|
Domino Day ครั้งล่าสุดจัดขึ้นที่ประเทศเนเธอร์แลนด์ โดยพ่องานคือนาย Robin
Paul Weijers ผู้ที่ได้รับฉายาว่า Mr.Domino
และผู้ช่วยของเขาได้ช่วยกันเรียงโดมิโนจำนวนถึง 4.5 ล้านชิ้น ซึ่งครั้งนี้ถือว่า
เป็นการแสดงการล้มโดมิโนที่ใหญ่ที่สุด โดมิโนที่ล้มลงไปจะกลายเป็นภาพศิลปะทีสวยงาม
หรือแม้แต่ภาพเคลื่อนไหว อย่างเช่น จรวดกำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และอื่นๆ
อีกมากมาย ที่ไม่น่าเชื่อว่า ภาพเหล่านี้เกิดจากชิ้นโดมิโนสีสันต่างๆ
ซึ่งรวมถึงกลไกการทำงานที่หลากหลาย
ภาพเหตุการณ์น่าประทับใจนี้ได้ถูกสรุปเป็นคลิปวิดีโอข้างล่างนี้แล้วครับ
การล้มของโดมิโน
สวยงามมาก คลิกค่ะ
ระเบิดปรมาณูนิวเคลียร์
ถล่มเมืองฮิโรชิมากับนางาซากิ
เรื่องราวของการใช้อาวุธทำลายล้างมวลชนครั้งแรกในประวัติศาสตร์
เป้าหมายคือจักรวรรดิญี่ปุ่น วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ.
1945 ระเบิดที่ไม่เหมือนลูกไหนๆ
ได้หล่นลงมาจากท้องฟ้าเหนือเมืองฮิโรชิมา
ระเบิดลูกนี้ได้รับการออกแบบโดยนักวิทยาศาสตร์ชั้นยอดของโลกและการนำมันมา
ใช้คือการตัดสินใจทางการเมืองครั้งสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
เรื่องราวของลูกเรือบนเครื่องบินที่ปฏิบัติภารกิจลับในการทิ้งระเบิดที่ทำ
ให้เมืองฮิโรชิมาทั้งเมืองต้องพังพินาศภายในไม่กี่วินาที
ระเบิดลูกนั้นช่วยยุติสงครามโลกครั้งที่สอง
และเป็นจุดเริ่มต้นบทใหม่ของประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติ
ย้อนหลังไปเมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม
ค.ศ. 1945 ที่ศูนย์วิจัยลับสุดยอดในลอส-อลามอส รัฐนิวเม็กซิโก
ระเบิดชนิดใหม่ถูกนำไปใส่ในรถบรรทุกติดอาวุธเต็มอัตราศึก
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางซึ่งจะไปสิ้นสุดลงที่ฮิโรชิมา ระเบิดลูกนี้เป็นผลผลิตจากการวิจัยเป็นเวลาสามปี
และใช้เงินในการพัฒนาไปถึงสองพันล้านเหรียญสหรัฐ
แต่ยังไม่เคยมีการทดสอบเลยแม้แต่ครั้งเดียว
16 กรกฎาคม ค.ศ. 1945 ที่อลามากอร์โด
รัฐนิวเม็กซิโก
การทดสอบก็มาถึง กลางทะเลทรายของรัฐนิวเม็กซิโก
บรรดานักวิทยาศาสตร์และทหารในโครงการแมนฮัตตันได้มารวมตัวกันเพื่อทดสอบการ
ระเบิดของระเบิดปรมาณูเป็นครั้งแรก
การระเบิดครั้งนี้ทำให้หอคอยสเตนเลสสตีลที่รองรับลูกระเบิดถึงกับระเหยกลาย เป็นไอ
ความร้อนอันแรงกล้าทำให้ทรายในทะเลทรายหลอมละลาย
กลายเป็นแก้วปกคลุมไปทั่วบริเวณ
แรงระเบิดประมาณได้ว่ารุนแรงเท่าระเบิดไดนาไมต์
67 ล้านแท่ง เดิมทีอเมริกาตั้งใจจะใช้ระเบิดนี้กับนาซีเยอรมัน
แต่เวลานี้ผู้ทำระเบิดมีเป้าหมายอื่นอยู่ในใจ ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1945
สงครามในยุโรปสิ้นสุดลงแล้ว นาซีเยอรมันพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่ในแถบมหาสมุทรแปซิฟิก
สงครามกับญี่ปุ่นยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด
หลังจากการโจมตีแบบไม่ทันให้ตั้งตัวของญี่ปุ่นที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
กองกำลังอเมริกาก็ได้ต่อสู้ฟันฝ่าเพื่อชิงดินแดนในแถบแปซิฟิกคืนทีละเกาะๆ
แต่ทัพหลักของญี่ปุ่นยังคงไม่บุบสลายและไม่เคยแพ้
อเมริกาเคยลองใช้ระเบิดเพลิงเพื่อทำให้ญี่ปุ่นยอมแพ้
เมืองแล้วเมืองเล่ากลายเป็นซากปรักหักพัง แต่ฝ่ายญี่ปุ่นก็ยังไม่ยอมจำนน
ดังนั้น
เวลานี้ฝ่ายสัมพันธมิตรจึงมีแนวโน้มที่จะต้องบุกอย่างเต็มอัตรา
โดยที่บางคนประมาณการว่าพวกเขาอาจต้องเผชิญกับความสูญเสียมากมาย
ทหารอาจบาดเจ็บล้มตายถึงหนึ่งล้านนาย และฝ่ายญี่ปุ่นก็ต้องสูญเสียมากกว่านั้นเยอะ
ญี่ปุ่น สมัยนั้น จักรพรรดิคือประมุขของประเทศ
และยังเป็นเทพที่มีชีวิต แต่อำนาจอยู่ที่คณะที่ปรึกษาพิเศษซึ่งกำกับกิจการสงคราม
นายกรัฐมนตรีซูซูกิและรัฐมนตรีต่างประเทศโทโกกำลังพิจารณาว่าจะยุติสงคราม
ตามที่มีการเจรจาต่อรอง แต่รัฐมนตรีกองทัพ นายพลโคเรชิกะ อานามิ
ยังมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อไป
แผนของอานามิคือการสู้รบขั้นแตกหักเต็มอัตราศึก
อเมริกา ได้ถอดรหัสลับของญี่ปุ่น จึงทราบดีว่า
การเรียกร้องให้ยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงโดยไม่มีเงื่อนไขจะถูกฝ่ายญี่ปุ่นมอง
ว่าเป็นการคุกคามองค์จักรพรรดิ ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนแปลงเงื่อนไข
และเสนอทางออกแก่ฝ่ายญี่ปุ่น
วันที่ 26 กรกฎาคม ค.ศ.
1945
คำขาดที่ผ่านการแก้ไขแล้วได้ถูกส่งไปยังญี่ปุ่นทางคลื่นวิทยุ
แต่ดูเหมือนเงื่อนไขการยอมจำนนที่อ่อนลงนี้จะก่อให้เกิดผลในทางตรงกันข้าม
นายกรัฐมนตรีซูซูกิประกาศว่ารัฐบาลของเขาจะไม่สนใจแถลงการพ็อทสแดม เขาใช้คำว่า
"โมกุซัทสึ" ซึ่งแปลว่าการฆ่าโดยไม่แยแส
และนับจากวินาทีนั้น
การทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ระเบิดเดินทางจากซานฟรานซิสโกโดยเรือยูเอสเอส
อินเดียนาโปลิส ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกเป็นเวลาสิบวัน จนไปถึงเกาะทิเนียน
จากจุดนั้นจะใช้เวลาบินไปถึงญี่ปุ่นเพียงหกชั่วโมงเท่านั้น
เกาะทิเนียน
คือฐานทัพอากาศใหญ่ที่สุดในโลก มีรันเวย์ขนาดใหญ่ 4 รันเวย์ เป็นที่เก็บเครื่องบิน
บี-29 ซูเปอร์ฟอร์ทเตรส กว่า 500 ลำ และยังเป็นที่มั่นของหน่วยผสมที่ 509
กลุ่มคนที่จะทิ้งระเบิดปรมาณูใส่ญี่ปุ่น
หัวหน้าหน่วยแห่งนี้คือ นาวาเอกพอล
ทิบเบ็ตส์ ซึ่งมีประสบการณ์โชกโชนในการทิ้งระเบิดต่อสู้กับเยอรมัน
เขามีลูกเรือคนสำคัญสองคนคือพลเล็งเป้า ทอม เฟอเรอบี และต้นหน ดัทช์ ฟาน
เคิร์ค
เย็นวันที่ 4 สิงหาคม 1945 พอล
ทิบเบ็ตส์เรียกคนของเขามาประชุมกัน ภารกิจการทิ้งระเบิดถูกกำหนดไว้สำหรับคืนต่อไป
วันที่เมฆเหนือประเทศญี่ปุ่นมีทีท่าว่าจะปลอดโปร่ง
แต่เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นบรรดาลูกเรือบนเกาะทิเนียนต้องตื่นขึ้นมาเพราะ
เสียงดังสนั่น เครื่องบินบี-29 ตกที่รันเวย์อีกครั้ง เครื่องบินตกครั้งนี้ทำให้ พอล
ทิบเบ็ตส์ ในฐานะผู้บัญชาการ ตัดสินใจที่จะขับเครื่องบินโจมตีลำนี้เอง
และเขาเลือกชื่อของเครื่องบินตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมา
คืน นั้น ในช่วงนาทีสุดท้ายก่อนออกเดินทาง
มีการสรุปภารกิจให้ลูกเรือทุกคนที่กำลังจะมุ่งหน้าไปฮิโรชิมาฟังเป็นครั้ง สุดท้าย
ภารกิจนี้เป็นความลับมาก ทิบเบ็ตส์ได้รับยาเม็ดฆ่าตัวตายไว้ใช้ในกรณีที่พวกเขาถูกฝ่ายญี่ปุ่นจับได้
เจ้าหน้าที่ถ่ายภาพนิ่งและภาพยนตร์ได้รับคำสั่งให้บันทึกภารกิจประวัติศาสตร์ครั้งนี้
ระเบิดลูกนี้หนักกว่าสี่ตัน
ทำให้การทะยานขึ้นมีอันตรายมากกว่าปกติ หลังจากทะยานขึ้นไป 15 นาที
ขณะที่เครื่องบินยังอยู่ในระดับต่ำ พาร์สันส์ก็พร้อมแล้วที่จะประกอบระเบิด
พวกเขารู้ว่าความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้ภารกิจทั้งหมดล้มเหลวได้
สองชั่วโมงต่อมา เครื่องบิน อีโนล่า เกย์
สมทบกับเครื่องบินบันทึกภาพและข้อมูลทางวิทยาศาสตร์
เวลานี้เครื่องบินทั้งหมดอยู่ห่างจากฮิโรชิมาราวสามชั่วโมง
6 สิงหาคม ค.ศ. 1945
เมืองฮิโรชิมา
เครื่องบินบี 29
อีกลำหนึ่งได้บินอยู่เหนือเมืองฮิโรชิมาเพื่อตรวจสอบสภาพอากาศ
ทำให้ประชาชนตื่นกลัวและหลบอยู่ในที่กำบัง เครื่องบินตรวจสอบสภาพอากาศรายงานผลไปยัง
อีโนล่า เกย์ และเมื่อเครื่องบินตรวจสอบอากาศบินเลยไปโดยไม่มีการโจมตี
ช่วงนั้นดูเหมือนภัยคุกคามจะผ่านไปแล้ว
ภาพจำลองรัศมีระเบิด
ระเบิดเหนือพื้นดิน 500 เมตร พื้นดินจึงไม่เป็นหลุมบ่อ
อาคารถูกกวาดไปด้วยคลื่นกระแทกจากระเบิด
แต่ต่อมาไม่นานเครื่องบิน อีโนล่า เกย์
ก็บินอยู่เหนือน่านฟ้าฮิโรชิมา ระเบิดลูกประวัติศาสตร์ถูกปล่อยออกมา หลังจากหล่นลงมา 43 วินาที
กลไกที่ทำงานตามเวลาและแรงดันอากาศก็เริ่มกระบวนการจุดระเบิด
กระสุนยูเรเนียมถูกยิงไปตามลำกล้องเข้าใส่ยูเรเนียมที่เป็นเป้าหมาย
ยูเรเนียมทั้งสองเริ่มทำปฏิกิริยาลูกโซ่
อณูของแข็งเริ่มแตกตัวและปล่อยพลังงานออกมาในปริมาณมหาศาล
ระเบิด ปล่อยอานุภาพทำลายล้างออกมาทีละขั้น
ประกายไฟที่ออกมาจากลูกไฟยักษ์ที่กว้างถึง 300 เมตร ทำให้อุณหภูมิที่อยู่ด้านล่างลูกไฟนั้นสูงถึง 4,000
องศาเซลเซียส
รังสีความร้อนหลอมละลายทุกอย่างที่อยู่ในที่โล่งถ้าไม่ระเหยกลายเป็นไอ
ก็กลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที ปฏิบัติการของทหารอเมริกันครั้งนั้นคร่าชีวิตคนไปราว 200,000 คน และเป็นการยุติสงครามโดยสิ้นเชิง
...
