![]() | |
|
การตั้งชื่อพายุเขตร้อน
ในโลกแห่งพายุหมุนเขตร้อนปรวนแปร มีอยู่สิ่งหนึ่งที่นักอุตุนิยมวิทยารู้ดีว่าจะไม่เปลี่ยนแปลงง่าย ๆ นั่นก็คือชื่อของพายุ นับจากปี 1950 นักพยากรณ์อากาศของสหรัฐฯ จะตั้งชื่อพายุตามลำดับตัวอักษร และเริ่มตั้งชื่อพายุทั้งหมดเป็นชื่อผู้หญิงในปี 1953 แต่ได้หันมาใช้ชื่อผู้ชายด้วยเมื่อปี 1979 หลังมีเสียงคัดค้านจากลุ่มสิทธิสตรี ปัจจุบันนักอุตุนิยมวิทยาตั้งชื่อพายุเก็บไว้มากพอจะใช้ได้อีก 6 ปี โดยนำอักษรแต่ละตัวมาตั้งเป็นชื่อผู้หญิง 3 ชื่อ ชื่อผู้ชาย 3 ชื่อยกเว้นตัว คิว ยู เอกซ์ วาย และแซด ชื่อทั้งหมดจะถูกนำมาใช้ซ้ำทุก ๆ 6 ปี ชื่อพายุที่สั้นและจำง่ายจะเหมาะสำหรับระบบเตือนภัย ศูนย์พยากรณ์พายุทั่วโลกภายใต้การดูแลขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก หันมาตั้งชื่อพายุตามระบบนี้ ในปัจจุบันแต่ละภูมิภาคมีรายชื่อพายุของตัวเอง ชื่อพายุจะถูกนำมาใช้ซ้ำเรื่อย ๆ ยกเว้นในกรณีที่เป็นพายุระดับรุนแรง เช่น พายุชาร์ลีย์, พรานเซส, ไอแวน และจีนน์ ของปี 2004 ถูกลบออกจากรายชื่อพายุในแถบมหาสมุทรแอตแลนติกไปแล้ว ในแต่ละปีมีพายุหมุนเขตร้อนโดยเฉลี่ย 80 ลูกทั่วโลก แต่นับจากปี 1995 พายุเขตร้อนในแถบแอตแลนติกก้าวกระโดดจาก 10 ลูกเป็น 19 ลูกต่อปี แล้วหากชื่อพายุทั้งหมดที่มีอยู่ไม่พอใช้จะทำอย่างไรดี แฟรงก์ เลอพอร์ จากศูนย์พายุเฮอริเคนแห่งชาติในไมอามีกล่าวว่า ถ้ามีพายุมากกว่า 21 ลูกต่อปี เราก็คงมีปัญหาอื่นที่ร้ายแรงกว่าการหาชื่อมาตั้งแล้วครับ
| |
| หน้าที่ | |
| โดย วิทนีย์ แดนเจอร์ฟีลด์ ของ National Geographic ตุลาคม 2548 | |