและผู้สืบทอดเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

    จากตำนานนาฬิกาในสยาม  เมื่อก้าวเข้าสู่สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ยุคของการเริ่มติดต่อทำการค้ากับชาวต่างชาติ  ซึ่งก็คือผู้นำเอาเจ้าสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่า ' นาฬิกา' เข้ามาด้วยหน้าตาและชื่อที่ไม่ค่อยคุ้นหูคนไทยในตอนแรกสักเท่าไหร่  และถือเป็นจุดจบของการดูเวลาแบบภูมิปัญญาพื้นบ้านซึ่งอาศัยวิธีธรรมชาติ  เช่น นาฬิกาแดด เทียบเวลากับเงาสะท้อนจากแสงอาทิตย์ที่ลอดส่องผ่านช่องหินที่นำมาเรียงต่อกัน  หรือผ่านโครงเหล็กง่ายๆไม่ได้บรรจุกลไกอันใดอย่างนาฬิกาแดดของประเทศจีน  ไปจนถึงวิธีง่ายๆกับการเงยดูตำแหน่งของดวงอาทิตย์ของคนไทยในที่สุด  ถ้าให้กำหนดเวลาที่แน่นอนของการเข้ามาที่มีบทบาทของนาฬิกาในประเทศไทยจริงๆ คงต้องเริ่มจากกษัตริย์ผู้ทรงเป็นผู้นำแห่งเทคโนโลยีและทรงนำเอาอิทธิพลตะวันตกต่างๆเข้ามาดัดแปลงใช้ในประเทศไทยนั่นคือพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 แห่งราชวงศ์จักรีนอกจากบทบาททางการค้ากับเหล่านานาอารยประเทศที่พระองค์ทรงมีแล้ว  พระองค์ยังได้นำอาสิ่งประดิษฐ์มากมายอันเป็นประโยชน์ต่อประชาชนชาวไทยและเหล่าขุนนางข้าราชบริพารในการบริหารประเทศเข้ามาด้วย หนึ่งในสิ่งประดิษฐ์เหล่านั่นก็คือ'เครื่องบอกเวลา' หรือนาฬิกานั่นเอง 

     ในยุคสมัยของพระองค์นั้นได้มีการนำเข้านาฬิกาตั้งพื้นหรือที่เรียกกันว่า 'นาฬิกาตุ้มถ่วง' ส่วนใหญ่มีฐานการผลิตอยู่ในประเทศแถบตะวันตก  แต่เมื่อพระองค์ทรงสั่งทำและนำเข้ามายังประเทศไทยเป็นพิเศษ  จึงได้มีการดัดแปลงหน้าปัด  โดยเฉพาะการใช้ตัวเลขไทยสำหรับบอกชั่วโมงแทนตัวเลขอารบิคซึ่ง ณ เวลาต่อมาได้กลายเป็นกระแสความนิยมเป็นอย่างมาก  และในขณะเดียวกันก็เกิดการนำเข้านาฬิกาตั้งพื้นในวงกว้างมากขึ้นโดยบริษัทเอกชนหลายๆบริษัท ต่อมาล้วนมีชื่อเสียงและเป็นที่รู้จักในฐานะผู้นำเข้านาฬิกา  บริษัทเหล่านี้มักนิยมจารึกชื่อบริษัทตัวเองไว้บนพื้นหน้าปัดของนาฬิกาตุ้มถ่วงจนกลายเป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งก็ว่าได้

     องค์ประกอบหลักๆของนาฬิกาตุ้มถ่วงในยุคนั้นจะประกอบไปด้วย 'กลไกไขลาน' มีตัวตุ้มถ่วงและสายแขวนตุ้มเป็นชิ้นส่วนหลัก  และที่พิเศษกว่าในปัจจุบันคือยุคนั้นสายแขวนตุ้มจะทำมาจากสายซอ  ที่เชื่อกันว่ามีคุณภาพดีและคงทน  จนนาฬิกาประเภทนี้ได้รับการขนานนามกันอีกชื่อว่า 'นาฬิกาไหมซอ' ในส่วนของหน้าปัดนาฬิกานิยมทำจากกระเบื้องเผาที่มีความคงทน  เมื่อเคลือบและเผาทับกับตัวเลขและอักษรจารึกต่างๆแล้ว  ตัวอักษรเหล่านี้จะอยู่คงทนไม่มีการลบเลือน ถือเป็นความประณีตและความพิถีพิถันของคนสมัยก่อนเป็นอย่างยิ่ง  ส่วนอีกความโดดเด่นของนาฬิกาตั้งพื้นก็คือ ตัวไม้ที่นำมาหุ้มส่วนประกอบสำคัญของนาฬิกาและกลายเป็นตู้ไม้ที่งดงามวิจิตรบรรจงเหมาะกับการเป็นของตกแต่งบ้านและสถานที่ต่างๆได้เป็นอย่างดี  ส่วนแหล่งผลิตสำคัญของนาฬิกาตั้งพื้นมีกระจัดกระจายอยู่หลายที่  แต่ที่นิยมและนำเข้ามาในประเทศไทยมากที่สุดเห็นจะเป็นนาฬิกาจากกรุงปารีส   จนคนไทยเรียกติดปากว่า 'นาฬิกาปารีส 'หรือนาฬิกาจากอังกฤษที่เรียกว่า 'นาฬิกาลอนดอน' และนาฬิกาจากเวียนนา  ที่คนไทยเรียกว่า 'นาฬิกาเวียนนา' ระยะหลังนาฬิกาเวียนนากับได้รับความนิยมเป็นอย่างมากจนกลายเป็นนาฬิกาขายดีและพบเห็นได้ทั่วไปในสมัยนั้น

     ต่อมาไม่นานมีการพัฒนานาฬิกาตุ้มถ่วงเป็นนาฬิกาไขลานที่ย่อส่วนอันใหญ่โตเทอะทะของนาฬิกาตั้งพื้นโบราณให้มีขนาดเล็กลง  และกลายเป็นนาฬิกาแขวนผนังต่างๆนาฬิกาไขลานในยุคแรก แม้จะดูเป็นของใหม่แต่เรื่องคุณภาพยังสู้นาฬิกาตุ้มถ่วงแบบโบราณไม่ได้  เนื่องจากพอลานใก้ลหมด  ในนาฬิกาไขลานจะยิ่งทำให้นาฬิกาเดินช้าลง  อันมีผลต่อความเที่ยงตรงในการบอกเวลาและสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปในยุคนี้ก็คือการนำเอาวังกะสีมาทำเป็นหน้าปัดแทนการใช้กระเบื้องเคลือบ  ส่วนใหญ่มาจากประเทศจีนหรือญี่ปุ่น  เพื่อลดต้นทุนการผลิตและขายได้ในราคาถูกลง โดยเน้นปริมาณการขายมากกว่ารูปแบบของงานฝีมือช่างอย่างในอดีตดังนั้น  หากพูดถึง
ความงดงามแล้วคงสู้หน้าปัดกระเบื้องเคลือบไม่ได้อย่างแน่นอน  อีกทั้งยังสึกกร่อนไปตามกาลเวลาได้ง่าย

     'ประหยัดพื้นที่'  กลายเป็นคอนเซ็ปต์ใหม่ของการผลิตนาฬิกา   พัฒนามาเป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะ  ที่แม้จะนำเข้ามาในไทยเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ  ก่อนที่นาฬิกาพกจะเข้ามามีอิทธิพลแทนที่แต่ก็กลายเป็นที่นิยมของนักสะสมมากเช่นกัน   เนื่องจากนาฬิกาตั้งโต๊ะในสมัยก่อนไม่นิยมผลิตออกมาจำนวนมากๆ   แต่จะผลิตเพียงเรือนเดียวในแต่ละลวดลายเท่านั้น  นาฬิกาตั้งโต๊ะที่คนสมัยก่อนสะสม  จึงมีน้อยนักที่จะหาเรือนอื่นที่เหมือนกันได้และกลายเป็นของสะสมล้ำอีกชิ้นหนึ่ง

     กระแสนิยมของการใช้นาฬิกาพกเริ่มเป็นที่แพร่หลายอย่างรวดเร็ว     นับจากแรกๆ  เป็นนาฬิกาที่พระมหากษัตริย์นิยมสั่งทำขึ้นพิเศษและมอบให้แก่เหล่าขุนนางหรือบุคคลสำคัญ  ในวาระสำคัญต่างๆนาฬิกาสมัยเก่า  จึงมักจะมีคำจารึกบันทึกวาระหรือเหตุการณ์สำคัญต่างๆไว้  ไม่ว่าจะบนพื้นหน้าปัดหรือฝาหลังของตัวเรือนนาฬิกา  ก็ตามกลายเป็นของล้ำค่าที่หายาก  แต่ไม่นานกระแสการใช้นาฬิกาพกก็ได้เข้าสู่สังคมระดับกลาง  โดยเฉพาะบรรดาพ่อค้าแม่ขายผู้มีฐานะ   จากนาฬิกาสำหรับบอกเวลากลายเป็นเคื่องประดับบารมีอีกชิ้นหนึ่งไป  และด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้นาฬิกาพกเริ่มเป็นที่พบเห็นกันหนาตา  รวมถึงภาพการดำรงชีวิตประจำวันของคนไทยที่ผูกพันธ์กับเครื่องบอกเวลามากขึ้น   ในเวลานี้เองแหล่งผลิตของนาฬิกาจวบจนถึงปัจจุบันอย่างประเทศสวิตเซอร์แลนด์  ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังกลายเป็นแหล่งผลิตที่มีชื่อเสียงมากที่สุดสำหรับนาฬิกาพก   และนาฬิกาข้อมือ  ผู้ผลิตหลายรายเริ่มต้นจากการผลิตนาฬิกาพกที่นอกจากย่นย่อขนาดให้สามารถพกพาได้สะดวกแล้ว  ยังได้พัฒนาในส่วนของกลไกลที่ต้องลดขนาดลงหลายสิบเท่า ซ้ำยังมีการผลิตคิดค้นการผลิตฟังก์ชันใหม่ๆเพิ่มเติมเข้าไปด้วยเช่น ฟังก์ชันบอกวัน และวันที่ บอกข้างขึ้น-ข้างแรม ย่ำรุ่งย่ำค่ำ บอกเวลาของไทม์โซนที่ 2  และระบบจับเวลาที่ไม่ซับซ้อนอะไรมาก     ด้วยคุณูปการของเจ้าของนาฬิกาพกที่ต้องติดตัวอยู่ตลอดเวลา  ทำให้มีผู้ริเริ่มเปลี่ยนจากนาฬิกาพกมาเป็นนาฬิการ้อยหูด้วยริบบิ้น  หรือสายโซ่เพื่อนให้คล้องสวมกับข้อมือได้กลายเป็นนาฬิกาข้อมือที่นับวันยิ่งได้รับความนิยม 
เนื่องจากความสะดวกสบายในการพกพาและดูเวลา  เพียงแค่พลิกข้อมือก็ทราบเวลาเเล้ว   นาฬิกาข้อมือยุคแรกๆในเมืองไทยยังเป็นนาฬิกาที่ดูเรียบง่ายคลาสสิค  มีตัวเรือนทองเป็นส่วนใหญ่กลไกลภายในยังเป็นกลไกลไขลานล้วนเป็นคุณสมบัติเด่นๆของนาฬิกาพกมาก่อน  แต่ได้เปลี่ยแปลงไปคือการเน้นให้มีขนาดตัวเรือนเล็กและบางลง   โดยมีแหล่งผลิตและผู้ส่งออกนาฬิกาข้อมืออย่างแพร่หลายไปทั่วโลกสำคัญคือสวิสเซอร์แลนด์  คนไทยเราเองก็รับเอาอายธรรมของการใช้นาฬิกาข้อมือเข้ามาทดแทนนาฬิกาพก เช่นกันหลังจากนั้นเพียงไม่นานนาฬิกาพกก็แทบจะเลือนหายไปจากความคิดของผู้นิยมนาฬิกามาก่อน

      ดูเหมือนว่าวิวัฒนาการของนาฬิกาข้อมือจะพัฒนาไปอย่างรวดเร็วที่สุด  เมื่อมีการคิดค้นกลไกและรูปทรงใหม่ๆ  ให้กับเรือนเวลาข้อมือกันมากขึ้น โดยเฉพาะจุดต้นกำเนิดของนาฬิกากลไกอัตโนมัติ ตามมาด้วยกระแสความนิยม
กลไกควอตซ์  ที่ส่วนใหญ่ผลิตมาจากประเทศญี่ปุ่น ก่อนที่จะนิยมมาหวนนาฬิกาไขลานอีกครั้งในปัจจุบัน