แบบจำลองเมืองก่อนระเบิด
แบบจำลองเมืองหลังระเบิด
*******************************************************
ซาดาโกะ กับ นกกระเรียน 1000
ตัว
(นำมาจากเวบบอร์ด Narak.com)
เมื่อ เด็กหญิงซาดาโกะ ซาซากิ
ได้รับพิษจากการทิ้งระเบิดปรมาณูของสหรัฐที่ถล่มเมืองฮิโรชิม่า เมื่อ 6 สิงหาคม
2489 หรือปีสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2
ตอนที่เกิดระเบิด
นั้นเด็กหญิงซาดาโกะไม่ได้เกิดอาการเจ็บป่วยในทันที แต่ 11 ปี หลังจากนั้น ในปี
2498 วันที่ซาดาโกะแข่งขันวิ่งผลัดที่โรงเรียน
ทำให้เด็กหญิงเหน็ดเหนื่อยและปวดศีรษะอย่างรุนแรง
และจากนั้นก็เริ่มปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นสลบในชั้นเรียน
พอพ่อแม่ ซาดาโกะรู้ จึงพาไปหาหมอ
และพบกับความจริงที่สะเทือนใจว่า ซาดาโกะป่วยเป็นลูคิเมียหรือมะเร็งในเม็ดเลือด
ซึ่งเป็นโรคที่คนสมัยนั้นเป็นกันมาก เพราะถูกปรมาณูในสงครามโลก
สำหรับ
ซาดาโกะเมื่อทราบชะตาชีวิตตัวเองก็โศกเศร้าร้องไห้ตลอดเวลา
เพราะอยากออกจากโรงพยาบาลและกลับไปโรงเรียน แต่ทำไม่ได้
กระทั่งชิซูโกะเพื่อนรักของซาดาโกะมาเยี่ยมที่โรงพยาบาลและนำโอริกามิหรือ
กระดาษพับมาให้ พร้อมทั้งเล่าตำนาน "ซูรุ" หรือนกกระเรียนให้ซาดาโกะฟัง
โดย คนญี่ปุ่นถือว่า ซูรุ
เป็นนกศักดิ์สิทธิ์และสัญลักษณ์ของการมีอายุยืนยาว ความหวัง ความโชคดีและความสุข
นอกจากนี้ยังช่วยป้องกันความเจ็บป่วยได้ด้วย ถ้าใครสามารถพับนกกระเรียนได้ถึง 1,000
ตัว แล้วผู้นั้นจะมีอาการดีขึ้น
เมื่อ
ได้ฟังดังนั้นซาดาโกะก็เลยตัดสินใจที่จะพับนกพร้อมกับเขียนคำว่า
สันติภาพลงบนปีกนกด้วย เพื่อให้มันบินไปได้ทั่วโลก
หลังจากนั้นไม่นานครอบครัวและเพื่อนๆก็พากันช่วยซาดาโกะพับนกกระเรียน เมื่อครบ 500
ตัว ซาดาโกะอาการดีขึ้นและได้รับอนุญาตจากคุณหมอให้กลับไปอยู่ที่บ้าน
ระหว่าง นั้นเด็กหญิงไม่เคยหยุดที่จะพับนกเลย
แต่หลังจากกลับไปอยู่บ้านไม่นาน
อาการของซาดาโกะก็เริ่มกำเริบขึ้นอีกจนต้องกลับเข้าโรงพยาบาลอีกครั้งหนึ่ง
ในที่สุดซาดาโกะก็จากครอบครัวไปอย่างสงบ ในขณะที่พับนกได้เพียง 644 ตัว
หลัง การเสียชีวิตของซาดาโกะ เพื่อนๆ
ที่โศกเศร้าต่อการจากไปของเธอร่วมกันพับนกกระเรียนที่เหลือจนครบ 1,000 ตัว
และใส่ไปในโลงศพของเธอด้วย
นอกจากนี้ยังได้จัดตั้งสมาคมนกกระเรียนเพื่อรำลึกถึงซาดาโกะอีกด้วย
เมื่อ เรื่องของซาดาโกะแพร่หลายออกไป
ได้มีการบริจาคเงินสร้างอนุสาวรีย์เพื่อรำลึกถึงซาดาโกะและเด็กๆ
อีกหลายคนที่เสียชีวิตจากระเบิดปรมาณู และตั้งที่ใจกลางสวนสาธารณะสันติภาพฮิโรชิม่า
โดยอนุสาวรีย์นี้เป็นรูปของซาดาโกะกำลังยืนและยื่นมือทั้งสองข้างขึ้นไปบน ฟ้า
ที่มือของเธอถือนกกระเรียนสีทองไว้ด้วย
วัน ที่ 6 สิงหาคม ของทุกปี
ที่เมืองฮิโรชิมาจะมีพิธีรำลึกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เพื่อให้แน่ใจว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะไม่ถูกลืมและไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง
และเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เทียนนับพันๆ เล่มจะถูกจุดขึ้น
และปล่อยให้ลอยไปตามสายน้ำ
เทียนแต่ละเล่มแทนดวงวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตจากระเบิดปรมาณูลูกนี้
นาฬิกาข้อมือที่ค้นพบในซากปรักหักพัก
หยุดเดินบันทึกเวลาระเบิดเอาไว้
เวลา 8 นาฬิกา 15 นาที
A-bomb
Dome เป็นซากปรักจากการทิ้งระเบิด
เขาจงใจอนุรักษ์ไว้เพื่อเป็นความทรงจำแห่งการทิ้งระเบิดปรมาณูครั้งแรกของโลก
ซึ่งแต่เดิมเป็น Hiroshima Prefectural Products Exhibition Hall
เป็นจุดสำคัญจุดหนึ่งของ Hiroshima
วัน ที่ 6 สิงหาคม ของทุกปี
ที่เมืองฮิโรชิมาจะมีพิธีรำลึกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น
เพื่อให้แน่ใจว่าเหตุการณ์เหล่านี้จะไม่ถูกลืมและไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง
และเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า เทียนนับพันๆ เล่มจะถูกจุดขึ้น
และปล่อยให้ลอยไปตามสายน้ำ
เทียนแต่ละเล่มแทนดวงวิญญาณของผู้ที่เสียชีวิตจากระเบิดปรมาณูลูกนี้
Bomb ฮิโรชิมา ภาคภาษาไทย
คลิกครับ
กล่องกระดาษลูกฟูก
ม้วนกระดาษสีน้ำตาลจะถูกนำไปออกแบบให้เป็นบรรจุภัณฑ์
โดยเริ่มจากกระดาษที่เอาเข้ามามี 2
ประเถท คือกระดาษที่ทำลอน กับ กระดาษที่ทำแผ่นเรียบ
ในวีดีโอนี้ ท่านจะได้เห็นวิธีการทำกระดาษลูกฟูก
คลิกครับ
Doppler Effect
ปรากฏการณ์ด็อปเปลอร์ (Doppler
Effect)
เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่น
เนื่องจากความสัมพัทธ์ระหว่างทิศทางการเคลื่อนที่ของแหล่งกำเนิดกับผู้สังเกตการณ์
ขณะที่แหล่งกำเนิดคลื่นกำลังเคลื่อนที่เข้าหา
ผู้สังเกตการณ์จะได้รับคลื่นที่มีความถี่สูงขึ้นกว่าปกติ
(ความยาวคลื่นสั้นลง) และเมื่อแหล่งกำเนิดคลื่นเคลื่อนที่ออก
ผู้สังเกตการณ์จะได้รับคลื่นที่มีความถี่ต่ำกว่าปกติ
(ความยาวคลื่นมากขึ้น) ยกตัวอย่าง
เมื่อรถตำรวจเปิดไซเรนวิ่งเข้ามาหาเรา เราจะได้ยินเสียงไซเรนสูงขึ้น
และเมื่อรถคันนั้นเคลื่อนที่ผ่านเราออกไป ก็จะได้ยินเสียงไซเรนต่ำลง
คลิกค่ะ
การทำผ้าบาติก
การทำผ้าบาติกเป็นงานศิลปหัตถกรรมที่แพร่หลายในแถบเอเชีย
ไม่มีใครทราบว่าการทำบาติกเริ่มต้นจากที่ใด
ในแต่ละประเทศได้ใช้การทำลวดลายบาติกตกแต่งผืนผ้ามาช้านาน
บางครั้งอาจใช้เป็นลวดลายผ้านุ่ง โสร่ง หรือเสื้อ
ขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละท้องถิ่น
คลิกค่ะ
เกล็ดความรู้เรื่องผ้าบาติก
ผ้าบาติก (Batik)
หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าผ้าปาเต๊ะเป็นภาษาที่ชาวอินโดนีเซียหรือชวาใช้เรียกชื่อผ้าพื้นเมืองชนิดหนึ่งที่เกิดจากการใช้ฝีมือเขียนให้เกิดลวดลายและการย้อมสีบนผืนผ้า
ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำชาติ
ตามประวัติศาสตร์สันนิษฐานกันว่าการผลิตผ้าชนิดนี้มีมากว่า 2000
