ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 17 ช่างเจียระไนเพชรชาวอิตาเลียนชื่อวินเซนติ เปรุซซอต ได้คิดวิธี "เจียระไนเหลี่ยมเกสร" ขึ้น เพชรเหลี่ยมเกสรมีรูปร่างกลม หน้าตัดด้านบนมี 33 เหลี่ยม และที่ก้นมี 25 เหลี่ยม เขาจะต้องคำนวณเหลี่ยมเพชรอย่างแม่นยำ เพราะแสงที่ผ่านเข้าไปในเพชรจะหักเหภายในและผ่านออกสู่ภายนอกอีกครั้งทางผิวหน้าตัด การเจียระไนไม่ดีจะทำให้การหักเหของแสงนี้ผิดพลาดไป 

        เมื่อสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรียทรงได้รับเพชรโคอินูร์ซึ่งหนัก 186.5 กะรัต เป็นของขวัญ ในปี ค.ศ.1850 นั้น พระนางทรงส่งไปเจียระไนใหม่เพราะเพชรมีประกายน้อย ทำให้น้ำหนักลดลงเหลือ 108.93 กะรัต เพชรมีประกายมากขึ้นแต่ก็ยังดูไม่สวยเท่าที่ควร ค่าดัชนีหักเหของเพชรที่อยู่ในระดับสูงคือขอบเขตของการเบนลำแสงที่เข้ามา การเจียระไนที่เหมาะเจาะทำให้แสงทั้งหมดหักเหได้ ประกายเพชรเกิดจากแสงที่เข้ามาแยกเป็นสีต่าง ๆ ของสเปกตรัมด้วย การเข้ามาของแสงนี้ทำให้คลื่นแสงทุกสีหักเห ความแกร่งทำให้เหลี่ยมของเพชรที่ส่งประกายไม่มีวันถูกลบคม

นำมาจาก  รีดเดอร์ส ไดเจสท์  รู้รอบตอบได้