               .......    อนุเคราะห์บทความโดย GM Watch

6 ดาวเด่นนาฬิกาที่ขึ้นแท่นเรือนแพงที่สุดในโลก

1. Vacheron Constantin ‘Tour de L’Ile’ - 1.5 ล้านเหรียญสหรัฐฯ 

2. Blancpain ‘Le Brassus 1735’ - 839,000 เหรียญสหรัฐฯ

3. Girard-Perregaux ‘Opera Three’ - 532,000 เหรียญสหรัฐฯ

4. Parmigiani Fleurier ‘Toric Corrector Quantieme Perpetual’  477,000 เหรียญสหรัฐฯ

5. Roger Dubuis ‘Excalibur EX 08’ - 450,000 เหรียญสหรัฐฯ

6. Audemars Piguet ‘Royal Tourbillon’ - 379,000 เหรียญสหรัฐฯ

เปิดตำนาน ' โครโนกราฟ '

     คงไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่าเเทบไม่มีโรงงานนาฬิกาโรงใดที่ไม่ผลิตนาฬิกาโครโนกราฟ ซึ่งกำลังเป็นฟังก์ชันยอดนิยมขณะนี้  เสน่ห์ของนาฬิกาโครโนกราฟอยู่ตรงไหนและมีประวัติความเป็นมาอย่างไรน่าสนใจใช่ไหมครับ
ก่อนจะพลิกตำนานที่มาของนาฬิกาจับเวลา มารู้จักที่มาของคำเรียกขานฟังก์ชันจับเวลา ชื่อที่มาจากรากศัพท์ภาษากรีก 2 คำคือ โครโนส (Chronos) ที่มีความหมายว่า 'เวลา' และ กราโฟ(Grapho)  แปลว่า 'การเขียน'(I Write)  รวมกันก็หมายถึงการเขียนเวลาเพื่อบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของโลก และเป็นรากฐานสำคัญของวิวัฒนาการมาตรวัดเวลาที่พัฒนานับจากอดีตถึงปัจจุบัน จากนาฬิกาพกมาจนถึงนาฬิกาข้อมือ แต่ยังคงรักษาชื่อที่เรียกขานกันว่า 'โครโนการฟ' (Chronograph) อันเป็นการผสมผสานระหว่าง Chronos+Graphนั่นเอง

กำเนิดจับเวลา   

    เข็มนาฬิกาหมุนทวนย้อนอดีตกลับไปราวๆเกือบ 200 ปี ก่อนเมื่อวันที่1กันยายน ค.ศ.1821นิโคลัส-แมทธิว ริอูซเซค(Nicolas-Mathieu Rieussec) นักประดิษฐ์นาฬิกาแห่งราชสำนัก ตระกูล Rieussec เกิดในเมืองตูลูส(Toulouse) ประเทศฝรั่งเศษ  คิดค้นและสร้างสรรค์ประดิษฐ์กรรมล้ำยุคเพื่อใช้ในการจับเวลาการแข่งขันม้าครั้งสำคัญในกรุงปารีส รายการ 'ณองป์-เดอ-มารส์'  (Champ de Mars)

       ประดิษฐกรรมจับเวลาที่เขาคิดค้นขึ้นมาเป็นนาฬิกาจับเวลาที่ได้รับสิทธิบัตรคุ้มครองเป็นเวลา5ปีเต็ม Rieussec ตั้งชื่อนาฬิกาจับเวลาของเขาว่า'Seconds Chronograph' เพราะจับเวลาเป็นวินาทีได้โดยจับเวลาได้ความละเอียดถึง1/5วินาทีนาฬิกาทั้งเรือนถูกบรรจุอยู่ในกล่องไม้มะฮอกกานีหรู มีหน้าปัดกระเบื้องสีขาวหมุนรอบตัวเอง1รอบต่อนาที พร้อมขีดแบ่งระยะทุก และมีขีดย่อยอีก 4 ขีดแบ่งระยะวินาทีออกเป็น 5 ส่วน และมีเข็มเจาะรูเพื่อใส่น้ำหมึกให้หยดลงบนหน้าปัดเคลือบสีลงยาขาวสะอาดตา

     ผู้ใช้สามารถกดปุ่มหยดน้ำหมึกเป็นเครื่องหมายจุดบนพื้นหน้าปัดตอนเริ่มและสิ้นสุดการจับเวลา ที่น่าจะเหมาะกับคำว่า'โครโนสโคป'(Chronoscope) มากกว่าเนื่องจากระบบเข็มของนาฬิกาจับเวลาในปัจจุบันสามารถอ่านค่าได้โดยไม่ต้องใช้เข็มหมึกแบบสมัยก่อนแล้ว
     อุปกรณ์นี้ถุกใจเจ้าของคอกม้าแข่งเป็นอย่างมากและได้รับการเรียกขานว่า'โครโนการฟ' (Chronograph) ถึงจะยังไม่มีเข็มบอกนาทีและชั่วโมง รวมทั้งปุ่มกดจับเวลาและปุ่มกดตั้งต้นใหม่เหมือนนาฬิกาโครโนกราฟที่พวกเรารู้จักกันในปัจจุบันก็ต้องนับว่าสิ่งประดิษฐ์นี้คือต้นกำเนิดนาฬิกาโครโนกราฟแบบพกที่ต่อมาพัฒนากลายเป็นเรือนเวลาโครโนกราฟบนข้อมืออย่างแท้จริง
    

     ตัวอย่างสิ่งประดิษฐ์ร่วมสมัยกับนาฬิกาโครโรการฟในช่วงศตวรรษที่17ที่มีบทบาทสำคัญทางเทคโนโลยีก็คือกล้องดูดาวเครื่องคิดเลขระบบกลไกหลังจากการค้นพบกฎเกณฑ์ทางวิทยาศาสตร์ของกาลิเลโอ (Galileo) หลายข้อ  นักฟิสิกข์และนักดาราศาสคร์ชาวดัคซ์ คลิสเตียน ฮายเกนส์(Christain Huygens) หนึ่งในสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งกรุงปารีส และเป็นข้าราชสำนักในพระเจ้าหลุยส์ที่14 ได้คิดค้นลูกตุ้มแบบ 'Cycloidal' มาใช้ควบคุมการทำงานของนาฬิกาทำให้ความเบี่ยงเบนคลาดเคลื่อนซึ่งแต่เดิมอยู่ที่ประมาณวันละ15นาทีลดลงเหลือเพียงไม่ถึง1นาทีและในปี .ศ.1675 Huygenspy  ยังได้ประดิษฐ์สปริงบาลานซ์แบบที่เราใช้กันอยู่ในนาฬิกาพกและนาฬิกาข้อมือด้วยทำให้ความคลาดเคลื่อนภายใน1วันลดลงจาก30-40นาทีเหลือเพียงไม่เกิน 5นาทีเท่านั้น
 
    ด้วยผลงานล้ำค่าที่ช่วยให้นาฬิกามีความแม่นยำเที่ยงตรงในการบอกเวลา Huygensได้รับเกียรติเข้ามาเป็นสมาชิกของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งกรุงปารีสและและราชสมาคมแห่งกรุงลอนดอนจึงได้รับการยกย่องว่าเป็น ' บิดาแห่งการจับเวลาทางวิทยาศาสตร์ '  ต่อมาบรรดานักสร้างนาฬิการะดับปรมาจารย์หลายคนจึงได้พัฒนาอุปกรณ์จับเวลาที่ละเอียดระดับวินาทีจนถึงเศษเสี้ยวของวินาที  ราว ค.ศ.1702 จอร์จ เกรแฮม (GeorgeGraham)นักประดิษฐ์เครื่องบอกเวลาชาวอังกฤษและเป็นข้าราชสำนักเช่นกันได้คิดค้นเครื่องจับเวลาในห้องปฎบิติการโดยใช้น้ำหนักถ่วงและลูกตุ้มแกว่งที่สามารถแกว่งได้วินาทีละ4ครั้งและเมื่อเชื่อมต่อเข้ากับชุดกลไกสามารถจับเวลาได้ละเอียดถึง1/16ส่วนของวินาที

      ช่วงกลางศตวรรษที่18 ฌอง-มาร์ควาเซอรอง(Jean-Marc Vacheron) ก่อตั้งร้านประดิษฐ์นาฬิกาที่เมืองเจนีวาก็คือโรงงานนาฬิกาวาเซอรองคอนสแตนติน(Vacheron Constantin)
ในเวลาต่อมา นาฬิกาVacheron เป็นที่นิยมของบรรดากัปตันเรือ โดยมีเข็มวินาทีที่เดินเป็นจังหวะวินาทีละ1ครั้งเมื่อผู้ใช้กดปุ่มเพื่อจับเวลาแต่ก็ยังมีจุดอ่อนคือเมื่อหยุดเข็มวินาทีจักรกลของนาฬิกา
ทั้งเรือนก็จะหยุดไปด้วย
  
      ในศตวรรษที่ 18 ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เฟื่องฟูมีการเริ่มงานวิจัยและวิเคราะห์ปัญหาต่างๆทางวิทยาศาสตร์แพร่ขยายอย่างกว้างขวางก่อเกิดพจนานุกรม,หนังสือที่รวบรวมความรู้ในศาสตร์ต่างๆที่ได้รับการตีพิมพ์ให้เกิดความเข้าใจยิ่งขึ้นรวมทั้ง'เอนโซโคลพีเดีย'ที่นำเสนอความรู้ที่ได้คิดค้นพัฒนาขึ้นในระหว่างปีค.ศ.1751-1772 คือสารานุกรมของดิเดโรต์(DiDerot) และสารานุกรมของดาลองแบร์
(d'Alembert) เน้นสำคัญเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของศูนย์กลางวัฒนธรรมที่เต็มไปด้วยความมานะพยายามและความคิดสร้างสรรค์โดยใช้ภูมิศาสตร์และการเดินทางเสมือนเครื่องหมายแทนบุคลิกของ
เอนไซโคลพีเดียที่ต้องอาศัยการจับเวลาที่แม่นยำโดยเฉพาะการคำนวณตำแหน่งลองติจูดของเรือเดินสมุทร
 
      จุดหักเหที่สำคัญของการประดิษฐ์นาฬิกาจับเวลาเกิดขึ้นอีกครั้งใน ค.ศ. 1776 เมื่อ ฌองโมอีส ปูเซต์(Jean Moise Pouzait) ช่างประดิษฐ์นาฬิกาชาวเจนีวาได้ยื่นเอกสารต่อสมาคมศิลปกรรมแห่งเจนีวา  (The Genevan Society of Arts) เพื่อขอจดสิทธิบัตรนาฬิกาจับเวลาจับเวลาแบบเข็มวินาทีแยกอิสระโดยเข็มวินาทีดังกล่าวเดินด้วยชุดเฟืองที่แยกต่างหากทำให้สามารถเดินหรือหยุดได้
โดยไม่กระทบกับการทำงานของเครื่องกลไกหลักในช่วงเวลาเดียวกันก็มีการประดิษฐ์นาฬิกาจับเวลาแบบเข็มวินาทีหลักเดินจังหวะละ1วินาทีส่วนเข็มวินาทีเสริมที่มีวงหน้าปัดซ้อนอยู่บนหน้าปัดหลักจะเดินแบบก้าวกระโดดเป็นมุมกว้างจังหวะละ1วินาทีเช่นกัน โดยหมุนครบรอบในเวลา4หรือ5 วินาทีแต่ก็ยังไม่สะดวกต่อการใช้งานเพราะผู้ใช้ยังต้องจดบันทึกเวลา ณ จุดเริ่มต้นไว้ก่อนจากนั้นค่อยคำนวณออกมาเป็นเวลาที่จับได้ เนื่องจากเข็มวินาทียังไม่สามารถเดินกลับไปที่ตำแหน่ง0ได้
 
      แม้นาฬิกาโครโนกราฟรุ่นล่าสุดต่างๆจะมีความก้าวหน้าไปมากแต่เสน่ห์ของนาฬิกาแบบเข็มวินาทีอิสระก็ยังคงอยู่ถึงยุคนี้โรงงานนาฬิกาศจิราร์ด-แพร์โกซ์(Girard-Perregaux) และออฟฟิซีน
พาเนอไร(Officine Panerai) จึงผลิดรุ่นเข็มวินาทีอิสระขึ้นเป็นที่ระลึกและเป็นการประกาศเกียรติคุณให้แก่นักประดิษฐ์นาฬิกาอัจฉริยะที่เป็นผู้คิดค้น
      