ปีล่วงมาแล้ว
ถิ่นกำเนิดเริ่มมาจากประเทศอินโดนีเซียและแผ่ขยายไปยังประเทศอินเดีย มาเลเซีย
ปากีสถาน ญี่ปุ่น อังกฤษ และอเมริกา
สำหรับประเทศไทยตามหลักฐานที่เชื่อถือได้ว่าคงรับเอาอิทธิพลและวัฒนธรรมมาจากประเทศมาเลเซียและอินโดนีเซีย
เห็นได้จากทางจังหวัดชายแดนภาคใต้มีการทำผ้าบาติกกันอย่างมากมายเป็นอุตสาหกรรมในครอบครัว
สร้างรายได้ที่ดีให้กับชาวบ้าน
และยังเป็นสินค้าพื้นเมืองประจำท้องถิ่นที่ส่งออกไปขายตามแหล่งต่าง ๆ
มากมายทั้งภายในและต่างประเทศ คลิกค่ะ
กัมมันตภาพรังสี (Ionizing Radiation)
 ปัจจุบัน ได้มีการนำรังสี และ
สารกัมมันตรังสี มาใช้งานต่างๆ กัน เช่น ในทางการแพทย์ มีการใช้ ในการตรวจวินิจฉัย
และ บำบัด อาการโรคของผู้เจ็บป่วยจากโรคร้ายต่างๆ เช่น การฉายรังสีเอกซ์
การตรวจสมอง การตรวจกระดูก และ การบำ บัดโรคมะเร็ง เป็นต้น
นอกจากนี้ก็มีการใช้งานทางรังสี ในกิจการอุตสาหกรรม การเกษตร และ การศึกษาวิจัยทาง
วิทยาศาสตร์ อาทิเช่น การใช้รังสีตรวจสอบรอยเชื่อม รอยร้าว ในชิ้นส่วน โลหะต่างๆ
การใช้ป้ายเรืองแสงในที่มืด การตรวจ อายุวัตถุโบราณ การถนอมอาหารด้วยรังสี
และการฆ่าเชื้อโรคในเครื่องมือแพทย์
คลิกค่ะ
ประวัติพรรคประชาธิปัตย์
พรรคประชาธิปัตย์
เป็นพรรคการเมืองที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้มีการก่อตั้งก่อนที่จะมีพระราช
บัญญัติพรรคการเมืองโดยก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 6 เมษายน 2489 โดยมี นายควง
อภัยวงศ์ เป็น หัวหน้าพรรคคนแรกและ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
เป็นเลขาธิการพรรคคนแรก ตลอดระยะเวลา 60 ปีที่
ผ่านมาพรรคประชาธิปัตย์ได้ดำเนินการต่อสู้ทางการเมืองใน
ระบอบประชาธิปไตยอย่างต่อเนื่องซึ่งพอจะจำแนกออกได้เป็น 4 ยุค กล่าวคือ
ยุคที่หนึ่ง
(2489-2501)
: ยุคแห่งการสร้างพรรค
และสร้างประชาธิปไตย ต่อต้านเผด็จการ ในระยะต้นสภาพการเ
มืองของประเทศไทยมีความผันผวนเนื่องจากอยู่ใน ระหว่าง การเริ่มต้น
การดำเนินงานทางการเมืองอยู่ในวงแคบพรรคประชาธิปัตย์ได้มีการดำเนินการ
ทางการเมืองที่ สำคัญสรุปได้ดังนี้ *
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคฝ่ายค้านรัฐบาลนายปรีดี พนมยงค์
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นรัฐบาลรับเชิญของคณะรัฐประหาร พ.ศ 2490
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคฝ่ายค้านรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลย์สงคราม
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคฝ่ายค้านรัฐบาลแห่งกลุ่มจอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์
ระหว่างปี 2501-2511 บทบาททางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ได้หยุดชั่วคราว
เมื่อ
จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ได้ทำการยึดอำนาจการปกครอง
และเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จในปี 2501
ยุคที่สอง
(2511-2519)
: ยุคแห่งการฟื้นฟูพรรค
และเชิดชูประชาธิปไตย ภายหลังการประกาศใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.
2511 ทางพรรคฯได้มีการ ดำเนินการทางการเมืองที่สำคัญดังนี้
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคฝ่ายค้านรัฐบาลจอมพล ถนอม กิตติขจร
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นรัฐบาลหลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2518
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นฝ่ายค้านรัฐบาล ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นรัฐบาลหลังการเลือกตั้ง พ.ศ. 2519
ยุคที่สาม (2522-2533)
: ยุคแห่งการปรับปรุงนโยบาย
และเข้ามีส่วนร่วมในการบริหารบ้านเมือง ในปี พ.ศ. 2521
ได้มีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญใหม่ และจัดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 22 เมษายน
2522 นับเป็นการเข้าสู่ยุคที่สามทางการเมืองของพรรคประชาธิปัตย์ ซึ่งทางพรรคฯ
ได้มีการดำเนินการทางการเมืองที่สำคัญสรุปได้ดังนี้
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคฝ่ายค้านรัฐบาลพลเอกเกรียงศักดิ์ ชมะนันท์
*
ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคร่วมรัฐบาลพลเอกเปรม ติณสูลานนท์ (1, 2, 3, 4, 5)
* ปฏิบัติหน้าที่เป็นพรรคร่วมรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
ยุคที่สี่ (ปลายปี
2533-ปัจจุบัน)
:
ยุคแห่งการเป็นรัฐบาลของประชาชนและฝ่ายค้านที่มี ประสิทธิภาพ
ในวันที่ 12
ธันวาคม 2533 พรรคประชาธิปัตย์ได้ประกาศถอนตัวจากการเป็นพรรค
ร่วมรัฐบาลพลเอกชาติชายชุณหะวัณซึ่งหลังจากนั้นได้เกิดผันแปรทางการเมืองอย่างรุนแรงนำ
มาถึงเหตุการณ์ยึดอำนาจของ คณะ รสช. และเหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ ในที่สุด
ท่ามกลางวิกฤติการทางการเมืองในยุคที่สี่นี้พรรคประชาธิปัตย์ได้เข้ามามีบทบาทในการ
ต่อต้านเผด็จการเคียงบ่าเคียงไหล่กับประชาชนจนกระทั่งเหตุการณ์สงบและนำไปสู่การเลือก
ตั้งในเดือนกันยายน 2535 ซึ่งพรรคประชาธิปัตย์ได้รับชัยชนะขาวสะอาดมีส.ส
ได้รับเลือกตั้ง มากที่สุดเป็นจำนวน 79
คนและได้เป็นพรรคแกนนำในการจัดตั้งรัฐบาลโดยมีนายชวน
หลีกภัยเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชนดำเนินการบริหารบ้าน
เมือง มาเป็นระยะเวลา2ปีครึ่งจนมาถึงกลางปี2538
ซึ่งมีเหตุการณ์พลิกผันทางการเมืองจน นำมาสู่
การยุบสภาทำให้มีการจัดการเลือกตั้งใหม่ในวันที่ 2 กรกฏาคม2538
ซึ่งสมาชิกพรรค ประชาธิปัตย์ได้ รับเลือกตั้งเข้ามาเป็นส.ส 86
คนและดำเนินการทางการเมืองเป็นฝ่ายค้าน รัฐบาลนายบรรหาร ศิลปอาชา
ซึ่งทางพรรคได้พิสูจน์ถึงการเป็นพรรคฝ่ายค้านที่มีประสิทธิ
ภาพต่อสู้กับการปกครองประเทศที่ไม่โปร่งใส จนในที่สุดนายบรรหาร ศิลปอาชาต้อง
