ความพยายามของนายแทส

        สำหรับนายแทสแล้ว ข้อมูลดังกล่าวเบื้องต้น  มีค่ายิ่งกว่าทองคำ   แต่ยังไม่เพียงพอ  เขายังอยากจะทราบอะไรเพิ่มเติมขึ้นอีก  นายแทสเป็นคนยุโรป ไปอาศัยอยู่ในประเทศอเมริกา  ซึ่งเป็นประเทศที่มั่งคั่งและร่ำรวย   งานวิจัยแปลกๆประหลาดประเภทนี้  มีทางเดียวที่จะทำได้  คือขอความช่วยเหลือไปที่องค์การอวกาศนาซา  ที่ตัวเขาเป็นที่ปรึกษาอยู่นั่นเอง  

         การเคลื่อนที่ของตัวอสุจิ  เกิดจากกระบวนการทางเคมีที่เรียกว่า ฟอสฟอไรเรชั่น  (Phosphorylation)  ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในเซลของตัวอสุจิ  เพื่อควบคุมกิจกรรมการเคลื่อนไหวต่างๆ    ในกระบวนการ ฟอสฟอไรเซชั่น   จะมีเอนไซม์ตัวหนึ่งควบคุมโปรตีน  และทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องจากเซลหนึ่งไปยังอีกเซลหนึ่งอย่างรวดเร็ว  เป็นปฏิกิริยาแบบลูกโซ่   และทำให้ตัวอสุจิเกิดการเคลื่อนที่ ผลักดันให้มันพุ่งไปข้างหน้า    เมื่อตัวอสุจิเคลื่อนที่อยู่บนโลก  การเคลื่อนที่ของหางจะหยุดลงเมื่อมีเอนไซม์ตัวที่สอง คือ  ฟอสเฟเตส  (Phosphatase)  นายแทสพบว่า เอนไซม์ตัวที่สองทำงานช้าไปกว่าปกติหรืออาจจะหยุดทำงานไปเลยก็ได้  เมื่อไม่มีแรงโน้มถ่วง

         การค้นพบของเขาช่วยให้เขาสามารถอธิบายได้ว่า  ทำไมตัวอสุจิจึงเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นในอวกาศ  อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถบอกได้ว่า การผสมระหว่างตัวอสุจิกับไข่  จะเกิดขึ้นได้ดีกว่าเมื่ออยู่ในอวกาศ   เพียงแต่บอกว่า เอนไซม์ตัวที่สองซึ่งเป็นตัวคอยเบรก การโบกสบัดของหาง มันหยุดหรือหน่วงการทำงานลง  ถึงกระนั้น ในกระบวนการผสมพันธุ์ของมนุษย์   มีเอนไซม์อยู่อีกหลายตัว  และแต่ละตัวนั้นยังไม่มีข้อมูลว่าเกี่ยวข้องกับแรงโน้มถ่วงหรือไม่    แน่นอนการไปศึกษาวิจัยในอวกาศไม่ได้ทำได้ง่ายๆเลย   นายแทสไม่สามารถขึ้นไปทดลองได้ด้วยตนเอง    ต้องอาศัยนักบินอวกาศที่ฝึกฝนเป็นแรมปี ขึ้นไปทดลอง  แทนเขา   ในยานอวกาศมีเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์มากมายนับเป็นแสนๆชิ้น   แต่ละชิ้นมีราคายิ่งกว่าเพชรเสียอีก  นักวิจัยคนอื่นๆที่สนใจงานประเภทอื่นก็ต้องการส่งเครื่องมือไปทดลองในอวกาศเช่นเดียวกัน  ดังนั้นช่องว่างในยานอวกาศ จึงไม่มีไว้ใส่กล้องจุลทรรศน์ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษของนายแทสเลย

การเคลื่อนที่ของหางจะหมุนเป็นวง  ผลักให้ตัวอสุจิเคลื่อนที่ไปข้างหน้า  

          ดังนั้นถึงแม้นายแทสจะบอกปากเปียกปากแฉะว่า งานวิจัยของเขามีค่ายิ่ง  แต่เมื่อไม่มีที่ว่างเพียงพอให้เขา  การทดลองของเขาจึงถูกบังคับไปโดยปริยาย ให้เป็นการทดลองในส่วนเล็กๆ  ซึ่งไม่ต้องอาศัยที่มากนัก   ทำให้การศึกษาทำได้แต่เพียงการเคลื่อนที่  กับโปรตีน และเอนไซม์บางชนิดเท่านั้น

           สำหรับบนพื้นโลก มีที่ศึกษาให้นายแทสมากมาย และการหาตัวอสุจิ ก็ทำได้ไม่ยากนัก   นายแทสได้สร้างกล้องจุลทรรศน์ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ   เป็นกล้องที่สามารถหมุนได้  เพื่อสร้างแรงหนีศูนย์กลาง  และทำให้เกิดแรงโน้มถ่วงที่มากกว่าบนพื้นโลก   โดยกล้องที่เขาออกแบบมาสามารถสร้างแรงโน้มถ่วงขึ้นได้ถึง  5  เท่าของความเร่งโน้มถ่วงของโลก   จากการทดลอง เขาได้ข้อสรุปว่า  เมื่อแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นเป็น  1.3  เท่าของความเร่งโลก  การเคลื่อนที่ของตัวอสุจิจะลดลง  50 %  จริง  อย่างไรก็ตามการเคลื่อนที่ของตัวอสุจิ เป็นกลไกที่ซับซ้อนเป็นอย่างยิ่ง    นักวิจัยยังต้องค้นคว้าต่อไปอีกมาก   ยกตัวอย่างสักตัวอย่างหนึ่ง  ถ้าเกิดว่า ตัวอสุจิขึ้นไปอาศัยอยู่ในอวกาศเป็นเวลานาน  มันสามารถปรับตัวเองภายใต้แรงโน้มถ่วงที่ลดลงได้หรือไม่  คือในขณะที่มันยังอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง  เซลยังปรับตัวไม่ทัน  ทำให้เคลื่อนที่ช้าก็เป็นไปได้  ต่อเมื่อมันอยู่ไปซักระยะหนึ่ง  มันก็เคลื่อนที่ได้ปร๋อ เหมือนอยู่บนโลกเป็นต้น อย่างไรก็ตามเป็นเพียงข้อสันนิษฐานยังไม่มีการทดลองรองรับ

          นายแทสเชื่อว่า  เมื่อองค์การอวกาศเห็นความสำคัญในงานทดลองของเขา  และให้ส่งกล้องจุลทรรศ์ของเขาไปพร้อมกับกระสวยอวกาศในครั้งต่อไป ก็มีโอกาสเป็นไปได้ ที่จะได้ข้อมูลที่ลึกซึ้งเพิ่มขึ้น  ซึ่งการศึกษายังสามารถประยุกต์กับตัวอสุจิของสัตว์อื่นๆ ได้อีกด้วย  สำหรับตัวของนายแทสเอง  เขาได้ศึกษาและทุ่มเทเวลาไปอย่างมากมาย  เกือบทั้งชีวิตของเขา  แต่สำหรับองค์การอวกาศนาซา ซึ่งมีมุมมองที่แตกต่างจากเขา  และต้องแบกรับการทดลองอื่นๆอีกมากมาย   จึงต้องเลือกระดับความสำคัญของการทดลอง    ต้องดูว่าในอนาคต  ตัวอสุจิของนายแทส  อ้อเขียนผิด!   ต้องเป็นตัวอสุจิของมนุษย์จะได้มีโอกาสไปโบกสบัดอยู่ในอวกาศได้นานขึ้น  หรือไม่