      ในช่วงเวลาเดียวกับที่ Rieussec ประดิษฐ์นาฬิกาโครโนกราฟเรือนแรกที่เกาะอังกฤษเฟรเดอริก หลุยฟาตตอง(Frederik Louis Fatton) ก็ประดิษฐ์นาฬิกาจับเวลาแบบเข็มหมึกได้เช่นเดียวกันแต่
ไม่ได้ยื่นขอสิทธิบัตร จากนั้นเขาได้พัฒนาประดิษฐกรรมของRieussecไปไว้ในนาฬิกาพกโครโนกราฟแล้วจดสิทธิบัตรคุ้มครองที่กรุงลอนดอนในเดือนกันยายน ค.ศ.1822
 

     Rieussecได้ประดิษฐ์ตัวจับเวลาที่มีหน้าปัดหลักพร้อมเข็มหมึกที่แยกจากกันควบคุมด้วยปุ่มเริ่มและจบด้านข้างของตัวเรือนระบบนี้เป็นอีกหลักฐานสำคัญหนึ่งของการพัฒนากลไกจับเวลาซึ่งถูกขายต่อให้กับผู้ผลิตรายหนึ่งในซูริกช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และยังคงใช้กันมาจนราว ค.ศ.1960   ขั้นตอนต่อไปนี้คือการพัฒนานาฬิกาโครโนกราฟให้ขึ้นสู่อีกระดับหนึ่งคือการพัฒนากลไกจับเวลาแบบแยกส่วน(Split Seconds หรือRattrapante) ให้สามารถจับเวลาของเหตุการ์ที่เกิดขึ้น  พร้อมกันมากกว่าหนึ่งเหตุการณ์แต่สิ้นสุดไม่พร้อมกัน โดยมีเข็มวินาที 2หรือ 3 เข็มร่วมกันที่แกนกลางแต่ละเข็มสามารถหยุดได้อิสระจากกัน เมื่อเข็มแรกถูกหยุดเ ข็มที่เหลือจะยังคงทำงานต่อไป และเมื่อผู้จับเวลากดปุ่มที่หยุดก็จะเลื่อนไปซ้อนข็มที่กำลังเดินอยู่และเดินต่อไปพร้อมกันและจะหยุดอีกเมื่อปุ่มถูกกด ความจริงระบบนี้มีการคิดค้นมาก่อนแล้วแต่มีการรื้อฟื้นนำมาพัฒนาใหม่อีกครั้งพร้อมกับจดลิขสิทธฺ์ ค.ศ.1828 โดย หลุยส์  เฟรเดอริก แปร์เลต์ (Louis Frederic Perrlet) และลูกชาย 2 ช่างนาฬิกาชาวฝรั่งเศส เพื่อจับเวลาฟิสิกส์และดาราศาสตร์แต่ต่อมามีผู้ประดิษฐ์นาฬิกาให้มีความสมบูรณ์แบบมากขึ้นนั่นก็คือ  โจเซฟ ธัดเดอุส วินเนอร์ล(Joseph Thodeus Winnerl) ซึ่งตั้งโรงงานในกรุงปารีสในปี ค.ศ.1829
แบบเข็มฟลายแบ็กเดี่ยวที่ยังคงผลิตกันอยู่ในศตวรรษที่แล้วเข็มวินาทีจะหยุดเมื่อปุ่มถูกกดและรายงานผลได้ทันที และเมื่อปล่อยปุ่มมันก็จะ"กระโดด"ไปยังตำแหน่งเดิมและเดินต่อทันที รุ่นแรกยังไม่มีเข็มบอกชั่วโมง รุ่นต่อมาถูกพัฒนาเป็นรุ่นมี 3 หน้าปัดบอกชั่วโมง นาที และวินาทีและยังเพิ่มเข็มวินาทีเข้าไปอีกเพื่อทำงานร่วมกับเข็มเดิมที่มีอยู่

      นาฬิกาจับเวลาแบบแยกส่วนนี้ถูกผลิตจนถึงปลายศตวรรษที่19 โดยเฉพาะจากโรงงานนาฬิการะดับสูงอย่าง โอเดอะมาร์สปิเกต์ (Audemars Piguet)และ Girard-Perregaux สนองความต้องการของลูกค้าระดับสูง             

     แม้กระนั้นก็ยังมีปัญหาใหญ่ยังไม่ได้รับการแก้ไขนั่นคือเข็มวินาทีที่ถูกหยุดแล้วไม่สามารถถอยกลับมาตั้งต้นที่ 0ใหม่จนกระทั่งในปี1844 อดอล์ฟ นิโคล(Adolphe Nicole)นักประดิษฐ์นาฬิกาชาวสวิสแต่อาศัยอยู่ในประเทศอังกฤษได้คิดรูปแบบกลไกทำให้เข็มวินาทีกลับมาที่0โดยใช้ลูกเบี้ยวทรงหัวใจและจดสิทธิบัตรไว้เป็นคนแรกในประเทศอังกฤษก่อนจะไปจดลิขสิทธิ์ที่กรุงปารีสอีกครั้งในปีค.ศ.1862 แต่ผู้ที่ประดิษฐ์นาฬิกาโครโนกราฟแบบนี้เป็นคนแรกคือ เฮนรี เฟเรออล ปิเกต์(Henri Fereol Piguet) ช่างนาฬิกาในโรงงานของนิโคล เอต์ กาปต์(Nicole et Capt)ใน วัลเลย์ เดอ ฌูช์ (Vallee de Joux)นำเสนอฟังก์ชั่นจับเวลาที่สามารถหมุนกลับไปตั้งต้นที่0ได้ในปี1862 ที่ Universal Exhibition ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษโดยในวันที่ 14 พฤษภาคมปีเดียวกัน Adolphe Nicole ก็ได้คิดค้นรูปแบบจับเวลาที่สามารถเริ่มจับเวลา หยุด และตั้งกลับไปที่0 ใหม่ได้และจดสิทธิบัตรทั้งในอังกฤษและฝรั่งเศสซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของนาฬิกาโครโนกราฟครบ 3 ฟังก์ชั่งที่ สมบูรณ์แบบถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการ

      จักรกลของนาฬิกาโครโนกราฟล้วนอยู่ด้านเดียวกับหน้าปัดจนกระทั่งค.ศ.1868 ออกุสต์ โบด์ (Auguste Baud)ประดิษฐ์นาฬิกาจับเวลา ที่มีกลไกอยู่ด้านหลัง เพื่อความสะดวกต่อการประกอบและ ปรับตั้งขึ้นมาพร้อมกับการบอกเวลารวมเป็นนาทีในการจับเวลา เช่น นาฬิกาพกจับเวลาอันงดงามและใช้งานสะดวกของ เอ.ลังเง แอนด์ โซเน(A. Lange & Sohne)พัฒนากลไกให้จับเวลาได้นานถึง30นาที ต่อมามีการคิดค้นและพัฒนาเพิ่มความสามารถให้กับการจับเวลาได้ยาวนานยิ่งขึ้นจนถึง 12 ชั่วโมง ทำให้ความเที่ยงตรงของจักรกลมีความหมายมากขึ้น และกลายเป็นมาตรฐานของนาฬิกาข้อมือโครโนกราฟยุคปัจจุบัน เช่น นาฬิกาคุณภาพสูงของเพียเจต์(Piaget) การจับเวลาระยะยาวเป็นเวลาหลายชั่วโมงจะมีความหมายก็ต่อเมื่อจักรกลมีความเที่ยงตรงระดับสูงอย่างจักรกลที่ผ่านมาตรฐาน "โครโนมิเตอร์" สถาบันตรวจสอบความเที่ยงตรงของสวิตเซอร์แลนด์ (C.O.S.C.)

      ตั้งแต่ต้น ค.ศ.1880 เป็นต้นมาเกือบทุกอย่างที่สามารถวัดได้ด้วยกลไกนำไปแสดงบนหน้าปัดนาฬิกาแทบทั้งนั้น นาฬิกาโครโนกราฟทั้งแบบธรรมดาและแบบจับเวลาแยกส่วนถูกเพิ่มเข็มจับเวลารวมเป็นนาทีและชั่วโมงส่วนสเกลที่หน้าปัดจะถูกเลือกนำเสนอตามสายอาชีพของลูกค้า เช่น สำหรับนักวิทยาศาสตร์  นักอุตสาหกรรม ทหารปืนใหญ่ แพทย์ และนักขี่ม้าแข่ง บางรุ่นถึงขั้นมีเทอร์โมมิเตอร์หรือเข็มทิศอยู่พร้อมสรรพ มีทั้งแบบหน้าปัดย่อย 2ชุดอยู่บนหน้าปัดหลักเดียวกัน บอกเวลา2 สถานที่ได้พร้อมกันสำหรับนักเดินทาง เสมือนมีนาฬิกา 2เรือนอยู่ในเรือนเดียวกัน หรือไม่ก็บอกเวลาท้องถิ่นของเมืองสำคัญได้ทั่วโลก  บางรุ่นบอกเวลาได้แบบเป็นทางการคือ 24นาฬิกา ให้สะดวกแก่การดูตารางรถไฟซึ่งเป็นสิ่งทันสมัยในยุคนั้น

    นาฬิกาโครโนกราฟแบบพกพาระดับสูงตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างครบถ้วนมีทั้งปฏิทินถาวร ปลุก บอกข้างขึ้น-ข้างแรม หรือแม้กระทั่งบอกตำแหน่งของดวงดาวบนท้องฟ้าได้ด้วย

อนุเคราะห์บทความโดย GM Watch

     จากอดีตกาลจวบจนถึงปัจจุบัน  นาฬิกามีบทบาทสำคัญที่สะท้อนความเที่ยงตรงของเวลาให้กับมนุษย์เป็นอย่างมาก  และความเที่ยงตรงแม่นยำของเวลาเกิดขึ้นจากการทำงานของชิ้นส่วนกลไก  ฟันเฟืองและจานจักรต่างๆภายในที่มารวมตัวกันเป็นประดิษฐกรรมบอกเวลาชั้นสูง  ดังที่เราได้เห็นกันอยู่ทั่วไปในปัจจุบันนั้น  นอกจะเป็นตัวแทนในฐานะเครื่องบอกเวลาแล้วเรือนบอกเวลาในจินตนาการของหลายท่านที่ชื่นชอบและสะสมอยู่นั้นยังบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้ที่สวมใส่ได้เป็นอย่างดีด้วย  แต่เคยสังเกตกันไหมว่า  ทำไมนาฬิกาแต่ละเรือนที่ซื้อหรือสะสมอยู่ถึงได้มีราคาที่แตกต่างกัน  ทั้งที่ดูจากรูปลักษณ์ดีไซน์ภายนอกแล้วก็มีหน้าตาที่ละม้ายคล้าคลึงกัน  ส่วนหนึ่งเป็นเพราะวัสดุที่นำมาใช้ในการประดิษฐ์นาฬิกาแต่ละเรือนนั้นมีหลากหลายชนิด  และแต่ละชนิดก็มีคุณสมบัติที่แตกต่างกันออกไป  ส่วนนาฬิกาเรือนนั้นประกอบด้วยวัสดุใดบ้าง  และวัสดุเหล่านั้นมีความแตกต่างกันอย่างไร  ลองไปทำความเข้าใจกันดูเกี่ยวกับวัสดุที่นำมาใช้ประดิษฐ์นาฬิกา

ทองคำ

     ก่อนอื่นมาดูคำศัพท์เฉพาะที่ใข้เรียกในอุตสาหกรรมการประดิษฐ์นาฬิกา  เมื่อเราได้ยินใครสักคนกล่าวถึง "นาฬิกาเรือนทอง" หรือ  "นาฬิกาเรือนเหล็ก"นั่นก็แสดงให้เห็นว่าเขากำลังพูดถึงวัสดุที่นำมาใช้ประกอบขึ้นเป็นตัวเรือนนาฬิกา   และการที่เราจะเรียกนาฬิกาเรือนไหนว่าเป็นนาฬิกาเรือนทองนั้นขึ้นอยู่กับว่าตัวเรือนของนาฬิกานั้นๆทำมาจากทองเนื้อแข็งไม่ใช่แค่มีสีทองเหลืองหรือเคลือบด้วยชั้นของทองเท่านั้น