ประกาศ ยุบสภาและจัดให้มีการเลือกตั้งในวันที่ 17 พฤศจิกายน 2539
จากการดำเนินการทางการเมืองที่ต่อเนื่องตลอดระยะเวลา 60 ปี พรรคประชาธิปัตย์
ได้ต่อสู้
กับระบอบเผด็จการเดิมมาในหลายยุคสมัยบางครั้งแสดงบทบาทในฐานะพรรคฝ่ายค้าน
บางครั้งแสดงบทบาทในฐานะฝ่ายรัฐบาลแต่ทั้งนี้ไม่ว่าจะมีบทบาทและฐานะอย่างไรในการต่อสู้
ทางการเมืองพรรคประชาธิปัตย์ยังคงยึดมั่นการดำเนินการทางการเมืองในระบอบประชาธิป
ไตย อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขยึดถืออุดมคติ 4
ประการของพรรคยืนหยัดพิทักษ์รักษา
ผลประโยชน์ของคนส่วนใหญ่และมุ่งมั่นสร้างสังคมที่เป็นธรรมให้บังเกิดขึ้นด้วยจิตใจและ
การอุทิศตัวในหลักการแห่งความซื่อสัตย์สุจริต
|
รายชื่อหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์
|
นายควง อภัยวงศ์
เป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 1
2489-2511 |
ม.ร.ว. เสนีย์ ปราโมทย์
เป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 2
2511-2522
|
พ.อ.ถนัด คอมันตร์
เป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 3
2522-2525 |
นายพิชัย
รัตตกุล
เป็นหัวหน้าพรรคคนที่ 4
2525-2534
|
|
|
|
|
|
1. |
ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช
|
6 เมษายน 2489 - 16 กันยายน 2491
|
|
2. |
นายเทพ โชตินุชิต
|
17 กันยายน 2491 - 25 มิถุนายน
2492 |
|
3. |
นายชวลิต อภัยวงศ์
|
มิถุนายน 2492 - 29 พฤศจิกายน
2494 |
|
4. |
นายใหญ่ ศวิตชาติ
|
30 กันยายน 2498 - 20 ตุลาคม
2501 |
|
5. |
นายธรรมนูญ เทียนเงิน
|
26 กันยายน 2513 - 6 ตุลาคม
2518 |
|
6. |
นายดำรง ลัทธิพิพัฒน์
|
13 พฤศจิกายน 2518 - 6 ตุลาคม
2521 |
|
7. |
นายเฉลิมพันธ์ ศรีวิกรม์
|
3 กุมภาพันธ์ 2522 - 26 พฤษภาคม
2522 |
|
8. |
นายมารุต บุนนาค
|
26 พฤษภาคม 2522 - 3 เมษายน
2525 |
|
9. |
นายเล็ก
นานา |
3 เมษายน 2525 - 5 เมษายน
2529 |
|
10. |
นายวีระ มุสิกพงศ์
|
5 เมษายน 2529 - 10 มกราคม
2530 |
|
11. |
พลตรีสนั่น ขจรประศาสน์
|
10 มกราคม 2530 - 10 สิงหาคม 2543
|
|
12. |
นายอนันต์ อนันตกูล
|
17 สิงหาคม 2543 - 6 พฤษภาคม
2546 |
|
13. |
นายประดิษฐ์ ภัทรประสิทธิ์
|
6 พฤษภาคม 2546 - 10 กุมภาพันธ์
2548 |
|
14. |
นายสุเทพ เทือกสุบรรณ
|
5 มีนาคม 2548 - ปัจจุบัน
|
ประวัติประธานาธิบดีสหรัฐ
คนที่ 44 (นายบารัค โอบามา)
สร้างประวัติศาสตร์เป็นที่เรียบร้อย สำหรับ
"บารัค โอบามา" นักการเมืองผิวสีผู้จรัสแสงของสหรัฐ ตัวแทนพรรคเดโมแครต
หลังจากชนะการเลือกตั้งประธานาธิบดี "จอห์น แม็คเคน"
คู่แข่งแห่งพรรครีพับลิกัน ผงาดเป็นผู้นำทำเนียบขาว
ด้วยฉันทามติจากคะแนนเลือกตั้งท่วมท้นของชาวอเมริกัน
ที่แห่ไปใช้สิทธิเลือกตั้งครั้งใหญ่เป็นประวัติการณ์ ท่ามกลางกระแสจับตาว่า
ที่สุดแล้ว บารัค โอบามา
จะทำสิ่งที่หลายคนทั่วโลกลุ้นเอาใจช่วยได้สำเร็จหรือไม่
ในการคว้าชัยเป็น ประธานาธิบดี "ผิวดำ"
คนแรกในประวัติศาสตร์การเมืองของสหรัฐ
 ประวัติ
ของ นาย บารัค โอบามา Barack Obama ประธานาธิบดีสหรัฐคนล่าสุด
บารัค
โอบามา (Barack Obama)
ชื่อเต็ม : บารัค ฮุสเซน โอบามา ( Barack
Hussein Obama)
วันเดือนปีเกิด : 4 สิงหาคม พ.ศ.
2504
สถานที่เกิด : มลรัฐฮาวาย
ประเทสสหรัฐอเมริกา
การศึกษา : มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย,
มหาวิทยาลัยฮาร์เวิร์ด
นายบารัค โอบามา
เป็นหนุ่มลูกครึ่งอเมริกันกับเคนยา เกิดที่มลรัฐฮาวาย หลังจากที่บิดาของเขาคือ Barack Obama, Sr. นักศึกษาต่างแดนจากเคนยาที่ทิ้งครอบครัวมาศึกษาต่อ ในอเมริกา
และมาพบรักกับ Ann Dunham นักศึกษาสาวจากแคนซัส ที่มหาวิทยาลัยฮาวาย
แต่รักในวัยเรียนดำเนินไปได้ไม่นาน เมื่อโอบามาน้อยลืมตาดูโลกได้เพียง 2 ปี
พวกเขาก็แยกทางกัน โอบามาน้อยยังคงอยู่กับมารดาในอเมริกา ส่วนบิดาของเขากลับไป
ทำงานที่เคนยา และแต่งงานใหม่กับหญิงอเมริกันในเคนยา
เป็นการเริ่มต้นครอบครัวครั้งที่ 3 แต่ก็ไปกันได้ไม่นาน จากความทุกข์ หลายๆ
ด้านประดังเข้ามา ทำให้บิดาของเขา เริ่มหันมา "ดื่ม" เพื่อลืมปัญหา
ทาง
ด้านมารดาของเขา หลังจากเลิกรากับบิดาของโอบามา เธอแต่งงานใหม่ กับ Lolo Soetoro
นักศึกษาชาวอินโดนีเซีย และมีบุตรสาวหนึ่งคนชื่อ Maya เมื่อโอบามา อายุ 6 ปี
มารดาของเขากับครอบครัวใหม่ได้ย้ายไปอยู่ ณ เมืองจาการ์ตาในอินโดนีเซีย
ที่ที่เขาเริ่มต้นชีวิตวัยเรียนครั้งแรกในต่างแดน จนกระทั่งอายุครบ 10 ปี
เขาถูกส่งกลับมาอยู่กับตากับยายของเขาที่ฮาวาย จนกระทั่งจบเกรด 5
บิดา
ผู้ให้กำเนิดโอบามาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์
ในขณะที่โอบามาน้อยกลายเป็นหนุ่มวัย 21 ปี และอีก 13 ปี ต่อมา
เขาสูญเสียมารดาที่จากไปด้วยโรคมะเร็งในรังไข่
เพียงไม่กี่เดือนหลังจากที่เขาเขียนหนังสือไว้อาลัยให้กับบิดาของเขา
โดยใช้ชื่อเรื่องว่า "ความฝันจากพ่อของฉัน" หรือ "Dreams from My Father" ซึ่ง ต่อมาเป็นหนังสือขายดีมาก
และทำให้หลายคนชื่นชอบในตัวเขา จากแง่คิดในหนังสือเรื่องนี้
ในหนังสือเขาบรรยายถึงความรู้สึกในวัยเด็กของเขาที่มีปมด้อย
มีความสับสนในที่มาและที่ไปของเขา เขาเติบโตท่ามกลางสองสีผิว
ดังข้อความที่เขากล่าวไว้ในหนังสือเล่มนั้นว่า "พ่อของฉันไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ตัวฉันเลย ท่าน
ตัวดำอย่างกับยางมะตอย แม่ของฉันก็ขาวอย่างกับน้ำนม"
ในวัยรุ่น
โอบามารู้สึกแปลกแยกมากในสังคม เขาเปิดอกในหนังสือว่า เขาต้องหัน
ไปพึ่งของมึนเมาและยาเสพติด ไล่มาตั้งแต่ เหล้า กัญชา และโคเคน
เพื่อทำให้ลืมว่าเขาเป็นใคร...
โอบามาเติบโตมาท่ามกลางความหลากหลายในความคิดเรื่องศาสนา...
จากพ่อผู้ให้กำเนิดชาวมุสลิมที่มีความเชื่อว่า พระเจ้าไม่มีอยู่จริง
จากแม่ที่มาจากครอบครัว ที่ไม่ยึดถือศาสนาใด และพ่อเลี้ยงชาวอินโด นีเซียที่ไม่เห็นว่าศาสนามีความสำคัญมากนักในการดำเนินชีวิต...
