มหาวาตภัย “เฮอริเคน”

      เฮอริเคนเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุด มันเริ่มจากการก่อตัวเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ แล้วพัฒนากำลังแรงขึ้นเป็นลำดับ จากพายุดีเปรสชั่น (Depression) ความเร็วลมสูงสุดใกล ้บริเวณศูนย์กลางไม่เกิน 33 นอต หรือ 62 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) เป็นพายุโซนร้อน (Tropical Storm) ความเร็วลมสูงสุดใกล้ศูนย์กลางตั้งแต่ 34-63 นอต หรือ 63-117 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) และกลายเป็นพายุเฮอริเคนที่มีความเร็วลมสูงสุดใกล้ศูนย์กลางตั้งแต่ 64 นอต หรือ 118 กิโล เมตรต่อชั่วโมงขึ้นไป

     ถ้าพายุแรงมาก ๆ บริเวณศูนย์กลาง หรือ ตาพายุ (Eye) จะมีลักษณะกลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง ตั้งแต่ 50-200 กิโลเมตร ลมจะเงียบสงบ ท้องฟ้าโปร่งไม่มีฝน แต่บริเวณรอบ ๆ ของตาพายุ ลม จะพัดแรงจัดที่สุด มีเมฆก่อตัวเป็นลำสูงขึ้นไปในอากาศ 10-15 กิโลเมตร มีฝนตกหนัก เมื่อผ่าน ไปพื้นที่ใดมันจะพัดทำลายสิ่งปลูกสร้าง ต้นไม้ พังพินาศเป็นบริเวณกว้าง ทำให้เกิดน้ำท่วม หรือ เกิดคลื่นสูงใหญ่ในทะเล

      พายุชนิดนี้มีชื่อเรียกหลายอย่าง หากเกิดขึ้นในบริเวณมหาสมุทรแอตแลนติก ทะเลคาริบเบียน อ่าวเม็กซิโก และทางตะวันออกของมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ เรียกว่า เฮอริเคน (Hurricane) แต่ถ้าเกิดบริเวณตะวันตกของมหาสมุทรแปซิฟิก และแปซิฟิกใต้ เรียกว่า ไต้ฝุ่น (Typhoon) ส่วนที่เกิดในมหาสมุทรอินเดียจะเรียกว่า ไซโคลน (Cyclone) แต่ในบางประเทศอาจเรียกชื่อ พิเศษต่างไป เช่นในประเทศฟิลิปปินส์ เรียกว่า บาเกียว ประเทศออสเตรเลีย เรียกว่า วิลลี่-วิลลี่

       ในแต่ละปีศูนย์เฮอริเคนแห่งสหรัฐจะเตรียมชื่อที่ใช้เรียกพายุเฮอริเคนเรียงตามลำดับตัวอักษร A-Z จำนวน 21 ชื่อ แต่ปีนี้มีพายุเกิดขึ้นมากกว่าปกติ จนคาดกันว่าอาจมากกว่ารายชื่อที่มีอยู่ ทั้งยังเกิดพายุรุนแรงที่สร้างความเสียหายครั้งใหญ่แก่พื้นที่ในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของ สหรัฐอเมริกา ซึ่งอาจเป็นผลสืบเนื่องมาจากอุณหภูมิโลกที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มีปริมาณ เฮอริเคนเพิ่มขึ้นและถี่ขึ้น

      อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์ต้องบันทึกไว้ว่า “แคทรีนา” พายุลูกที่ 16 ของฤดูเฮอริเคนแห่งปี 2548 ซึ่งมีความแรงระดับ 4 ได้พัดทำลายบ้านเรือนในมลรัฐหลุยส์เซียน่าพังพินาศไปจำนวน มาก และคร่าชีวิตชาวอเมริกันไปกว่า 1,000 ราย ขณะที่เมืองนิวออร์ลีนส์จมอยู่ใต้น้ำนานนับเดือน