      เป็นที่ทราบกันดีว่าทองคำโดยส่วนใหญ่ที่เห็นๆกันอยู่ทั่วไปนั่นจะมีสีเหลืองทองแต่ในบางครั้งก็พบเห็นทองสีขาวหรือที่เรียกกันว่าทองคำขาว (White Gold) หรือทองคำสีชมพู (บางครั้งก็อาจจะเคยได้ยินบางแบรนด์เรียกว่า Rose Gold  หรือ Red Gold  แตกต่างกันออกไป ) ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับโลหะที่นำมาผสมผสานเข้ากับทองคำเพื่อทำให้เกิดเป็นอัลลอย์ (Alloy )  หรือโลหะผสมมีสัดส่วนและปริมาณที่แตกต่างกันไปจึงทำให้ทองแต่ละชนิดที่ได้นั้นมีสีเข้มแตกต่างกัน

      ส่วนคำว่า  'กะรัต' หลายคนคงคุ้นหูกันเป็นอย่างดี  นั่นคือก็คือเกณฑ์สำหรับวัดค่าความบริสุทธิ์ของทองคำที่มีอยู่ในเนื้อโลหะนั้นๆแต่นาฬิกาเรือนทองโดยส่วนมากแล้วจะทำมาจากทองคำ 18 กะรัตหรือ 18k หมายถึง โลหะนั้นประกอบด้วยเนื้อทองคำบริสุทธิ์ถึง 75%ซึ่งเป็นที่นิยมกันโดยทั่วไปเพราะว่าเป็นสัดส่วนที่เหมาะสมลงตัวมากที่สุด

     ส่วนนาฬิกาทองคำบางเรือนที่ทำมาจากทองคำ 14 กะรัต ก็หมายถึงโลหะนั่นประกอบด้วยเนื้อทองคำบริสุทธิ์อยู่เพียง 58% และสำหรับค่ากะรัตสูงสุดของทองคำที่จัดว่าเป็นทองเนื้อแท้ที่บริสุทธิ์นั้นก็คือ 24 กะรัตหมายถึงทองคำล้วนไม่มีโลหะอื่นใดผสมผสานอยู่เลยแต่ก็ยังไม่เคยปรากฏว่ามีการนำทองคำ 24 k มาใช้ประดิษฐ์ขึ้นเป็นตัวเรือนนาฬิกา  ด้วยสาเหตุที่ว่าทองคำบริสุทธิ์นี้มีความอ่อนตัวเกินกว่าจะทำเป็นตัวเรือนหรือสายได้    และตามหลักประมวลกฎหมายแล้วนาฬิกาเรือนทองจะต้องมีการตีตราอยู่บนด้านหลังของตัวเรือนพร้อมบอกค่ากะรัตของทองคำที่ใช้ แต่ถ้าสายของนาฬิกาเป็นแบบที่ไม่สามารถถอดแยกออกจากตัวเรือนได้  อย่างเช่น  นาฬิกาทรงกำไลข้อมือ  ค่ากะรัตก็อาจจะประทับไว้บนกำไลข้อมือนั้นๆได้เช่นกัน

    นาฬิกาเรือนทองนั้นอาจจะมีราคาถูกที่สุดอยู่ที่ประมาณ 300 ดอลลาร์สหรัฐฯ แต่โดยส่วนมากแล้วจะมีราคาแพงกว่านี้มาก แน่นอนว่าสำหรับเรือนทอง 18k ย่อมจะมีราคาที่แพงกว่านาฬิกาเรือนทอง 14k และถ้านาฬิกาไหนมีสายซึ่งทำจากทองคำเช่นเดียวกันกับตัวเรือนแล้วละก็คงไม่ต้องสงสัยเลยว่านาฬิกาเรือนนั้นจะมีราคาขึ้นเป็นทวีคูณเพราะมูลค่าของทองนั้นเป็นที่ทราบกันดีว่าควรแก่การสะสมและครอบครองไว้ยิ่งนัก

    ทองชุบ

   นาฬิกาทองชุบ(Gold - Plated Watch)มักจะพบเห็นได้โดยทั่วไปมากกว่านาฬิกาเรือนทอง ตัวเรือนนาฬิกาประเภทนี้จะทำมาจากโลหะที่มีค่าน้อยโดยปกติที่เรามักจะพบเห็นก็คือทองเหลืองหรือเหล็กกล้า ซึ่งจะถูกเคลือบด้วยแผ่นทองคำที่มีความหนาถึง 20ไมครอน แต่โดยส่วนใหญ่ที่เราเคยเห็นกันนั้นจะเคลือบด้วยทองคำหนาประมาณ 10 ไมครอนหรือน้อยกว่านี้แตกต่างกันไป (1 ไมครอนจะมีค่าเท่ากับ 1/1,000 มิลลิเมตร กระบวนการนำโลหะทองคำเหล่านี้มาประยุกต์เรียกว่า การชุบโลหะทองคำด้วยไฟฟ้า(Electroplating) และส่วนใหญ่ทองคำที่นำมาใช้สำหรับชุบนั้นจะนิยมใช้ทองคำที่มีค่าสูงกว่า 18 กะรัต เพราะว่าจะให้เนื้อทองสีเหลืองที่มีความเข้มข้นมากกว่า

    ส่วนนาฬิกาเรือนสีทอง(Gold - Tone Watch )ที่เราพบเห็นกันอยู่ทั่วไปซึ่งมีราคาไม่สูงนักจะมีเนื้อของทองคำเคลือบอยู่บางกว่านาฬิกาทองชุบ(Gold - Plated Watch)และราคาของนาฬิกาทั้งสองชนิดนี้ก็จะมีราคาเริ่มตั้งแต่ต่ำกว่า 50 เหรียญสหรัฐฯ จนถึง 1,000 เหรียญดอลลาร์สหรัฐฯเลยทีเดียว

   เหล็กกล้า

     เมื่อไม่นานมานี้เอง  เหล็กกล้า(Steet)  ได้กลายเป็นวัสดุที่มีบทบาทสำคัญที่ได้รับความนิยมอย่างสูงในอุตสาหกรรมการประดิษฐ์นาฬิกา  เนื่องจากความกระแสนิยมตามแฟชั่นที่เปลี่ยนไปทำให้รสนิยมของคนส่วนใหญ่หันมาชื่นชอบโลหะที่มีสีขาวซึ่งจะเห็นได้จากปริมาณยอดขายของทองคำขาวที่มีจำนวนเพิ่มสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดและสำหรับเหล็กกล้าที่นิยมนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการประดิษฐ์นาฬิกาก็คือสเตนเลสสตีล นั่นหมายความว่าเหล็กกล้านั้นประกอบด้วยธาตุโครเมียม ก่อเป็นรูปร่างขึ้นที่ทำหน้าที่เสมือนเป็นเกระป้องกันพื้นผิวของโลหะอย่างแท้จริงและยังป้องกันการกัดเซาะที่อาจทำให้เกิดสนิมได้อีกด้วย

    สำหรับนาฬิกาเรือนเหล็กกล้านั้นจะมีราคาเริ่มตั้งแต่ต่ำกว่า 50 ดอลลาร์สหรัฐ์ฯไปจนถึงหลักพันเลยทีเดียว อย่างไรก็ดี หลายท่านอาจประหลาดใจว่า เหตุใดนาฬิกาที่ทำจากวัสดุราคาถูกเช่นนี้  ถึงได้มีราคาแพงลิบลิ่ว นั่นก็เป็นเพราะว่าวัสดุที่นำมาใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตนาฬิกานั้นเป็นเพียงปัจจัยเล็กๆอย่างหนึ่งที่ใช้การกำหนดหรือตั้งราคาของนาฬิกาเรือนนั้นๆสำหรับปัจจัยที่เป็นต้นทุนซึ่งมีบทบาทสำคัญมากกว่าก็คือต้นทุนแรงงานที่ช่างทำนาฬิกาได้อุทิศเวลาของตนให้กับการประดิษฐ์และจำนวนที่ใช้จ่ายไปกับการส่งเสริมการขายนาฬิกาแบรนด์นั้นจนเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปยกเว้นนาฬิกาบางประเภทที่ประดับด้วยเพชรหรืออัญมณีล้ำค่าต่างๆอย่างละลานตา
 สำหรับนาฬิกาประเภทนี้จะเรียกกันว่า เครื่องประดับบอกเวลา (Jewelry Watches) ราคาของนาฬิกาประเภทนี้โดยส่วนใหญ่แล้วจะมีมูลค่าใกล้เคียงกับมูลค่าของวัสดุที่นำมาใช้ผลิตนาฬิกาหรือไม่แตกต่างจากมุลค่าของเพชรพลอยที่นำมาใช้ประดับมากนักและอาจจะเพิ่มค่าแรงในการฝังเพชรและตกแต่งลวดลายต่างๆออกไปอีกขึ้นอยู่กับดีไซน์ของแต่ละเรือน

    นาฬิกาบางชนิดที่เราเห็นว่ามีการนำทองคำบริสุทธิ์มาใช้เป็นส่วนประกอบในการตกแต่งอยู่บนขอบตัวเรือนและสายนั้นจะเรียกกันอย่างง่ายๆว่า  นาฬิกาสองกษัตริย์ (Steel and Gold Watch ) ส่วนนาฬิกาสเตนเลสสตีลสลับคั่นด้วยทองชุบหรือโลหะสีทอง เรียกกันว่า ทู - โทนวอทช์ (Two -Tone - Watch)

     ไทเทเนียม

     โลหะชนิดหนึ่งที่มีสีขาวและยังเป็นโลหะที่มีความแข็งแรงทนทานมากอีกด้วย  ทำให้ในระยะหลังนี้ไทเทเนียมกลายเป็นโลหะที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงในอุตสาหกรรมการประดิษฐ์นาฬิกาเช่นกันดังจะเห็นได้จากกระแสความนิยมในตัวโลหะสีขาวและยอดขายของนาฬิกาสปอร์ตที่มีการเจริญเติบโตสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะว่าโลหะชนิดนี้เป็นวัสดุที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับการผลิตนาฬิกาสปอร์ตเป็นอย่างยิ่ง  วัสดุไทเทเนียมก็ยังมีความแข็งแรง
ทนทานมากกว่าสเตนเลสสตีลทั้งยังสามารถป้องกันการเกิดสนิมซึ่งอาจจะเกิดจากการกัดกร่อนของน้ำเค็ม กระนั้นไทเทเนียมนั้นสามารถเกิดรอยขีดข่วนได้ง่ายจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ผู้ผลิตหลายรายต้องนำนาฬิกาไทเทเนียมของเขาไปเคลือบด้วยโลหะที่ใช้สำหรับป้องกันรอยขีดข่วนโดยเฉพาะอีกชั้นหนึ่ง
 
    วัสดุชนิดอื่นๆ  (Other Materials)

    นาฬิกาบางชนิดทำมาจากวัสดุอะลูมิเนียมซึ่งก็เป็นโลหะอีกชนิดหนึ่งที่มีสีขาว  น้ำหนักเบาและป้องกันการเกิดสนิมได้ด้วย  ว้สดุที่ยังไม่เป็นที่รู้จักกันมากนักสำหรับการนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการประดิษฐ์นาฬิกานั้น  ยังมีอีกหลายชนิด อาทิ วัสดุที่มาจากการผสมผสานของ  'ทังสเตนคาร์ไบด์' และ'ไทเทเนียม' ส่งผลให้วัสดุชนิดนี้แข็งแรงทนทานเป็นอย่างมาก และยังเป็นโลหะชนิดต้านทานรอยขีดข่วนได้อีกด้วย
     ไฮ - เทค เซรามิกส์ (HI - Tech Ceramics) เป็นวัสดุที่ถูกใช้เพื่อเป็นเกราะป้องกันความร้อนบนกระสวยอวกาศ แต่ภายหลังได้มีการนำมาประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตนาฬิกาด้วยเช่นกันดังจะเห็นได้จากแบรนด์อย่าง ราโด (Rado) ที่นำมาใช้ผลิตเป็นตัวเรือนและสายในผลงานบอกเวลาคอลเลกชั่นดังอย่าง   ซินทรา(Sintra)
   นอกจากนี้ผู้ผลิตบางรายยังได้นำเทคนิคการเคลือบโลหะเพื่อป้องกันหรือตกแต่งนาฬิกาทองเหลืองหรือนาฬิกาเรือนเหล็กของเขาโดยใช้เทคนิคการเคลือบที่เราเรียกสั้นๆว่า PVD (Physical vapor Depositon)   ซึ่งการเคลือบด้วยทองคำก็สามารถผลิตด้วยกรรมวิธีนี้ได้เช่นเดียวกันเพื่อเป็นอีกหนึ่งทางเลือก นอกเหนือจากกรรมวิธีที่นำโลหะนั้นไปชุบทองด้วยไฟฟ้า (Electroplating)  ดังนั้นการนำวัสดุไทเทเนิยมไนไตรท์ ซึ่งมีความแข็งแรงทนทานสูงก็สามารถนำมาเคลือบ PVD เพื่อป้องกันรอยขีดข่วนได้เช่นกัน
   คาร์บอนไฟเบอร์ จัดเป็นวัสดุอีกชนิดหนึ่งที่มีความแข็งแรงและมีน้ำหนักเบาไม่ว่าจะเป็นชนิดที่มีสีดำหรือสีเทาดำอันที่จริงแล้วเป็นผลมาจากการผสมผสานระหว่างคาร์บอนไฟเบอร์และสารประกอบโพลีเมอร์ซึ่งบางครั้งได้มีการนำมาใช้เพื่อทำหน้าปัดและตัวเรือนของนาฬิกา