เขาจึงต้องพยายามแสวงหาที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจด้วยตนเอง
จนกระทั่งเขาลงเอยที่เป็นสมาชิกของโบสถ์ Trinity สังกัด United Church of Christ
ที่ไม่ปิดกั้นการคิดเชิงวิจารณ์ (Critical Thinking)
พร้อมทั้งไม่ขัดขวางการต่อสู้เพื่อความถูกต้อง
และเท่าเทียมกันทางสังคมและเศรษฐกิจ
แม้
ว่าชีวิตในวัยเยาว์ของโอบามาจะ ไม่เป็นสุขมากนัก
แต่เขาสามารถสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี จากคณะรัฐศาสตร์
มหาวิทยาลัยโคลัมเบียที่มีชื่อเสียง
หลังจากเรียนจบเขาเข้าร่วมงานกับองค์กรไม่แสวงหากำไร
โดยเป็นที่ปรึกษาโครงการฝึกอาชีพให้แก่โบสถ์แห่งหนึ่งในชิคาโก เมื่อเขาอายุได้ 27
ปี เขาศึกษาต่อที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
ในปีเดียวกันนั้นเขาพบรักกับ Michelle Robinson นิติกรสาวผิวดำจากบริษัทกฎหมาย
Sidley & Austin ในชิคาโกที่เขาเคยร่วมงาน ขณะศึกษาอยู่ได้ 2 ปี
เขาเป็นคนผิวดำคนแรกที่ได้รับเลือกเป็นประธานของ Harvard Law Review ในรอบ
กว่าศตวรรษ จากนั้นเมื่อเขาสำเร็จนิติศาสตร์ ในปี 1991
เขามารับหน้าที่เป็นที่นิติกรสมทบ ให้บริษัทที่ปรึกษากฎหมาย Miner, Barnhill &
Galland ในชิคาโก และสมรสกับ Michelle ในปีต่อมา และมีบุตรสาวด้วยกัน 2 คน คือ
Malia และ Natasha จากนั้นเขาย้ายครอบครัวมาอยู่ที่เมือง Hyde Park ในชิคาโก
ขณะเดียวกันเขาเริ่มงานสอนหนังสือวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญที่คณะนิติศาสตร์
มหาวิทยาลัยชิคาโกจนถึงปี 2004
ในปี 2004 นี้
เองเป็นปีที่ชื่อของเขาเริ่มเป็นที่รู้จักในวงการเมืองของสหรัฐฯ
จากการได้รับเลือกเป็นตัวแทนวุฒิสมาชิกในสภาสูงจากรัฐอิลลินอยส์และเขาได้
ร่วมกล่าวสุนทรพจน์ในงานประชุมพรรคเดโมแครตประจำปี
ซึ่งสุนทรพจน์ของเขาในครั้งนั้นโดนใจชาวเดโมแครตหลายคน รวมทั้ง สื่อมวลชนด้วย
เรียกได้ว่าเขาเป็นนักการเมือง หนุ่มหน้าใหม่ที่มาแรงในยุคนี้ ด้วยประวัติทาง
การเมืองยังค่อนข้างใสสะอาด ยังไม่มีผลงาน ที่ติดลบ เพราะยังมีผลงานไม่มากนัก
แต่ด้วย ความที่เป็นคนที่มีวาทศิลป์ยอดเยี่ยม ผนวกกับมาดปัญญาชน สุขุม ลุ่มลึก
และติดดินอยู่ในที สามารถเข้าถึงคนได้ทุกกลุ่ม ตั้งแต่นักการเมืองผู้หนาประสบการณ์
พนักงานบริษัทไปจนถึงเกษตรกร อีกทั้งสตรี เด็ก และคนชรา อย่างไรก็ดี
มีนักวิเคราะห์การเมืองอย่าง Robert Putnum แห่งมหาวิทยาลัย ฮาร์วาร์ด
มีความเห็นว่า โอบามาจืดไปสำหรับ การเมือง เทียบไม่ได้กับบิล
คลินตัน...บารมีและวาสนาของบารัก โอบามา จะไปถึงขั้นเป็นผู้นำของประเทศนั้น
ยังไม่มีใครตอบได้
ต้อง ยอมรับ ว่าในส่วนวงการบันเทิงนั้นเรื่องสีผิว
ค่อนข้างเท่าเทียมแล้ว
แต่ยังมีความพยายามพลักดันให้ประเด็นลดการเหยียดผิวไปพิสูจน์ตัวเองในระดับ ชาติ
นั่นเอง โอบามาจึงได้รับอนิสงค์จากประเด็นนี้ไปอย่างเต็มๆ
อย่างการโดดมาช่วยโอบามาหาเสีย ของ โอปราห์ วินฟรีย์
พิธีกรผิวสีรายการทอล์กโชว์ชื่อดังที่เป็นผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งของสหรัฐ
ทำให้ฐานเสียงโอบามาแน่นขึ้น และโกยคะแนนเป็นกอบเป็นกำ
ล่าสุดนี้
อย่างที่เรารู้กัน จากข่าว โอบามาเสนอตัวเป็นตัวแทนพรรคเดโมแครต
ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา ปี 2008 โดย
ได้รับความนิยมจากคนรุ่นใหม่ที่ต้องการความเปลี่ยนแปลง และกลุ่มชาวอเมริกันผิวดำ
ในการคอคัสรอบแรกที่จัดขึ้นในรัฐไอโอวา เมื่อวันที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2551
เขาได้รับคะแนนนิยม 38% เหนือนายจอห์น เอ็ดเวิร์ดส (30%) และนางฮิลลารี คลินตัน
(29%) อย่างพลิกความคาดหมาย
ที่มาhttp://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=hopeland&month=01-2008&date=11&group=1&gblog=17
โอบามา
คว้าชัยเป็นประธานาธิบดีผิวสีคนแรก ของสหรัฐอเมริกา ด้วยคะแนน 333 เสียง ต่อ 155
เสียง
นายบารัค โอบามา
ตัวแทนพรรคเดโมแครต เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อนายจอห์น แมคเคน จากรีพับลิกัน
ในการเลือกตั้งที่ มลรัฐยูทาห์ และ แคนซัส ใน มลรัฐยูทาห์แมคเคน เป็นฝ่ายชนะ โอบามา
ไปแบบขาดลอย 61 ต่อ 37 % ขณะที่ใน แคนซัส แมคเคน ก็เป็นฝ่ายชนะไป อีก 55 ต่อ 43
%
ขณะเดียวกัน นายโอบามา
สามารถคว้าชัยชนะได้ที่ มลรัฐไอโอวา ด้วยคะแนน ขาดลอย 72 ต่อ 27 %ทำให้
เขายังคงมีคะแนนคณะผู้เลือกตั้ง นำ นายแมคเคน อยู่ที่ 207 - 129 คะแนน และ
โอบามาต้องการอีกเพียง 63 คะแนนเท่านั้น ก็จะเป็น ประธานาธิบดีสหรัฐฯ คนใหม่
ในทันที
โอบามา ประกาศหลังคว้าชัย
นำอเมริกาสู่การเปลี่ยนแปลง
นายบารัค โอบามา
ประธานาธิบดีผิวสีคนแรกของสหรัฐฯ คนที่ 44 ขึ้นกล่าวปราศรัยขอบคุณกับผู้สนับสนุน
วันนี้ (5 พฤศจิกายน) หรือเมื่อช่วงเที่ยงคืนที่ผ่านมา ตามเวลาท้องถิ่น
ที่แกรนด์พาร์ค ชิคาโก หลังคว้าคะแนนคณะผู้เลือกตั้ง หรืออิเล็กทรอรัลโหวต เกิน 270
เสียงขึ้นไป คว้าชัยชนะ
นายโอบามา กล่าวว่า
การเลือกตั้งครั้งนี้มีผู้มาลงคะแนนเสียงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์
และไม่ได้แบ่งเป็นสีแดง หรือสีน้ำเงิน แต่เป็นสหรัฐอเมริกา
โดยผลการเลือกตั้งครั้งนี้แสดงว่าการเปลี่ยนแปลงมาถึงอเมริกาแล้ว และกล่าวอีกว่า
เมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา นายแมคเคนได้โทรศัพท์มาแสดงความยินดีแล้ว
พร้อมกล่าวชมแมคเคนว่าชาวอเมริกาควรชื่นชมที่นายแมคเคนเสียสละช่วยสหรัฐอเมริกา
พร้อมทั้งขอบคุณ นาย โจ ไบเดน ผู้ที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลาในการหาเสียงเลือกตั้ง
และ 16 ปีที่ผ่านมาเขาได้รับการสนับสนุน และความรักจากภรรยาของเขา มิทเชล โอบามา
รวมทั้งลูกทั้ง 2 คน และว่า คุณยายของเขาแม้ไม่ได้มาร่วมยินดี
แต่เชื่อว่าเธอจะเฝ้ามองจากที่ใดที่หนึ่ง
นายโอบามา
ยังกล่าวขอบคุณผู้จัดการรณรงค์หาเสียงของเขาด้วยที่ทำให้การเลือกตั้งสำเร็จ
โดยเป็นผู้จัดการเลือกตั้งที่ดีที่สุดที่เคยมีมา
พร้อมทั้งขอบคุณบุคคลที่สนับสนุนเขาทุกคน และนี่คือชัยชนะของทุกๆ คน
เขายังกล่าวว่า
จะต้องแก้ปัญหาสงคราม พลังงานทดแทน แม้ว่าการทำทุกอย่างจะยาก
แต่มีความหวังว่าจะไปถึงจุดหมายปลายทางได้ ทั้งนี้
รัฐบาลคงไม่สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างได้ แต่พร้อมจะรับฟังเสียงประชาชน
นายโอบามา
กล่าวอีกว่า การเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งนี้
ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง ทุกคนต้องมีจิตวิญญาณในการแก้ปัญหา
และไม่ใช่วอลสตรีทจะรุ่งเรืองอย่างเดียว แต่คนธรรมดาจะต้องดีด้วย
เขายังกล่าวย้ำสิ่งที่อับราฮัม ลินคอน เคยพูดว่า ทุกคนเป็นเพื่อนกันไม่ใช่ศัตรูกัน
เขาต้องการความช่วยเหลือของประชาชนทุกคน และจะเป็นประธานาธิบดีที่ดีของประชาชน
และประชาชนที่อยู่ทั่วโลกจะได้เห็นอรุณรุ่งวันใหม่ของผู้นำสหรัฐอเมริกา
ใครร้องหาสันติภาพจะสนับสนุน แต่ใครที่จะทำลายล้าง ก็จะทำลายล้างกลับ
โดยสิ่งที่จะชนะคนที่คิดจะทำลายล้างสหรัฐฯ ได้ จะมาจากพื้นฐานประชาธิปไตย
และความมีเสรีภาพ
เขากล่าวทิ้งท้ายอีกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สหรัฐฯ
ก็ยังเป็นประเทศที่มีประชาธิปไตย เราควรทำอะไรให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
และถึงเวลาแล้วที่จะต้องทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ประธานาธิบดีสหรัฐ คนที่ 1-44
1. George
Washington
2. John
Adams
3. Thomas
Jefferson
4. James Madison
5. James Monroe
6. John Quincy
Adams
7. Andrew
Jackson
8. Martin Van Buren
9. William Henry
Harrison
10.
John Tyler
11.
James K. Polk
12. Zachary Taylor
13. Millard Fillmore
14. Franklin Pierce
15. James
Buchanan
16.
Abraham Lincoln
17. Andrew Johnson
18. Ulysses S.
Grant
19.
Rutherford B. Hayes
20. James A. Garfield
21. Chester A.
Arthur
22.
Grover Cleveland
23.
Benjamin Harrison
24. Grover Cleveland
25. William
McKinley
26.
Theodore Roosevelt
27. William Howard
Taft
28.
Woodrow Wilson
29. Warren G.
Harding
30.
Calvin Coolidge
31. Herbert Hoover
32. Franklin D. Roosevelt
33. Harry S.
Truman
34.
Dwight D. Eisenhower
35. John F.
Kennedy
36.
Lyndon B. Johnson
37. Richard
Nixon
38.
Gerald Ford
39.
Jimmy Carter J
40.
Ronald Reagan J
41.
George H. W. Bush
42. Bill
Clinton
43.
George W. Bush J
44.
Barack Obama
ขอบคุณข้อมูลจาก
ไทยรัฐ kapook
bloggang เดลินิวส์
ประวัติ พระมหาพิชัยราชรถ
และเวชยันตราชรถ
พระมหาพิชัยราชรถ
สำหรับอัญเชิญพระบรมศพไปยังพระเมรุมาศที่สนามหลวง
พระมหาพิชัยราชรถ
ปรากฏบันทึกการสร้างในพระราชพงศาวดารว่า ...ปีเถาะ
สัปตศกพระโองการรับสั่งให้ช่างทำพิชัยราชรถที่จะทรงพระโกศพระอัฐิ ๗
รถ ให้ตัดเสาพระเมรุตั้ง
ทรงประดับเครื่องให้แล้วเสร็จในปีเถาะ
การสร้างราชรถครั้งนั้นก็คือการสร้างพระมหาพิชัยราชรถขึ้น
เพื่อการพระบรมศพพระปฐมบรมมหาชนก ใน พ.ศ. ๒๓๓๘
โดยโปรดให้สร้างเป็นราชรถขนาดใหญ่ตามแบบพระราชประเพณี
ที่เคยมีมาครั้งกรุงศรีอยุธยา คือ มีขนาดสูง ๑,๑๒๐ เซนติเมตร ยาว ๑,๕๓๐
เซนติเมตร งานพระเมรุ พ.ศ. ๒๓๓๙
ต่อมาใน พ.ศ. ๒๓๔๒
สมเด็จพระพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี สิ้นพระชนม์
ก็โปรดให้อัญเชิญพระโกศทรงบนพระมหาพิชัยราชรถออกพระเมรุอีกครั้งหนึ่ง
นับจากนั้นพระมหาพิชัยราชรถก็ได้ถูกกำหนดให้เป็นราชรถเฉพาะ
อัญเชิญพระบรมศพพระเจ้าแผ่นดินตลอดมา
รายละเอียดของพระมหาพิชัยราชรถ
รายละเอียดไม้จำหลักประดับพระมหาพิชัยราชรถ
ส่วนต่าง ๆ
ของพระมหาพิชัยราชรถ
เกริน
กล่าวได้ว่าเป็นบันไดเลื่อนโบราณ
ใช้ยกพระบรมโกศจากพระยานมาศขึ้นไปประดิษฐานบนบุษบกของพระมหาพิชัยราชรถ
พระมหาพิชัยราชรถได้ชำรุดทรุดโทรมลงตามกาลเวลา
ได้มีการซ่อมแซมเพื่อใช้งานได้อยู่เสมอ
ดังที่ปรากฏในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖
ในครั้งนั้นนอกจากซ่อมแซมให้สวยงามแล้ว
ยังโปรดให้เพิ่มล้อขึ้นอีกที่ใต้ตัวราชรถทั้งนี้เพื่อให้รับน้ำหนักตัวราชรถและบุษบกยอด
และพระโกศที่ตั้งอยู่บนราชรถได้ทั้งหมด
นอกจากนี้เพื่อให้การเคลื่อนย้ายเข้ากระบวนพระราชพิธีเป็นไปอย่างสะดวก
และรู้สึกมีน้ำหนักเบาขึ้น
ต่อมากรมศิลปากรได้เล็งเห็นความสำคัญและความงดงามของงานศิลปกรรมประณีตศิลป์
จึงได้บูรณะซ่อมแซมเสริมความมั่นคงแก่พระมหาพิชัยราชรถขึ้นอีกครั้งหนึ่ง
เพื่อให้มรดกงานศิลปกรรมนี้อยู่คู่กับชาติไทยต่อไป
การบูรณะพระมหาพิชัยราชรถสำเร็จในปี พ.ศ. ๒๕๓๐
เวชยันตราชรถ
สร้างในรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช
เวชยันตราชรถ
เป็นราชรถอีกองค์หนึ่งที่พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงโปรดเกล้าฯ
ให้สร้างขึ้นเพื่ออัญเชิญพระศพ สมเด็จพระพี่นางเธอ
เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์
ในงานพระเมรุคู่กับสมเด็จพระพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระเทพสุดาวดี ซึ่งทรงใช้พระมหาพิชัยราชรถ พ.ศ.
๒๓๔๒ เวชยันตราชรถมีขนาดสูง
๑,๑๗๐ เซนติเมตร ยาว ๑,๗๕๐ เซนติเมตร
ภายหลังงานพระเมรุ พ.ศ. ๒๓๔๒ แล้ว
เวชยันตราชรถก็ถูกใช้เป็นราชรถรองในงานพระเมรุพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลต่อมา
จนถึงงานพระเมรุพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
ต่อมาพระมหาพิชัยราชรถชำรุด
ดังนั้นในงานพระเมรุพระบาทสมเด็จพระพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖
และพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล รัชกาลที่ ๘
จึงได้ใช้เวชยันตราชรถเป็นรถทรงพระบรมศพ
โดยไม่มีราชรถรองในริ้วกระบวน
และแม้ในการพระเมรุอัญเชิญพระบรมศพสมเด็จพระนางเจ้ารำไพพรรณี
พระบรมราชินีใน พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๗
ก็ได้ใช้เวชยันตราชรถ เป็นรถอัญเชิญพระบรมศพ เมื่อวันที่ ๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๘
ซึ่งกรมศิลปากรก็ได้ซ่อมแซมเสริมความมั่นคง
และตกแต่งความสวยงามด้วยการลงรักปิดทองประดับกระจกในการนี้ด้วย
และได้ออกหมายเรียกว่าพระมหาพิชัยราชรถ
เกรินด้านหน้าของเวชยันตราชรถ
จำหลักเป็นลายพญานาค
ที่นั่งเกรินด้านหน้าของนักสราชที่ถือแพนหางนกยูง
เพื่อให้เป็นสัญญาณของการเคลื่อนกระบวนแห่พระบรมศพจากเวชยันตราชรถ
ในกระบวนแห่พระบรมศพไปยังพระเมรุมาศ
นอกจากพระมหาพิชัยราชรถ และเวชยันตราชรถยังมีราชรถน้อยอีก ๓ องค์
ราชรถน้อยมีลักษณะคล้ายราชรถองค์ใหญ่ทั้งสององค์
คือมีส่วนตัวรถที่แกะสลักลงรักปิดทองประดับกระจก คานที่ยื่นออกมาเป็นรูปนาคราช
บนราชรถมีบุษบกตั้งอยู่เช่นเดียวกัน
เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่ามาก
ราชรถน้อยองค์หนึ่งใช้เป็นราชรถที่สมเด็จพระสังฆราชประทับ
ทรงสวดนำกระบวนพระมหาพิชัยราชรถ ราชรถองค์ที่สอง
เป็นราชรถโยงผ้าจากพระบรมโกศ
จัดเป็นราชรถตามจากนั้นเป็นราชรถน้อยอีกองค์หนึ่ง
ใช้เป็นรถสำหรับพระบรมวงศานุวงศ์ผู้ใหญ่ประทับ
เพื่อทรงโปรยทานพระราชทานแก่ประชาชนที่มาเฝ้ากราบพระบรมศพตามทางสู่พระเมรุมาศ
ต่อจากนั้นตามด้วยราชรถรอง คือ เวชยันตราชรถและรถประทับอื่น ๆ
ดังนั้นจะเห็นได้ว่าราชรถที่ใช้ในการพระบรมศพจริง ๆ มี ๕ องค์ ซึ่งล้วนสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๑
พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช แห่งกรุงรัตนโกสินทร์
และได้นำออกใช้งานพระเมรุมาศทุกรัชกาลจนปัจจุบัน
การประดับลวดลายพระเวชยันตราชรถ
ด้วยไม้จำหลักลงรักปิดทองและประดับกระจก
คราวใดที่ราชรถองค์ใดชำรุดทรุดโทรม ก็จะได้รับการบูรณะซ่อมแซมมาตลอด
เพื่อให้มีสภาพที่ใช้การได้และเพื่ออนุรักษ์งานศิลปกรรมไทยไม้จำหลัก
ที่ยิ่งใหญ่ไว้เป็นมรดกแห่งบรรพชนไทยตลอดไปชั่วกาลนาน
อันจะก่อให้เกิดความภาคภูมิใจในอัจฉริยะของบรรพบุรุษทั้งในด้านภูมิปัญญา
และสุนทรียะที่เต็มไปด้วยความรอบรู้
ในปรัชญาทางศาสนาอย่างลึกซึ่งอีกด้วย
หากจะพิจารณาถึงความหมายและคติความเชื่อที่จินตนาการออกมาเป็นรูปร่างที่เห็นนั้น จะพบว่า
การให้รูปแบบเต็มไปด้วยปรัชญาทางความเชื่อ ที่มีความหมายเกี่ยวกับเทพเจ้าที่พ้องกันทั้งในพระพุทธศาสนา
และในศาสนาพราหมณ์ ก็คือเรื่องของจักรวาล
พระพุทธศาสนาจะกล่าวว่าจักรวาลประกอบด้วยทวีป ๔ ทวีป คือ อุตรกุรุทวีป
อมรโคยานทวีป บุรพวิเทหทวีป และชมพูทวีป กับทั้งประกอบด้วยภูมิทั้ง ๓ คือ
กามภูมิ รูปภูมิ และอรูปภูมิ
จักวาลนี้มีเขาพระสุเมรุเป็นศูนย์กลางและเป็นที่ประทับของพระอินทร์
ซึ่งทรงเป็นประธานเหนือเทพทั้งปวง
ราชรถน้อย
ในกระบวนแห่พระบรมศพมี
๓ องค์ คือ สำหรับพระสงฆ์อ่านพระอภิธรรม ๑ โปรยข้าวตอกดอกไม้ ๑ และโยง
๑
ส่วนในศาสนาพราหมณ์
ถือว่าเขาไกรลาสเป็นศูนย์กลางของจักรวาล เป็นที่ประทับของพระศิวะ
หรือพระอิศวร
รูปแบบของพระมหาพิชัยราชรถและเวชยันตราชรถ
ก็น่าจะสร้างขึ้นตามคติความเชื่อในเรื่องของจักรวาลทางพระพุทธศาสนา
เพราะเป็นการแสดงถึงว่า ได้ให้พระสงฆ์สวดนำวิญญาณไปสู่ที่สงบอันมีโลกุตร
และนิพพานเป็นสำคัญ
รูปแบบของราชรถเป็นการจำลองเอาเฉพาะเขาพระสุเมรุเพียงองค์เดียว โดยใช้รูปของบุษบกเป็นสัญลักษณ์
บุษบกเป็นอาคารโปร่งรูปสี่เหลี่ยมค่อนข้างจัตุรัส เปิดโล่งทั้ง ๔ ทิศ
หลังคาเป็นชั้น ๆ ประกอบด้วยซุ้มรังไก่เรียงกัน ๓ ซุ้ม
ชั้นแต่ละชั้นซ้อนลดหลั่นกันขึ้นไปดูเรียวแหลม
ในด้านสถาปัตยกรรมถือว่าเป็นการสร้างสรรค์ของช่างที่ทำให้หลังคาดูเบา
และสวยงามไม่เทอะทะ
ตัวบุษบกหากจะเปรียบกับชั้นภูมิของจักรวาล ก็น่าจะเป็นชั้นอรูปภูมิได้
เพราะเป็นที่ประดิษฐานพระบรมโกศซึ่งบรรจุพระบรมศพ ซึ่งเปรียบได้กับวิญญาณที่ไม่มีรูป
ก็น่าจะเข้ากับคติความเชื่อนี้ได้
กับทั้งเป็นการเทิดพระบารมีแห่งองค์ในพระบรมโกศ
ซึ่งเปรียบเสมือนทรงเป็นเทพในสัมปรายภพนั่นเอง
ราชรถโถง
สำหรับอัญเชิญพระโกศพระศพของพระบรมวงศานุวงศ์
ตัวราชรถเป็นไม้จำหลักรูปพญานาค ลงรักปิดทอง เทียมลากด้วยม้า
สร้างในสมัยรัตนโกสินทร์
บุษบกตั้งอยู่บนฐานที่ซ้อนกัน ๓ ชั้น อันเปรียบได้กับภูมิทั้ง ๓
ภูมินั้น จะเห็นว่า
ฐานแต่ละชั้นมีรูปเทวดานั่งพนมมือเรียงรายอยู่โดยรอบ โดยมีพญานาค ๔ ตัว
โอบอยู่โดยรอบด้านละ ๒ ตัว
ซึ่งหันเศียรออกไปทางทิศตรงกันข้าม ทำให้เห็นด้านข้างของราชรถ
มีปลายที่งอนโค้งขึ้น
ดูคล้ายบุษบกมาลาที่ประกอบเป็นมุขบัญชร
ในส่วนของท้องพระโรงที่พระเจ้าอยู่หัวเสด็จออกว่าราชการ
ดังนั้นจะเห็นว่าเทวดานั่งพนมมือและพญานาคนั้น
ก็เป็นสัญลักษณ์แห่งสวรรค์ชั้นรูปภูมินั่นเอง ฐานทั้ง ๓
ชั้นตั้งอยู่เหนือตัวรถ ที่ประกอบด้วยล้อขนาดใหญ่ ๔ ล้อ และมีล้อเล็กอยู่แนวกลางใต้ฐาน
และคันชักอีก ๒ จุด เพื่อรับน้ำหนักของราชรถทั้งคัน ดังนั้น ล้อ คาน และเพลา
จึงต้องมีความแข็งแรงเป็นพิเศษด้วย
อันเปรียบได้กับโลกและกามภูมินั่นเอง
**************************
เรียบเรียงจาก
:
กรมศิลปากร. กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์.