   ผลึกแก้วใสหรือคริสตัลแซพไฟร์

   สำหรับวัสดุที่นำมาใช้เพื่อทำเป็นกระจกคริสตัลใสป้องกันพื้นหน้าปัดของนาฬิกานั้นจะมีอยู่ด้วยกัน 3 ชนิดนั่นก็คือ กระจกมิเนอรัล ( MINERAL  GLASS )ซึ่งเป็นกระจกที่มีพื่นฐานการผลิตเช่นเดียวกันกับกระจกที่ใช้ทำหน้าต่างดังที่เราเห็นกันอยู่ทั่วไป   วัสดุชนิดที่สองก็คือ อะครีลิก(Acylic)  ซึ่งเป็นพลาสติกใสชนิดหนึ่งที่มีความแข็งแรงทนทานเป็นอย่างสูงและยังเป็นวัสดุที่ป้องกันการแตกละเอียดได้ดีอีกด้วยแต่คริสตัลชนิดนี้สามารถเกิดรอยขีดข่วนได้ง่าย  จึงไม่นิยมนำมาใช้ในการทำกระจกหน้าปัดนาฬิกาสำหรับวัสดุชนิดสุดท้ายที่เราจะกล่าวถึงนั่นก็คือ แซพไฟร์สังเคราะห์ (Synthetic Sapphire)  เป็นวัสดุชนิดพิเศษที่มีความเเข็งแรงทนทานมาก และถูกนำมาใช้เพื่อเป็นคริสตัลชนิดต้านทานรอยขีดข่วนได้ดี

   แซพไฟร์สังเคราะห์ก็คือวัสดุชนิดเดียวกันกับแซพไฟร์ที่นำไปใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องประดับต่างๆเว้นเสียแต่ว่าจะเป็นคริสตัลที่ทำขึ้นโดยฝีมือมนุษย์และเมื่อถูกผลิตขึ้นเพื่อใช้ทำนาฬิกาคริสตัลแบบไร้สีเช่นเดียวกับแซพไฟร์ตามธรรมชาติ ซึ่งมีอัตราความแข็งแรงทนทานอยู่ที่ระดับ 9 เลยทีเดียวสำหรับเพชรนั้นถือว่ามีอัตราความแข็งอยู่ที่ระดับ 10 ซึ่งเป็นวัตถุที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติชนิดเดียวเท่านั้นที่มีความแข็งแรงที่สุด ทั้งนี้แซพไฟร์สังเคราะห์ยังได้มีการนำมาใช้ประกอบเป็นฝาหลังของตัวเรือนเพื่อเผยให้เห็นการทำงานของกลไกที่ตกแต่งขัดเกลาได้อย่างประณีตงดงามอีกด้วย

    สายนาฬิกา 

สายนาฬิกาทำมาจากวัสดุหลายๆชนิดที่มีความแตกต่างกัน อาทิ ทองคำ สเตนเลสสตีลชุบทอง ทองเหลืองชุบทอง   เหล็กกล้า ไทเทเนียม  อะลูมิเนียม รวมถึงหนังสัตว์และหนังลูกวัว (Calfskin)  ก็เป็นหนังชนิดหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในการนำมาทำสายนาฬิกา  ส่วนหนังอีกชนิดหนึ่งหนึ่งที่นิยมนำมาใช้ก็คือ  หนังแพะอ่อน  (Kidskin)  หรือที่รู้จักกันในชื่อ 'เชฟโร' (Chevreau) ซึ่งทำมาจากหนังแพะนั่นเอง  นอกจากนี้ยังมีหนังลูกหมูและหนังแกะที่มีการนำมาใช้ประกอบเป็นสายนาฬิกาด้วยเช่นกัน  สำหรับกลุ่มประเภทของหนังที่นำมาทำสายของนาฬิกาที่เราเรียกกันว่า หนังเทศหรือหนังที่มีลวดลายประหลาด (Exotics)  โดยทั่วไปจะมีราคาสูงกว่าหนังวัวหรือหนังหมูในที่นี้จะขอยกตัวอย่างให้เห็นกันอย่างชัดเจนได้แก่ หนังตะกวด (Lizard)  หนังจระเข้ท้องเหลือง (Crocodile)    หนังจระเข้ตีนเป็ด(Alligator)  หนังนกกระจอกเทศ (Ostrich)  และหนังปลาฉลาม (Shark)  เป็นต้น

    อย่างไรก็ดีบางครั้งได้มีการนำหนังลูกวัวมาตอกลายนูนเพื่อให้เกิดเป็นลวดลายที่ดูคล้ายกับหนังเทศ ในกรณีเช่นนี้จะเรียกสายหนังประเภทนี้ว่า สายหนังลายนกกระจอกเทศ (Ostrich-Look) หรือสายหนังลายตะกวด (Lizard-Look) เป็นต้น   ส่วนคำว่าตอกลายนูน (Embossed) และลายเมล็ดข้าวนั้น(Grain)ได้มีการนำมาใช้เพื่ออธิบายถึงการตกแต่งลวดลายเหล่านี้ อย่างเช่นตอกกลายหนังจระเข้หรือลายหนังนกกระจอกเทศ ยังมีสายนาฬิกาอีกหลายชนิดซึ่งทำมาจากวัสดุ   สังเคราะห์ อาทิ ไนลอน พลาสติก ยาง เเละเคฟลาร์ ซึ่งเป็นวัสดุที่มีความเหนียวเป็นพิเศษซึ่งมีการนำไปใช้เพื่อทำเป็นเสื้อเกราะกันกระสุนวัสดุต่างๆเหล่านี้ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงสำหรับการนำมาใช้ในอุตสาหกรรมการผลิตนาฬิกาสปอร์ตเพราะว่ามีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถทนต่อสภาวะอากาศได้เป็นอย่างดี
   สารพัดวัสดุเหล่านี้ถูกนำมาผสมผสานกันและกลายเป็นเรือนเวลาสวยและทรงคุณค่า  นี่เฉพาะเเค่ภายนอกเท่านั้นหากลงลึกถึงชิ้นส่วนกลไกภายในที่ทำงานด้วยแล้วจะยิ่งเห็นถึงความหลากหลายของวัสดุที่นำมาใช้ในการประดิษฐ์นาฬิกาแต่ละเรือน

กว่าจะเป็นนาฬิกา

     จุดเริ่มต้นของกำเนิดนาฬิกานั้น  มาจากช่างออกแบบ  ผู้วาดภาพแห่งจินตนาการให้ออกมาเป็นรูปธรรมให้เราได้เห็น  งานออกแบบครอบคลุมทั้งตัวเรือน  หน้าปัด  สาย  ที่ลงตัวในทุกสัดส่วนประกอบกับลวดลายลูกเล่นอันวิจิตรแตกต่างกันออกไป  โดยนอกจากความงามแล้วช่างออกแบบยังต้องคำนึงถึงความเป็นไปได้และสอดคล้องกันกับเทคนิคการผลิตด้วย  ฉะนั้นความรู้ขั้นพื้นฐานเรื่องนาฬิกาจึงจำเป็นแม้กระทั่งกับช่างออกแบบก็ตาม     
         
     จากมือช่างออกแบบ  ร่างนาฬิกาก็จะเคลื่อนพลเข้าสู่ฐานทัพของดีไซน์  หรือเรียกให้ทันสมัยหน่อยว่า "วิศวกรดีไซน์" ผู้ที่มีบทบาทหลักในการออกแบบและพัฒนากลไกให้เป็นไปในทิศทางเดียวกับความต้องการของนักออกแบบเรือนเวลาข้างต้น รวมถึงการปรึกษากันว่า  อะไรบ้างที่เป็นไปได้สำหรับนาฬิกาเรือนนั้นๆ  และตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกไป  จากนั้นจึงส่งไปยังช่างผลิตงานต้นแบบ  คือผู้สร้างนาฬิกาเรือนแรกไว้เป็นต้นแบบสำหรับการผลิตในอนาคต

      เมื่อกระบวนการแห่งภาพลักษณ์ได้จบสิ้นลง  แม่แบบที่ได้ถูกสร้างขึ้นก็ถูกผันตัวกลายเป็นแม่แบบให้นาฬิกาอีกหลายร้อยหลายพันเรือนในเวลาต่อมา  ตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าสู่กระบวนการผลิตซึ่งต้องอาศัยทั้งช่างผู้ชำนาญงานฝีมือผนวกกับความรู้ความสามารถในการใช้เครื่องมือและอุปกรณ์เทคโนโลยี่อันทันสมัยที่ต้องมีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลา  เพื่อให้สามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ  ให้กับเรือนเวลาได้อย่างเต็มศักยภาพ

      แต่แม้กระบวนการผลิตด้วยเครื่องจักร  ไม่ว่าจะเป็นการโม่ขึ้นรูปตัวเรือน  การกลึง  การเจาะ หรือการเจาะเกลียวสกูร  ที่ปัจจุบันมีการควบคุมการผลิตด้วยระบบคอมพิวเตอร์เข้ามาช่วยแล้วก็ตาม  แต่บทบาทของช่างนาฬิกาก็ไม่ได้ลดลง  และถือเป็นตัวขับเคลื่อนที่ขาดไม่ได้  ซึ่งในกระบวนการผลิตนี้จะมีช่างซึ่งเป็นวิศวกรเครื่องจักรเข้ามาดูแลอย่างใกล้ชิด  โดยควบคุมการผลิตผ่านสายตาและเทคนิคขั้นพื้นฐาน  หลังจากนั้นจึงเป็นหน้าที่ของระบบคอมพิวเตอร์เข้ามาช่วยตรวจสอบอย่างเข้มงวดอีกขั้น เช่น เครื่องตรวจสอบ (เซ็นเซอร์) ซึ่งติดยอดด้วยเม็ดทับทิมทรงกลมช่วยในการควบคุมคุณภาพและตรวจเช็คด้วยอัตราส่วนที่ละเอียดที่สุดของระบบการวัดบนตัวเรือนและกลไกนาฬิกาทุกชิ้น  โดยปกติแล้วจะใช้เวลา 4 นาที  ในการสแกนระบบเซ็นเซอร์เพื่อตรวจสอบคุณภาพผิวหน้าทั้งหมดในชิ้นส่วนต่างๆไม่ว่าจะเป็นผิวหน้าเรียบแบน กลม กว้างหรือแคบของตัวเรือนนาฬิกา 

     กระบวนการทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นภายในห้องปฎิบัติการที่ต้องรักษาระดับอุณหภูมิและความร้อนให้คงที่เพื่อให้มั่นใจว่าระบบการวัดจะเที่ยงตรงเท่ากันทุกครั้ง  ต่อจากนั้นจึงเป็นหน้าที่ของช่างขัดแต่งชิ้นส่วนตัวเรือน ผู้มีเครื่องมือประจำหลักๆคือกระดาษทรายและเครื่องขัดติดด้วยผ้าสักหลาดที่ใช้ในการขจัดรอยขีดข่วนทั้งหมดออกจากตัวเรือน ขัดแล้วขัดเล่าจนกว่าตัวเรือนจะขึ้นเงาอย่างสมบูรณ์ตามมาตราฐาน  ซึ่งแน่นอนต้องใช้เวลานานนับชั่วโมงถัดมาคือกระบวนการผลิตชิ้นส่วนกลไกลที่ยังต้องอาศัยความประณีตละเอียดอ่อนและความรู้อันลึกซึ้งเกี่ยวกับการทำงานของกลจักรต่างๆของช่างผู้ผลิต เพื่อให้นาฬิกาเดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ ต้องใช้ช่างจำนวนไม่น้อยช่วยกันนั่งเพ่ง  ตัด เช็ด ขัด ถู อย่างใกล้ชิดชนิดชิ้นต่อชิ้นโดยเฉพาะชิ้นส่วนขนาดเล็ก ที่สุดอย่างเฟือง จักร หรือสกรู ที่ยิ่งเล็กจิ๋วเพียงใด ก็ต้องอาศัยสายตาอันแม่นยำและเที่ยงตรงของช่างนาฬิกาเป็นผู้ตรวจสอบ จึงแทบไม่อยากเชื่อว่าสายตาคนเราจะสามารถทำงานกับชิ้นส่วนเล็กๆเพียงนี้ได้                