เครื่องประกอบพระราชอิสริยยศ ราชยาน ราชรถ และพระเมรุมาศ.
กรุงเทพฯ : กรม, ๒๕๓๙.
คุณธรรมพื้นฐาน 8 ประการ
กระทรวงศึกษาธิการ
ประกาศนโยบายเร่งรัดการปฏิรูปการศึกษา
โดยยึดคุณธรรมนำความรู้สร้างความตระหนักสำนึกในคุณค่าของปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง
ความสมานฉันท์ สันติวิธี วิถีประชาธิปไตย
พัฒนาคนโดยใช้คุณธรรมเป็นพื้นฐานของกระบวนการเรียนรู้ที่เชื่อมโยง
ความร่วมมือของสถาบันครอบครัว ชุมชน สถาบัน ศาสนาและสถาบันการศึกษา
โดยมีจุดเน้นเพื่อพัฒนาเยาวชนให้เป็นคนดี มีความรู้ และอยู่ดีมีสุข
ดังนั้น เพื่อให้การขับเคลื่อนดังกล่าวมีความชัดเจน เกิดประสิทธิภาพสูงสุด
และสามารถนำไปสู่การปฏิบัติได้อย่างเป็นรูปธรรม "๘
คุณธรรมพื้นฐาน" ที่ควรเร่งปลูกฝัง ประกอบด้วย
๑) ขยัน
ขยัน คือ
ความตั้งใจเพียรพยายามทำหน้าที่การงานอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ อดทน
ความขยันต้องปฏิบัติควบคู่กับการใช้สติปัญญา
แก้ปัญหาจนเกิดผลสำเร็จ
ผู้ที่มีความขยัน คือ
ผู้ที่ตั้งใจทำอย่างจริงจังต่อเนื่องในเรื่องที่ถูกที่ควรเป็นคนสู้งาน
มีความพยายาม ไม่ท้อถอย กล้าเผชิญอุปสรรค รักงานที่ทำ
ตั้งใจทำหน้าที่อย่างจริงจัง
๒) ประหยัด
ประหยัด คือ
การรู้จักเก็บออม ถนอมใช้ทรัพย์สิน สิ่งของแต่พอควรพอประมาณ
ให้เกิดประโยชน์คุ้มค่า ไม่ฟุ่มเฟือย ฟุ้งเฟ้อ
ผู้ที่มีความประหยัด คือ
ผู้ที่ดำเนินชีวิตความเป็นอยู่ที่เรียบง่าย รู้จักฐานะการเงินของตน
คิดก่อนใช้คิดก่อนซื้อ เก็บออม ถนอมใช้ทรัพย์สินสิ่งของอย่างคุ้มค่า
รู้จักทำบัญชีรายรับ-รายจ่ายของตนเองอยู่เสมอ
๓) ความซื่อสัตย์
ซื่อสัตย์ คือ
ประพฤติตรงไม่เอนเอียงไม่มีเล่ห์เหลี่ยมมีความจริงใจ
ปลอดจากความรู้สึกลำเอียงหรืออคติ
ผู้ที่มีความซื่อสัตย์ คือ
ผู้ที่มีความประพฤติตรงทั้งต่อหน้าที่ ต่อวิชาชีพ ตรงต่อเวลา ไม่ใช้เล่ห์กล
คดโกงทั้งทางตรงและทางอ้อม
รับรู้หน้าที่ของตนเองและปฏิบัติอย่างเต็มที่ถูกต้อง
๔) มีวินัย
มีวินัย คือ
การยึดมั่นในระเบียบแบบแผน ข้อบังคับและข้อปฏิบัติ
ซึ่งมีทั้งวินัยในตนเองและวินัยต่อสังคม
ผู้ที่มีวินัย คือ
ผู้ที่ปฏิบัติตนในขอบเขต กฏ ระเบียบของสถานศึกษา
สถาบัน/องค์กร/สังคมและประเทศ โดยที่ตนเองยินดีปฏิบัติตามอย่างเต็มใจและตั้งใจ
๕) สุภาพ
สุภาพ คือ
เรียบร้อย อ่อนโยน ละมุนละม่อม มีกิริยามารยาทที่ดีงาม
มีสัมมาคารวะ
ผู้ที่มีความสุภาพ คือ
ผู้ที่อ่อนน้อมถ่อมตนตามสถานภาพและกาลเทศะ ไม่ก้าวร้าว รุนแรง
วางอำนาจข่มผู้อื่นทั้งโดยวาจาและท่าทาง
แต่ในเวลาเดียวกันยังคงมีความมั่นใจในตนเอง เป็นผู้ที่มีมารยาท
วางตนเหมาะสมตามวัฒนธรรมไทย
๖) สะอาด
สะอาด คือ ปราศจากความมัวหมองทั้งกาย ใจ และสภาพแวดล้อม
ความผ่องใสเป็นที่เจริญตาทำให้เกิดความสบายใจแก่ผู้พบเห็น
ผู้ที่ความสะอาด คือ
ผุ้รักษาร่างกาย ที่อยู่อาศัยสิ่งแวดล้อมถูกต้องตามสุขลักษณะ
ฝึกฝนจิตใจมิให้ขุ่นมัว
จึงมีความแจ่มใสอยู๋เสมอ
๗) สามัคคี
สามัคคี
คือ ความพร้อมเพียงกัน ความกลมเกลียวกัน
ความปรองดองกัน ร่วมใจกันปฏิบัติงานให้บรรลุ
ผลตามที่ต้องการเกิดงานการอย่างสร้างสรรค์ปราศจากการทะเลาะวิวาท
ไม่เอารัดเอาเปรียบกัน เป็นการยอมรับความมีเหตุผล
ยอมรับความแตกต่างหลากหลายทางความคิด ความหลากหลายในเรื่องเชื้อชาติ ความกลมเกลียวกันในลักษณะเช่นนี้ เรียกอีกอย่างว่า
ความสมานฉันท์
ผู้ที่มีความสามัคคี คือ
ผู้ที่เปิดใจกว้างรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น
รู้บทบาทของตนทั้งในฐานะผู้นำและผู้ตามที่ดี
มีความมุ่งมั่นต่อการรวมพลัง ช่วยเหลือเกื้อกูลกันเพื่อให้การงานสำเร็จลุล่วง
แก้ปัญหาและขจัดความขัดแย้งได้ เป็นผู้มีเหตุผล
ยอมรับความแตกต่างหลากหลายทางวัฒนธรรม ความคิด ความเชื่อ พร้อมที่จะปรับตัวเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างสันติ
๘) มีน้ำใจ
มีน้ำใจ คือ ความจริงใจที่ไม่เห็นแก่เพียงตัวเองหรือเรื่องของตัวเอง
แต่เห็นอกเห็นใจเห็นคุณค่าในเพื่อน มนุษย์ มีความเอื้ออาทรเอาใจใส่
ให้ความสนใจในความต้องการ ความจำเป็น ความทุกข์สุขของผู้อื่น และพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน
ผู้ที่มีน้ำใจ คือ
ผู้ให้และผุ้อาสาช่วยเหลือสังคสม รู้จักแบ่งปัน เสียสละความสุขส่วนตน
เพื่อทำประโยชน์แก่ผู้อื่นเข้าใจ เห็นใจ
ผู้ที่มีความเดือดร้อน อาสาช่วยเหลือสังคมด้วยแรงกาย สติปัญญา
ลงมือปฏิบัติการเพื่อบรรเทาปัญหา
หรือร่วมสร้างสรรค์สิ่งดีงามให้เกิดขึ้นในชุมชน
ที่มา
dek-d.com http://www.dek-d.com/content/view.php?id=3312
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
(Bermuda Triangle)
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา (Bermuda Triangle)
เป็นบริเวณสมมติในมหาสมุทรแอตแลนติก มีเนื้อที่ประมาณ 1.2 ตร.กม. อยู่ระหว่างจุด 3
จุดที่ไม่เป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า ได้แก่ เปอร์โตริโก
ปลายสุดของมลรัฐฟลอริดาในสหรัฐอเมริกา
และเกาะเบอร์มิวดาซึ่งเป็นดินแดนในปกครองของสหราชอาณาจักร
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดาเป็นที่รู้จักทางสื่อมวลชนอย่างแพร่หลาย
หลังจากที่ค้นพบว่าคุณสมบัติทางฟิสิกส์ต่างๆ ไม่เป็นไปตามกฎพื้นฐาน
สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา เริ่มเป็นที่รู้จักในปี พ.ศ. 2494
(ค.ศ. 1951) หลังจากที่มีเรือขนาดใหญ่หายสาบสูญภายในบริเวณสามเหลี่ยม
รวมถึงเครื่องบินและเรือขนาดเล็กอื่นๆ จนได้รับขนานนามว่า "สามเหลี่ยมปีศาจ" (The
Devil's Triangle)
ศัพท์คำว่า "สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา" หรือ "Bermuda
Triangle" นี้ มีที่มาจากบทความนิตยสารอาร์กอสซี่ เจ้าของบทความชื่อ Vincent H.
Gaddis
ได้นำเสนอเรื่องราวของเรือและเครื่องบินที่สาบสูญไปอย่างลึกลับโดยปราศจากคำอธิบายในนิตยสารดังกล่าว
เมื่อปี ค.ศ. 1964 แต่ แกดดิส ไม่ได้เป็นคนแรกที่สังเกตเรื่องนี้
ก่อนหน้าในปี ค.ศ. 1952 นาย George X. Sands เสนอเรื่องทำนองนี้เช่นกันในนิตยสาร
Fate
เนื้อหากล่าวถึงปริมาณของเรือและเครื่องบินที่สาบสูญไปอย่างผิดปกติในบริเวณน่านน้ำดังกล่าว
ซึ่งยอดสูญหายนี้มันมากเกินไปกว่าที่จะสันนิษฐานว่าเป็นอุบัติเหตุ
ต่อมาถัดมาในปี ค.ศ. 1969 นายวอลเลซ สเปนเซอร์
ได้เขียนหนังสือว่าด้วยสามเหลี่ยมปริศนานี้โดยเฉพาะออกจำหน่ายในชื่อว่า "Limbo of
the Lost"
ถัดจากนั้นก็มีหนังสือออกจำหน่ายตามมาอีกมากมายเกี่ยวกับความลึกลับของสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
ซึ่งก็มียอดจำหน่ายดีแทบทุกเล่ม ที่มีชื่อเสียงเป็นพิเศษคือบทความที่มีชื่อว่า "The
Devil's Triangle" ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1974
ซึ่งเนื้อหาสำหรับเป็นที่ชื่นชอบความลึกลับเกี่ยวกับสามเหลี่ยเบอร์มิวดาเป็นอันมาก
เป็นที่น่าสังเกตคือ หนังสือแทบทุกเล่มมุ่งประเด็นไปยังมุมมองที่ว่า
เบื้องหลังของการสูญหายนี้ มาจากเทคโนโลยีของสิ่งทรงภูมิปัญญามากกว่าประเด็นอื่น
เช่นมาจากมนุษย์ต่างดาว หรือมนุษย์ที่อาศัยอยู่ใต้มหาสมุทรบริเวณนั้น
ต่างก็หาหลักฐานและทฤษฎีมาถกเถียงกันและบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดามีอาณาบริเวณที่กว้างมากจาก
ฟลอริด้า-เปอร์โต ริโก-เกาะเบอร์มิวดา กินพื้นที่ประมาณ ห้าแสนตารางไมล์
เพราะฉะนั้นการจะค้นหาอะไรๆจากสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ก็มีองค์กรของรัฐ เอกชน ต่างให้ความสนใจในการสำรวจ
โดยหวังว่าจะเจอหลักฐานอะไรก็ตามที่นำมาใช้ไขปริศนาของดินแดนบริเวณนี้ได้
.
มีนักวิทยาศาสตร์ นักวิชาการ นักสมุทรวิทยา
และอีกหลายอาชีพ ให้ความเห็นและทฤษฎีเกี่ยวกับสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
มาดังนี้
-
ทฤษฎีที่ว่า
อาจจะเป็นไปได้ที่บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดานั้น
ตั้งอยู่ในจุดสมดุลของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า กับพลังของสนามแห่งแรงโน้มถ่วงพอดี
ซึ่งทำให้เกิดช่องว่างของอีกมิติหนึ่งในห้วงเวลาอวกาศ
และเมื่อเรือหรือเครื่องบินแล่นเข้าสู่ช่องว่างแห่งนี้
ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางมิติหายลับไปทันที
แต่เนื่องจากว่าวิทยาการทางเทคนิคของเราในปัจจุบันนี้ยังไม่มีความรู้พอที่จะแก้ไขสถานการณ์อันนี้ได้
การหายสาบสูญของพวกเรา ก็เป็นไปในทำนอง เดินทางเดียว เท่านั้น
คือเมื่อมิติถูกเปลี่ยนไปแล้ว ก็ไม่อาจจะทำให้กลับคืนสู่มิติเดิมได้
ส่วนสิ่งมีชีวิตปัญญาสูงจากนอกโลกที่มาจากจานบิน
คงจะทราบและเข้าใจในกฎเกณฑ์อันนี้เป็นอย่างดีจึงได้ใช้ช่องว่างที่เกิดจากสมดุลอันนี้
เป็น ประตู ทางเข้าออกในการเปลี่ยนแปลงทางมิติเพื่อเข้าสู่โลก
ด้วยเหตุจึงมีผู้พบเห็นจานบินบ่อยๆ
(สามเหลี่ยมเบอร์มิวดาเป็นสถานที่ซึ่งมีผู้พบเห็นจานบินบ่อยที่สุดและมากที่สุดในโลก)
และมันจะหายตัวไปแบบฉับพลัน ซึ่งตอนนั้นเองที่จานบินเปิดประตูมิติ
เรือหรือเครื่องบินผ่านมาบริเวณนั้นพอดี ก็เลยแล่นเข้าสู่ประตูมิติ
-
ทฤษฎีที่ว่า
บริเวณใต้สามเหลี่ยมเบอร์มิวดานั้นเป็นจุดที่ อาณาจักรแอตแลนติสจมลง
ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าชาวแอตแลนติสมีความเจริญรุ่งเรืองมาก
ต้องมีพลังงานอะไรบางอย่างที่ชาวแอตแลนติสสร้างเอาไว้
ทำให้เรือและเครื่องบินบริเวณนั้นหายสาบสูญแบบไร้ร่องรอย
-
ทฤษฎีที่ว่า บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
เป็นเหมือนสถานีที่สิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญากว่ามาสร้างเอาไว้
เพราะหลายต่อหลายครั้งที่มีผู้คนพบเห็นแสงไฟจากใต้น้ำบ้าง
จานบินใต้น้ำบ้างและก็มีผู้พบเห็นจานบินโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ดำดิ่งลงไปในน้ำ
ความเร็ว 150 นอตต่อชั่วโมงเท่ากับเฮลิคอปเตอร์
และในปัจจุบันก็ยังไม่มีเรือดำน้ำให้ทำความเร็วได้ขนาดนั้น
บริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาเป็นจุดที่พบเห็นจานบินบ่อยและมากที่สุดในโลก
เพราะบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดาเป็นจุดบอดของสนามแม่เหล็กจึงสามารถทำให้สามารถนำยานลงจอดซึ่งมีไม่กี่แห่งบนโลก
-
ทฤษฎีที่ว่า
มีสิ่งมีชีวิตที่มีภูมิปัญญาอยู่ใต้ท้องมหาสมุทร ตามหลักของชีววิทยา
สิ่งมีชีวิตจะเริ่มต้นมาจากทะเลก่อน
และเนื่องมากจากท้องทะเลมีอาณาเขตมากกว่าพื้นดินถึงสองเท่า
มนุษย์ใต้มหาสมุทรเหล่านี้จึงมีเนื้อที่สำหรับ การแพร่ขยายพันธุ์มากกว่าเรา
และจากเหตุที่พวกนี้ได้เกิดขึ้นก่อนมนุษย์เรา ดังนั้น การพัฒนาทางเทคนิคของพวก
เขาก็คงล้ำหน้าไปกว่าเรามากทีเดียว เท่าที่ผ่านมาเป็นเวลานาน
มนุษย์ใต้สมุทรเหล่านี้จะไม่ติดต่อเกี่ยวข้องอันใดกับพวกเรา ถือว่าต่างคนต่างอยู่
แต่จากความก้าวหน้าทางเทคนิคของพวกเราในปัจจุบัน
อาจจะทำให้เกิดอันตรายต่อสภาพแวดล้อมของพวกเขาได้ พวกนี้จึงเปลี่ยน
นโยบายที่ว่าต่างคนต่างอยู่ ออกมาสังเกตความเป็นไปของชาวเรา
ที่อยู่บนพื้นโลกอย่างลับๆและเงียบสงบ ซึ่งบางทีบริเวณสามเหลี่ยมเบอร์มิวดา
อาจเป็นบริเวณที่สะดวกที่สุดที่พวกเขาจะออกมาสำรวจโลกเบื้องบน
-
ทฤษฎีที่ว่า
เป็นจุดที่มีแรงดึงดูดของโลกมากที่สุด
เนื่องจากแรงดึงดูดของบริเวณนี้สูงกว่าบริเวณอื่น จะทำให้เครื่องบิน หรือเรือ
จมลงทะเล
-
ทฤษฎีที่ว่า
เป็นบริเวณที่สนามแม่เหล็กมีความเข้มข้นสูงที่สุด ซึ่งจะทำให้เครื่องบิน
หรือเรือที่ใช้เครื่องยนต์ โดนสนามแม่เหล็กทำให้เครื่องยนต์เสียหาย
และจมลงในที่สุด
ขอบคุณ วิกิพีเดีย
|
.jpg)
.jpg)