      ภายในกระบวนการผลิตกลไกโดยทั่วไปแล้วจะเริ่มต้นจากการนำแผ่นทองคำหรือทองเหลืองเข้าสู่เครื่องจักรที่จะทำหน้าที่โม่ เจาะ และตอกแท่นเครื่องกลไกเปล่าๆมีความกว้างอยู่ระหว่าง1,000เท่าของมิลลิเมตร  (ไมครอน) หลังจากนั้นจึงเข้าสู่กระบวนการขัดแต่งที่ช่างจะเป็นผู้สร้างลวดลายอันสลักเสลา ไม่ว่าจะเป็นลายวน ก้นหอย ลาย _^Coˆ_^tes de geneve หรือ ลาย Cotes Soleilleesล้วนมาจากจินตนาการและแรงบันดาลใจของช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญบวกกับความประณีต และความเอาใจใส่ทุกรายละเอียดจริงๆ
     
      อีกขั้นตอนสำคัญของการประกอบและปรับแต่งชิ้นส่วนกลไกลจำนวนมากลงในตัวเรือนนาฬิกาที่ตระเตรียมไว้ โดยกระบวนการนี้ต้องอาศัยฝีมือช่างกลไกล้วนๆเพราะหากประกอบผิดพลาดหรือตำแหน่งของชิ้นส่วนไม่รับกันเพียงนิดเดียว
 กลไกนาฬิกาก็จะไม่ทำงาน แล้วจึงค่อยประกอบตัวเรือนชิ้นอื่นๆ เช่น หน้าปัด และเข็มชี้เวลาต่างๆ ก่อนที่จะส่งต่อตัวเรือนพร้อมกลไกชุดนี้ไปยังกระบวนการควบคุมคุณภาพด้วยการทดสอบอัตราการเดินและระบบการกันน้ำอีกครั้งและตบด้วยกระบวนการควบคุมคุณภาพการทำงานของนาฬิกาอันเป็นขั้นตอนสุดท้ายในการประกอบกลไก
     
       นาฬิกาโล้นๆคงยังไม่เป็นที่พอใจสำหรับเรือนเวลาที่ต้องการขายความอลังการและความงามของอัญมณีด้วยเช่นกัน เป็นเหตุให้นาฬิกาถูกส่งต่อไปยังช่างตกแต่งและประดับอัญมณีซึ่งจะเป็นผู้ตัดสินใจในเรื่องของตำแหน่งและจำนวนของอัญมณีที่จะประดับไว้บนตัวเรือนนาฬิกา โดยผ่านขั้นตอนการวาดโครงร่างของการจัดวาง จากนั้นจึงเริ่มต้นด้วยการขุดหลุมเล็กๆบรรจงแซะให้ได้ขนาดตามต้องการ แล้วใช้พู่กันเล็กๆปัดเศษออกจากหลุมที่ได้ เพราะเจ้าเศษวัสดุแม้เพียงชิ้นเล็กๆเหล่านี้จะมีอิทธิพลอย่างสูงต่อการสะท้อนแสงและเปล่งรัศมีตามธรรมชาติของอัญมณีอย่างมาก ก่อนที่จะวางอัญมณีลงในหลุม และใช้อุปกรณ์กดวัสดุบางส่วนรอบหลุมทับอัญมณีไว้เสมือนตะขอเกี่ยวกันไม่ให้อัญมณีหลุดจากเบ้า ทำอย่างนี้เม็ดต่อเม็ดจนเสร็จสิ้นกระบวนการ
       
       แต่ถ้าจะอยากเสริมความงามมากขึ้นก็ต้องผ่านกระบวนการสำคัญอย่างการแกะสลักลวดลายของช่างแกะสลักโดยขั้นแรกช่างแกะสลักจะวางลวดลายตามจินตนาการและแรงบันดาลใจของพวกเขาลงบนกระดาษแม่พิมพ์ แล้วจึงใช้ดินสอถอดแบบออกจากแม่พิมพ์ลงบนวัสดุตัวเรือนนาฬิกาอีกทอดหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นชื่ออักษรย่อ ตราประจำตระกูล หรือ ภาพเหมือน ก่อนที่จะถึงการลงมือแกะสลักจริง  ช่างจะใช้เหล็กแหลมสำหรับการแกะสลัก บรรจงแกะไปตามเส้นโค้งเว้าให้เป็นไปตามลวดลายที่ได้วาดไว้ และด้วยความชำนาญและความเป็นศิลปินอย่างเต็มตัวของเหล่าช่าง ไม่นานภาพแกะสลักบนพื้นผิววัสดุก็กลับกลายดูเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ 
        
        

     อีกสาขางานช่างที่ปัจจุบันมีประจำอยู่ในหลายโรงงานนั่นคือช่างลงยา ผู้สร้างภาพวาดอันวิจิตรลงบนตัวเรือน หรือพื้นหน้าปัดของนาฬิกาขนาดเล็กได้อย่างไม่น่าเชื่อ ขั้นตอนหลักๆของการลงยาเริ่มต้นที่การใช้แปรงขนาดเล็กและมีขนแปรงบางๆในการวาดและระบายสีสันหลากหลายให้เป็นชั้นบางๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตามลวดลายที่ได้วาดโครงร่างเอาไว้แล้ว สลับการเข้าเตาอบเพื่อให้ผงสีที่พวกเขาใช้ละลายและติดกับวัสดุหรือชิ้นส่วนนาฬิกา สิ่งที่ยากที่สุดของช่างลงยาคือ พวกเขาไม่มีโอกาสทำผิดพลาด เพราะถ้าพลาดผลงานชิ้นนั้นก็จะเสียไปเลย และยังต้องมีความรู้ในการเลือกสีที่เมื่อหลังจากเผาในเตาไฟภายใต้อุณหภูมิกว่า 700 องศาเซลเซียส หลายๆครั้งแล้วเพื่อให้สีที่ได้ออกมาเป็นสีที่ต้องการจริงๆ
     
     และแล้วการเดินทางของเรือนนาฬิกาก็มาถึงกระบวนการสุดท้ายอันเป็นหน้าที่ของช่างประกอบชิ้นส่วนนาฬิกาทุกชิ้นเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ กิจกรรมประจำวันของพวกเขาจึงอยู่ที่การมีสมาธิจดจ่ออยู่กับนาฬิกาเรือนแล้วเรือนเล่าตลอดทั้งวัน การประกอบชิ้นส่วนกลไกของนาฬิกาก็เป็นเสมือนการรวบรวมสิ่งละอันพันละน้อยเข้าด้วยกัน โดยต้องคำนึงถึงว่า ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นนั้นต้องอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้องและสอดคล้องกับชิ้นส่วนอื่นๆภายในตัวเรือนนาฬิกาเพื่อให้สามารถทำงานได้อย่างราบรื่นตลอดอายุขัยของมัน
   

   ปัจจุบันน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักนาฬิกายี่ห้อ Omega

เบื้องหลังความสำเร็จก็คือ คุณภาพที่เชื่อถือได้ของนาฬิกา Omega ทุกเรือน 

   Omega ถือกำเนิดในปี 1848 ที่ La Chaux-de-Fonds โดยนักประดิษฐ์หนุ่มอายุเพียง 23 ปี ชื่อ Louis Brandt.  
   
     Louis Brandt ได้ประกอบนาฬิกาพกซึ่งใช้ชิ้นส่วนของนักประดิษฐ์ในท้องถิ่นและผลงาน

ของเขาได้ค่อยๆสร้างชื่อเสียงให้เป็นที่รู้จัก.

    Louis Brandt ได้จากไปในปี 1879 โดยมีบุตรชาย 2 คน คือ Louis Paul   และ César

Brandt   เป็นผู้รับช่วงกิจการ และได้ย้ายบริษัทไปที่ Bienne

     ในดือนมกราคม 1880 เนื่องจากความพร้อมมากกว่าในด้านกำลังคน

การติดต่อสื่อสาร และพลังงาน  โดยเริ่มแรกย้ายไปโรงงานเล็กๆในเดือนมกราคม และได้ซื้อตึกทั้งหลังในเดือนธันวาคมปีเดียวกัน.

      2 ปีต่อมาได้ย้ายไปที่  Gurzelen district of Bienne ซึ่งสำนักงานใหญ่ยังคงตั้งอยู่ที่นี่ถึงปัจจุบัน.

     ทั้ง Louis-Paul และ  César Brandt  ได้ตายพร้อมกันในปี  1903 ได้ทิ้งบริษัทผู้ผลิตนาฬิกาสวิสที่ใหญ่ที่สุด

     ด้วยยอดกำลังการผลิตนาฬิกา  240,000 เรือนต่อปี และพนักงาน 800 คน ไว้ในการบริหารของกลุ่มคนหนุ่ม 4 คน

      ซึ่งผู้ที่อาวุโสที่สุดก็คือ  Paul-Emile Brandt  มีอายุเพียง 23 ปี

       ด้วยความยากลำบากอันเกิดขึ้นเนื่องจากสงครามโลกครั้งที่ 1  OMEGA  ได้ตัดสินใจรวมกิจการกับ  Tissot 

ตั้งแต่ 1925 จนถึง  1930  ภายใต้ชื่อ SSIH.
   
      ในช่วงทศวรรษ 70  SSIH ได้กลายเป็น ผู้ผลิตนาฬิกาสวิสอันดับหนึ่งและเป็นอันดับ 3 ของโลก.

     จนกระทั่งช่วงวิกฤตทางการเงินและเศรษฐกิจถดถอยอย่างรุนแรงในระหว่าง 1975 ถึง 1980,SSIH ได้ถูกซื้อกิจการ

โดยแบงก์ในปี 1981. ในปี 1985 ธุรกิจได้ถูกควบกิจการโดยกลุ่มนักธุรกิจเอกชนกลุ่มหนึ่งภายใต้การบริหารของ Nicolas
Hayekและได้เปลี่ยนชื่อเป็น SMH , Societe suisse de microelectronique et d'horlogerie,

      กลุ่มใหม่นี้ได้ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว และเติบโตเป็นผู้ผลิตแนวหน้าของโลก.
   
      ในปี 1998 ชื่อของ Swatch Group ได้ถูกเรียกขาน และได้รวมเอา  Blancpain และ Breguet เข้ามาร่วมด้วย และแน่นอนชื่อของ OMEGA ก็ยังคงเป็นหนึ่งในแบรนด์ที่สร้างชื่อเสียงที่สุดและเป็นแบรนด์สำคัญของกลุ่ม

ประวัติ นาฬิกา Rolex

   Rolex ก่อตั้งขึ้นในปี คศ.1908 โดย ฮันส์ วิลส์ดอร์ฟ (Hans Wilsdorf) ชาวเยอรมัน ซึ่งในตอนแรกใช้ชื่อบริษัทว่า วิลส์ดอร์ฟแอนด์เดวิส โดยที่เข้าหุ้นกับน้องเขยซึ่งในขณะนั้น การผลิตนาฬิกาแบบพก (Pocket Watch) ส่วนใหญ่ผลิตที่สวิสเซอร์แลนด์ยังประสบปัญหา ในการทำให้มีขนาดเล็กแต่เที่ยงตรงและแม่นยำเชื่อถือได้เพื่อนำมาใส่ในตัวเรือนนาฬิกาข้อมือ วิลส์ดอร์ฟ เป็นผู้แสวงหาความสมบูรณ์แบบในการพัฒนาเครื่องให้มีขนาดเล็กแต่เที่ยงตรงเพื่อนำมาใช้กับนาฬิกาข้อมือ ที่สามารถสื่อถึงสไตล์ แฟชั่น และรสนิยม ซึ่งในระยะแรกได้ให้ Aegler บริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในสวิสเป็นผู้ผลิตเครื่องให้ ในปี 1910 Rolex ได้ส่งนาฬิกาไปที่ School of Horology และได้รับรางวัลในฐานะนาฬิกาข้อมือเรือนแรกของโลกที่ได้ Chronometer Rating ความเที่ยงตรงและเชื่อถือได้นี้เกิดจากการปฏิวัติรูปแบบใหม่ทำให้สามารถกันน้ำและฝุ่นเข้าตัวเรือนได้โดยการคิดระบบมะยมแบบเกลียว(Screw Crown) ขึ้น ซึ่งนาฬิกากันน้ำเรือนแรกนี้ถูกนำมาโฆษณาอย่างชาญฉลาดโดยทำเป็นอะควาเรียม คือโชว์หน้าร้านโดยมีนาฬิกาอยู่ในโลกใต้ทะเลอันเป็นการแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติการกันน้ำได้อย่างชัดเจน ซึ่งก่อนหน้านี้คนส่วนใหญ่ยังแคลงใจว่านาฬิกาจะกันน้ำได้จริงหรือไม่ นี่เองจึงเป็นจุดเริ่มต้นของชื่อเสียงที่ทำให้โรเล็กซ์ดังไปทั่วโลก

   ปี 1928 Rolex Prince ได้ชื่อว่าเป็นนาฬิกาที่ขายดีที่สุดจากดีไซน์สี่เหลี่ยม 2 หน้าปัด

   ปี 1931 Rolex ได้ประดิษฐ์ Rotor รูปครึ่งวงกลมซึ่งหมุนได้อย่างอิสระที่ทำให้เกิดระบบ Perpetualอัตโนมัติขึ้น

   กล่าวกันว่าสิ่งที่ทำให้ Rolex โดดเด่นเหนือนาฬิการะดับสูงอื่น ๆ คือ รูปทรงกลมขนาดใหญ่ของหน้าปัดและสายที่มีความกว้าง แต่สง่างามมองเห็นได้แต่ไกลซึ่งพิสูจน์ความเป็นอมตะไว้อย่างยาวนาน  แม้ Rolex จะมีพัฒนาการด้านดีไซน์ตลอดระยะเวลา ที่ผ่านมา แต่นั่นเป็นเพียงรายละเอียดปลีกย่อย Rolex รุ่น Datejust จากปี 1945 ถึงรุ่นปัจจุบัน คุณจะพบว่า แม้ตัวเครื่องและชิ้นส่วนภายในแทบจะไม่มีชิ้นไหนเหมือนและใช้แทนกันได้เลย แต่รูปลักษณ์ภายนอกกลับเปลี่ยนแปลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น คุณค่าเหนือกาลเวลาของโรเล็กซ์กลายเป็น "การลงทุนที่ชาญฉลาด" สำหรับนักสะสมนาฬิกาหลายคน การประมูลนาฬิกา โรเล็กซ์รุ่นเก่า ๆ สามารถสร้างความฮือฮาให้เกิดขึ้นได้เสมอ

   แม้จะได้ชื่อว่าเป็นนาฬิกาสวิสที่มีชื่อเสียงที่สุดแต่ โรเล็กซ์ก็เป็น "คนนอก" ของเจนีวาเสมอ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะโรเล็กซ์ก่อตั้งขึ้นที่ลอนดอนในปี 1905 โดยวิลส์ดอร์ฟ ซึ่งเป็นชาวเยอรมันซึ่งต่อมาได้สัญชาติอังกฤษจากการสมรส  ในสมัยนั้นกระแสชาตินิยมเป็นตัวกำหนดหลักคิดหลาย ๆ อย่าง แต่สำหรับวิลส์ดอร์ฟผู้มองการณ์ไกล ก่อนใครจะรู้จักคำว่า "Multinational" วิลส์ดอร์ฟได้จดทะเบียนการค้าเครื่องหมาย Rolex ในปี 1908 ซึ่งเขาคิดว่ามันเป็นคำที่ออกเสียงง่ายในหลายภาษาทั่วโลกและสั้นกระชับที่จะประทับลงบนหน้าปัดนาฬิกา กล่าวกันว่า เขาคิดขึ้นได้ในขณะโดยสารรถบัสในลอนดอนโดยได้แรงบันดาลใจจากเสียงการทำนาฬิกา  โรงงานของโรเล็กซ์ตั้งอยู่ในลอนดอนจนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 เมื่อภาษีนำเข้าพุ่งสูงขึ้นถึง 33 เปอร์เซ็นต์ทำให้การนำเข้าอะไหล่จากสวิสมีต้นทุนสูงเกินไป โรเล็กซ์จึงต้องไปตั้งในเมกกะของโลกนาฬิกา -เจนีวา สวิสเซอร์แลนด์ 

  วิลส์ดอร์ฟ ไม่ใช่ผู้ผลิตนาฬิกาข้อมือเรือนแรก แต่เขาต้องการเป็นผู้ประดิษฐ์นาฬิกาที่ เที่ยงตรง(Accurate) และเชื่อถือได้ (Reliable) ให้ได้เป็นเรือนแรกของโลก ซึ่งในปี 1926 โรเล็กซ์ได้สร้างความตื่นตะลึงให้แก่วงการด้วยรุ่น Oyster ระบบมะเย็มเกลียว และซีลยางเป็นการล็อค 2 ชั้นไม่ให้ฝุ่นและความชื้นเข้า โดยเขาตั้งชื่อมันจากการรำลึกถึงความยากลำบากในการเปิดหอย Oyster ในงานเลี้ยงคืนหนึ่ง การสร้างกระแสนิยมให้กับนาฬิกาของเขา วิลส์ดอร์ฟเลือกวิธีได้อย่างชาญฉลาด  เขาได้ให้นักว่ายน้ำที่เตรียมการณ์ว่ายน้ำ ข้ามช่องแคบอังกฤษซึ่งกำลังเป็นที่สนใจของสาธารณชนในสมัยนั้น โดยสาวอังกฤษนาม Mercedes Gleitze สวมใส่โรเล็กซ์ พร้อมด้วยช่างภาพตามเก็บภาพอย่างใกล้ชิด  ในที่สุด Gleitze ก็สามารถพิชิตช่องแคบอังกฤษลงได้พร้อม ๆ กับนาฬิกาโรเล็กซ์ บนข้อมือซึ่งยังคงทำงานของมันอย่างเที่ยงตรงไร้ที่ติ  วิลส์ดอร์ฟประโคมข่าวหน้าหนึ่งในนสพ.ลอนดอน เดลิเมล์ อย่างครึกโครมว่า "นาฬิกามหัศจรรย์ ! กันน้ำ กันร้อน กันสะเทือน กันหนาว และกันฝุ่น"  ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวิลส์ดอร์ฟได้สร้างหัวข้อสนทนาขึ้นใหม่ ซึ่งเป็นการรณรงค์โฆษณาที่ประสบความสำเร็จที่สุดมาจนทุกวันนี้

  จุดอ่อนบางประการของ Oyster ถ้าจะมีก็คือปุ่มหมุนไขลานตั้งเวลา ดังที่ทราบกันว่านาฬิการะบบกลไกจะต้องมีการหมุนปุ่มตั้งสม่ำเสมอ และ Oyster จะกันน้ำกันฝุ่นได้ก็ต่อเมื่อมะยมเกลียวถูกขันให้อยู่ในตำแหน่งปิด การหมุนปุ่มบ่อย ๆ ทำให้โอกาสที่น้ำและฝุ่นจะเข้ามีเพิ่มมากตามลำดับ ดังนั้นเพื่อลบจุดอ่อนนี้ โรเล็กซ์ได้สร้างรุ่น Perpetual ออกสู่ตลาด กุญแจคือ Rotor เป็นตัวสร้างพลังสำรอง จากการเคลื่อนไหวของผู้สวมใส่เอง ใช่แล้ว นาฬิการะบบออโตเมติกที่ประสบความสำเร็จสูงสุดเรือนแรกของโลกได้เกิดขึ้นแล้วในปี 1931  ซึ่งทำให้โรเล็กซ์สร้างอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ขึ้น  ว่ากันว่า Rolex Oyster Perpetual ได้ทำให้ Rolex เป็น Rolex นั่นเอง

   อีกกว่า 70 ปีที่ผ่านมา Oyster ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นของคุณภาพภายใต้สภาพการณ์ทดสอบแบบสุดขั้วต่าง ๆ เช่น การดำไปใต้ทะเลลึกกับ Jacques Piccard การขึ้นยอดเขาเอเวอร์เรสกับ เซอร์เอ็ดมุนด์ ฮิลลารี่ การทดสอบในอุณหภูมิขั้วโลก ในทะเลทรายซาฮาร่า รวมทั้งสภาวะไร้น้ำหนักในอวกาศ  ทั้งเรื่องเล่าเกี่ยวกับอุบัติเหตุเครื่องบินตก เรือล่ม ตกจากที่สูง โรเล็กซ์ที่ถูกเผลอนำเข้าเตาอบ 500 องศา เข้าเครื่องซักผ้า  เหล่านี้ ไม่เคยทำให้โรเล็กซ์ที่ซ่อมแซมแล้วกลับมาเดินเที่ยงตรงอีกไม่ได้

   ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ชื่อเสียงของโรเล็กซ์เป็นสัญญลักษณ์ที่มีคุณค่า นักบินใน Royal Air Force ของอังกฤษปฏิเสธที่สวมใส่ นาฬิกาที่รัฐบาลจัดหาให้ แต่ยอมสละเงินเดือนเกือบทั้งหมดเพื่อที่ขอสวมใส่โรเล็กซ์  ผลตอบแทนเกิดขึ้นเมื่อหลังสงคราม นักบินอังกฤษที่ถูกจับกุมและยึดนาฬิกาไป ได้รับนาฬิกาเรือนใหม่ชดเชยเมื่อแจ้งไปยังกรุง เจนีวา  แต่ในขณะเดียวกันทหารอเมริกันที่ยึดนาฬิกาไป กลับบ้านพร้อมกับเครื่องประดับบนข้อมือชิ้นใหม่  และนั่นเป็นจุดเริ่มของเรื่องอันยิ่งใหญ่ของโรเล็กซ์ในอเมริกา

   ถึงแม้วิลส์ดอร์ฟจะอยู่ในเจนีวากว่า 40 ปี วิลส์ดอร์ฟก็ไม่ได้สัญชาติสวิส เขาเสียชีวิตในปี 1960 ที่ Briton ชื่อของเขาถูกจารึกในฐานะเป็นเพื่อนที่มีอารมณ์ขัน รักครอบครัวพอ ๆ กับนาฬิกาเป็นชีวิตจิตใจ  และอีก 2 ปีต่อมา อังเดร ไฮนิเกอร์ทีร่วมงานมากับวิลส์ดอร์ฟ 12 ปีก็ก้าวสู่ตำแหน่งเอ็มดีแทน ไฮนิเกอร์ที่ร่วมวิสัยทัศน์กับวิลส์ดอร์ฟ เต็มไปด้วยพลัง และทัศนคติเชิงบวก ได้พาโรเล็กซ์ผ่านมรสุมแห่งวงการนาฬิกาสวิสในเวลาต่อมา

   ช่วงทศวรรษ 1960 ถึง 1970 ตอนต้น กระแสความนิยมนาฬิกาควอตซ์ได้ระบาดเข้ามาแทนที่นาฬิการะบบกลไก เนื่องจากมีต้นทุนทีต่ำกว่ามากและยังมีเทคโนโลยีระบบดิจิตอลที่ทำให้เที่ยงตรงได้มากกว่า  "ไซโก" ได้ทำให้อุตสาหกรรมนาฬิกาสวิสเข้าสู่วิกฤต อย่างแท้จริง กว่าครึ่งหนึ่งต้องปิดกิจการลง และ 1 ใน 3 ของผู้ที่เหลืออยู่ต้องหันมารวมตัวกันเพื่อความอยู่รอดเช่น Omega, Longines,Blanpain, Tissot, Rado และ Hamilton ต้องรวมตัวกันเป็นคอนซอเตียม  และส่วนใหญ่จะต้องหันมาผลิตนาฬิการะบบควอตซ์กันหมด แต่โรเล็กซ์สร้าง Private Trust ซึ่งบริหารงานโดยคณะกรรมการของตนเองเพื่อไม่ให้เกิดการแทรกแซงจากภายนอก รวมทั้งยืนหยัดในการผลิตนาฬิการะบบกลไกอย่างมั่นคง

   อะไรทำให้โรเล็กซ์ยืนหยัดอยู่ได้ ?  คำตอบคือ โรเล็กซ์มีผู้บริหารสูงสุดเพียง 2 คนนั่น วิลส์ดอร์ฟ และ ไฮนิเกอร์ ผู้ซึ่งมีวิสัยทัศน์ยาวไกลและพลังสร้างสรรอย่างล้นเหลือ พวกเขาไม่เคยกังวลเรื่อง "ผลประกอบการไตรมาสนี้"  แต่คำถามของพวกเขาจะเป็น "ในอีก 5 ปีหรือ10 ปีข้างหน้าเราจะทำอะไร"  โรเล็กซ์จึงมีทิศทางและวิถีที่ชัดเจนของตนเองอย่างมั่นคงโดยไม่ถูกกระแสสังคมภายนอกทำให้เปลี่ยน และโรเล็กซ์ไม่ฉวยประโยชน์จากการเปลี่ยนแปลงโดยการเปลี่ยนแปลงตนเอง   ในช่วงปี 1970 นั้น โรเล็กซ์ผลิตนาฬิการะบบคว็อตซ์เพียงไม่เกิน 7 เปอร์เซ็นต์ และลดลงเหลือเพียงไม่เกิน 2 เปอร์เซ็นต์ในปัจจุบัน

    ปี 1992 ปาทริค ไฮนีเกอร์ บุตรชายของอังเดร ได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งแทนบิดาของเขา แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือทัศนคติเชิงบวกและพลังสร้างสรรอย่างเหลือล้น ซึ่งทำให้โรเล็กซ์คงความโดดเด่นเหนือคู่แข่ง

    Montres Rolex SA. หรือบริษัทโรเล็กซ์ ยังคงเป็นดินแดนลึกลับและเป็น คนนอกของเจนีวา สวิสเซอร์แลนด์ ผู้บริหารระดับสูงของโรเล็กซ์แทบจะไม่เคยให้สัมภาษณ์ใด ๆ กับสื่อมวลชน ปรัชญาของพวกเขาคือ "ให้นาฬิกาพูดด้วยตัวของมันเอง"  แม้ผู้สวมใส่จะไม่เคยเห็นกลไกภายใน แต่สำหรับโรเล็กซ์ที่เจนีวา ช่างฝีมือในชุดขาวแบบห้องแล็บออกแบบตามหลักพลศาสตร์กันอย่างขมักเขม้น  ทุกชิ้นส่วนต้องได้มาตรฐานในทุกมิติ มุมตัดจะต้องถูกขัดให้มนจนเป็นประกายเงางาม  สิ่งเหล่านี้แทบจะไม่มีคุณค่าเลยเพราะลูกค้าไม่สามารถมองเห็นแต่ สำหรับโรเล็กซ์นี่คือมาตรฐานและคุณภาพ

    โรเล็กซ์ผลิตเครื่องภายใน (Movement) ด้วยตัวเองซึ่งไม่เหมือนกับแบรนด์ดังอื่น ๆ ที่อาจใช้ของกันและกันได้  ที่โรเล็กซ์ช่างฝีมือกว่า200 คนรวมทั้งช่างเทคนิคจะต้องช่วยกันผลิตนาฬิกาแต่ละเรือนตามมาตรฐานเพื่อให้ได้ตราประทับของโรเล็กซ์  " มัน(จำเป็นต้องมีคุณภาพ) มากกว่าที่คนทั่วไปต้องการมาก มันจึงเป็น Mercedes Benz ของนาฬิกาข้อมือ มันมากกว่าความเป็นวิศวกรรม และมันไม่ใช่เพื่อเงินแต่มันเป็นวิถีของโรเล็กซ์"

   ก่อนส่งออกจากเจนีวา โรเล็กซ์ทุกเรือนจะต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบคุณภาพหลายครั้ง เช่น หน้าปัด ขอบหน้าปัด ปุ่มกดต่าง ๆ จะถูกตรวจซ้ำ ๆ เพื่อหารอยขีดข่วน การตรวจระยะห่างและแนวขนานต่าง ๆ ของกลไกและเข็มที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า การตรวจสอบระบบกันน้ำให้ได้อย่างน้อย 330 ฟุต หรือแม้แต่การปรับช่วงความคลาดเคลื่อนของเวลาที่จะมีขึ้น 2 วินาทีในทุก ๆ 100 ปี เหล่านี้คือมาตรฐานก่อนประทับตรา Rolex ซึ่งทำให้ในแต่ละปี จะผลิตเพียงประมาณ 650,000 เรือนเท่านั้น จำนวนนี้อาจดูเหมือนมาก แต่ผู้เชี่ยวชาญกล่าวว่านี่ยังน้อยกว่าความต้องการของตลาดมากนัก  แต่นั่นแหละคือสิ่งที่อังเดร ไฮนีเกอร์กล่าวไว้   "เราไม่ได้ต้องการที่จะใหญ่ที่สุด  แต่หากเป็นหนึ่งในผู้ที่ "ดีที่สุด" ในอุตสาหกรรม"

แผ่นใสการเรียนการสอน

นาฬิกา

   ประวัติความเป็นมา ทำไมเข็มนาฬิกาถึงเดินวนขวา  จัดอันดับนาฬิกา รวมภาพนาฬิกา  ทายนิสัยจากนาฬิกาที่สวมใส่  นาฬิกาแบบตัวเลข  นาฬิกาแบบหรูๆ  Clock\pptwork.htm

การประดิษฐ์นาฬิกาแดด

   นาฬิกาแบบศูนย์สูตร  นาฬิกาเกิดแก้ว  ขั้นตอนวิธีการประกอบ  วิธีการใช้งาน เวลามาตรฐานของประเทศไทย  คลิกค่ะ

สรุปผลการสำรวจ

     ความคิดเห็นของประชาชนเกี่ยวกับการปรับเวลาของประเทศไทย ให้เร็วขึ้น 1  ชั่วโมง  ของสำนักสถิติแห่งชาติ  กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศ Clock\1\sum_time.pdf   เอกสาร PDF

ชีวจิต

ของ สาทิส อินทรกำแหง

สารบัญ

{mospagebreak}

หน้า 2

{mospagebreak}

หน้า 3

{mospagebreak}

หน้า 4

{mospagebreak}

หน้า 5

{mospagebreak}

หน้า 6

{mospagebreak}

หน้า 7

{mospagebreak}

หน้า 8

{mospagebreak}

หน้า 9

{mospagebreak}

หน้า 10

{mospagebreak}

หน้า 11

{mospagebreak}

หน้า 12

{mospagebreak}

หน้า 13

{mospagebreak}

หน้า 14

{mospagebreak}

หน้า 15

{mospagebreak}

หน้า 16

{mospagebreak}

หน้า 17

{mospagebreak}

หน้า 18

{mospagebreak}

หน้า 19

{mospagebreak}

หน้า 20

{mospagebreak}

หน้า 21

{mospagebreak}

หน้า 22

{mospagebreak}

หน้า 23

{mospagebreak}

หน้า 24

{mospagebreak}

หน้า 25

{mospagebreak}

หน้า 26

{mospagebreak}

หน้า 27

{mospagebreak}

หน้า 28

{mospagebreak}

หน้า 29

{mospagebreak}

หน้า 30

{mospagebreak}

หน้า 31

{mospagebreak}

หน้า 32

{mospagebreak}

หน้า 33

{mospagebreak}

หน้า 34

{mospagebreak}

หน้า 35

{mospagebreak}

หน้า 36

{mospagebreak}

หน้า 37

{mospagebreak}

หน้า 38

{mospagebreak}

หน้า 39

{mospagebreak}

หน้า 40

{mospagebreak}

หน้า 41

{mospagebreak}

หน้า 42

{mospagebreak}

หน้า 43

{mospagebreak}

หน้า 44

{mospagebreak}

หน้า 45

{mospagebreak}

หน้า 46

{mospagebreak}

หน้า 47

{mospagebreak}

หน้า 48

{mospagebreak}

หน้า 49

{mospagebreak}

หน้า 50

{mospagebreak}

หน้า 51

{mospagebreak}

หน้า 52

{mospagebreak}

หน้า 53

{mospagebreak}

หน้า 54

{mospagebreak}

หน้า 55

{mospagebreak}

หน้า 56

{mospagebreak}

หน้า 57

{mospagebreak}

หน้า 58

{mospagebreak}

หน้า 59

{mospagebreak}

หน้า 60

{mospagebreak}

หน้า 61

{mospagebreak}

หน้า 62

{mospagebreak}

หน้า 63

{mospagebreak}

หน้า 64

{mospagebreak}

หน้า 65

{mospagebreak}

หน้า 66

{mospagebreak}

หน้า 67

{mospagebreak}

หน้า 68

{mospagebreak}

หน้า 69

{mospagebreak}

หน้า 70

{mospagebreak}

หน้า 71

{mospagebreak}

หน้า 72

{mospagebreak}

หน้า 73

{mospagebreak}

หน้า 74

{mospagebreak}

หน้า 75

{mospagebreak}

หน้า 76

{mospagebreak}

หน้า 77

{mospagebreak}

หน้า 78

{mospagebreak}

หน้า 79

{mospagebreak}

หน้า 80

{mospagebreak}

หน้า 81

{mospagebreak}

หน้า 82

{mospagebreak}

หน้า 83

{mospagebreak}

หน้า 84

{mospagebreak}

หน้า 85

{mospagebreak}

หน้า 86

{mospagebreak}

หน้า 87

{mospagebreak}

หน้า 88

{mospagebreak}

หน้า 89

{mospagebreak}

หน้า 90

{mospagebreak}

หน้า 91

{mospagebreak}

หน้า 92

{mospagebreak}

หน้า 93

{mospagebreak}

หน้า 94

{mospagebreak}

หน้า 95

{mospagebreak}

หน้า 96

{mospagebreak}

หน้า 97

{mospagebreak}

หน้า 98

{mospagebreak}

หน้า 99

{mospagebreak}

หน้า 100

{mospagebreak}

หน้า 101

{mospagebreak}

หน้า 102

{mospagebreak}

หน้า 103

{mospagebreak}

หน้า 104

{mospagebreak}

หน้า 105

{mospagebreak}

หน้า 106

{mospagebreak}

หน้า 107

{mospagebreak}

หน้า 108

{mospagebreak}

หน้า 109

{mospagebreak}

หน้า 110

{mospagebreak}

หน้า 111

{mospagebreak}

หน้า 112

{mospagebreak}

หน้า 113

{mospagebreak}

หน้า 114

{mospagebreak}

หน้า 115

{mospagebreak}

หน้า 116

{mospagebreak}

หน้า 117

{mospagebreak}

หน้า 118

{mospagebreak}

หน้า 119

{mospagebreak}

หน้า 120

{mospagebreak}

หน้า 121

{mospagebreak}

หน้า 122

{mospagebreak}

หน้า 123

{mospagebreak}

หน้า 124

{mospagebreak}

หน้า 125

{mospagebreak}

หน้า 126

{mospagebreak}

หน้า 127

{mospagebreak}

หน้า 128

{mospagebreak}

หน้า 129

{mospagebreak}

หน้า 130

{mospagebreak}

หน้า 131

{mospagebreak}

หน้า 132

{mospagebreak}

หน้า 133

{mospagebreak}

หน้า 134

{mospagebreak}

หน้า 135

{mospagebreak}

หน้า 136

{mospagebreak}

หน้า 137

{mospagebreak}

หน้า 138

{mospagebreak}

หน้า 139

{mospagebreak}

หน้า 140

{mospagebreak}

หน้า 141

{mospagebreak}

หน้า 142

{mospagebreak}

หน้า 143

{mospagebreak}

หน้า 144

{mospagebreak}

หน้า 145

{mospagebreak}

หน้า 146

เรือแตก

จาก หนังสือ รีดเดอร์สไดเจสท์  เมษายน 50

{mospagebreak}

หน้า 2

{mospagebreak}

หน้า 3

{mospagebreak}

หน้า 4

{mospagebreak}

หน้า 5

{mospagebreak}

หน้า 6

{mospagebreak}

หน้า 7

{mospagebreak}

หน้า 8

{mospagebreak}

หน้า 9

{mospagebreak}

หน้า 10

{mospagebreak}

หน้า 11

{mospagebreak}

หน้า 12

{mospagebreak}

หน้า 13

{mospagebreak}

หน้า 14

{mospagebreak}

หน้า 15